II SA/Lu 1006/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia ...Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez J. A. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ..., nakazującej J. A. wykonanie rozbiórki części rozbudowanego bez pozwolenia na budowę budynku magazynu położonego na działce nr ewid. ..., gmina S. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że wymieniona na wstępie decyzja organu I instancji została doręczona J. A. w trybie art. 42 i 43 K.p.a. – ze względu na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania przesyłkę pozostawiono w dniu 17 maja 2012 r. w urzędzie pocztowym w C. na okres 14 dni, umieszczając w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni od tej daty, a następnie awizowano przesyłkę powtórnie w dniu 25 maja 2012r. - przesyłka nie została jednak odebrana, a zatem skutek doręczenia nastąpił w dniu 31 maja 2012r.; w dniu 4 czerwca 2012r. zwrócono ją organowi. W dniu 13 sierpnia 2012r. J. A. złożył odwołanie od doręczonej we wskazanym trybie decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Wskazał, że o jej wydaniu dowiedział się dopiero z upomnienia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją, a z jej treścią zapoznał się dopiero 30 lipca 2012r., kiedy to na jego żądanie, została mu ona przesłana listem zwykłym. Podniósł, że nie odebrał osobiście decyzji, gdyż wyjeżdżał służbowo do H. w okresie od 15 do 27 maja 2012r. oraz do wsi S. w okresie do 7 czerwca 2012r. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane okoliczności nie świadczą o braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu, dlatego postanowieniem z dnia ....odmówił przywrócenia terminu, a w konsekwencji zobligowany był do wydania na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skargę do sądu administracyjnego wniósł J. A., domagając się stwierdzenia nieważności lub uchylenia tego postanowienia. W ocenie skarżącego - zaskarżone postanowienie jest wadliwe, gdyż opiera się na również wadliwym postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący podniósł, że – wbrew stanowisku organu - uchybił terminowi bez swojej winy. Jego zdaniem, organem właściwym do wydania postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu był - zgodnie z art. 59 § 1 K.p.a. - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skarżący podkreślił, iż nie miał obowiązku ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania strony w postępowaniu ani pełnomocnika do doręczeń. Nie był także zobligowany do podawania nowego adresu zamieszkania, bo ten adres się nie zmienił, a skarżący jedynie okresowo nie był obecny w miejscu zamieszkania. W przekonaniu skarżącego, nie miał on obowiązku nieustannego monitorowania czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Prawidłowo organ ustalił, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ...2012r. nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki części rozbudowanego bez pozwolenia na budowę budynku magazynu położonego na działce nr ewid. ..., gmina S. - z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a. – okoliczności tej nie kwestionuje skarżący. Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w trybie przepisów art. 43 i 44 K.p.a. Zgodnie z art. 43 – w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast w razie niemożności osobistego doręczenia przesyłki adresatowi (w trybie art. 42 K.p.a.) lub w sposób przewidziany w art. 43 K.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (...), przy czym zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art.44 K.p.a.). Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji z dnia ...2012r. pozostawiono w dniu 17 maja 2012 r. w urzędzie pocztowym w C. na okres 14 dni z adnotacją "adresat nieobecny". Jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni, a następnie awizowano przesyłkę powtórnie w dniu 25 maja 2012r., co wynika ze stempla pocztowego (k.100 akt admin. I instancji). Przesyłka mimo upływu terminu nie została odebrana, dlatego w dniu 4 czerwca 2012r. zwrócono ją organowi. Prawidłowo zatem organ przyjął, że - w świetle powołanego art. 44 § 4 K.p.a. - skutek doręczenia decyzji nastąpił w dniu 31 maja 2012r. tj. z upływem 14 dni licząc od 17 maja 2012r., a zatem w terminie kolejnych 14 dni skarżący miał prawo wnieść odwołanie. Tymczasem skarżący złożył odwołanie dopiero w dniu 13 sierpnia 2012r., a więc z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu. Wprawdzie skarżący jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, jednak postanowieniem z dnia 19 września 2012r. wniosek ten został oddalony. W sytuacji występującej w sprawie organ zobowiązany był więc na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzić wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem dotyczą w istocie postanowienia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które jest przedmiotem odrębnej skargi i odrębnego rozpoznania przez Sąd. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które należy uznać za prawidłowe. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).