II GSK 1030/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "F." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1988/12 w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień dotyczących prowadzenia apteki oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 9 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1988/12, oddalił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lipca 2012 r., nr [...] nakazującą usunięcie stwierdzonych uchybień dotyczących prowadzenia apteki. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W. pismem z [...] listopada 2011 r. poinformował F. Sp. z o.o., prowadzącą aptekę ogólnodostępną zlokalizowaną w W. przy ul. [...], o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia art. 65 ust. 1 w związku z art. 68 ust. 1 w związku z art. 72 ust. 1 i 3 oraz art. 88 pkt 5 w związku z art. 96 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm. –dalej jako: P.f.). W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organ ustalił, że F. sp. z o.o. posiada zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a w prowadzonej przez nią aptece ogólnodostępnej przy ul. [...] w W. w okresie od [...] stycznia 2011 do [...] marca 2011 r. dokonywała sprzedaży produktów leczniczych na rzecz apteki ogólnodostępnej o nazwie "Apteka [...]" mgr [...] Sp. j., zlokalizowanej przy ul. [...] w W.. F. sp. z o.o. nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie hurtowego obrotu produktami leczniczymi, a sprzedając produkty lecznicze do innej apteki podjęła czynności, które ze swej natury związane były z prowadzeniem hurtowego obrotu produktami leczniczymi. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W. decyzją z [...] kwietnia 2012 r., powołując się na wyżej opisane ustalenia i działając na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2, art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 86 ust. 1 i 2, art.96 ust. 1 pkt 1-3 P.f. nakazał spółce zaprzestania prowadzenia działalności nieobjętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, tj. prowadzenia hurtowego obrotu produktami leczniczymi oraz dostosowanie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie detalicznego obrotu produktami leczniczymi do treści art. 68 ust. 1 w związku z art. 65 ust. 1 P.f., tj. dokonywanie sprzedaży produktów leczniczych wyłącznie podmiotom uprawnionym. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z 1[...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych, z zastrzeżeniem przepisów art. 68 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1 P.f., zaś obrót hurtowy produktami leczniczymi ma miejsce między innymi wówczas, gdy ich nabywcą jest którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 72 ust. 3 P.f. Apteka ogólnodostępna skarżącej dostarczała produkty lecznicze do innej apteki ogólnodostępnej, prowadziła zatem obrót hurtowy produktami leczniczymi, nie posiadając stosownego zezwolenia na prowadzenie hurtowi farmaceutycznej. Kryterium, według którego sprzedaż produktów leczniczych kwalifikowana jest jako sprzedaż detaliczna lub hurtowa nie jest ilość produktów leczniczych będących przedmiotem sprzedaży lecz podmioty, którym produkty lecznicze są sprzedawane. Zdaniem Głównego Inspektora Farmaceutycznego, apteka skarżącej nie mogła prowadzić innej działalności niż określona w art. 86 ust. 2, 5 i 8 P.f. Tym samym skarżąca dopuściła się naruszenia art. 87 ust. 2 P.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. F. Sp. z o.o. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenia obu decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącej, organy administracji nie poczyniły ustaleń, z których wynikałoby, że nie prowadzi ona obrotu detalicznego, a tylko takie ustalenia mogą uzasadniać naruszenie art. 68 ust. 1 P.f. Skarżąca stwierdziła, że w art. 86 ust. 1 P.f. ustawodawca użył wyrażenia "w szczególności", co wyraźnie wskazuje na dopuszczalność prowadzenia innej działalności niż wskazana w art. 86 ust. 2, 5 i 8 tej ustawy. W sytuacji zaś braku ustawowo ustanowionych ograniczeń i zakazów w zakresie dokonywania przez aptekę sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek ogólnodostępnych, hurtowni farmaceutycznych oraz innych podmiotów, zakazu takiego nie można domniemywać z braku w tym zakresie regulacji ustawowej, jak również wywodzić takiego zakazu z nieskorzystania przez Ministra Zdrowia z delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia. W ocenie spółki, organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 87 ust. 2 pkt 1 P.f., ponieważ przyjął, że wskazanie przez ustawodawcę do czego są przeznaczone apteki oznacza, że zbędne jest wprowadzenie zapisu wprost zakazującego sprzedaży leków na rzecz podmiotów innych, niż ludność. Zakazy lub nakazy podejmowane przez ustawodawcę muszą być wyraźne i nie mogą być dorozumiane. W Prawie farmaceutycznym brak jest konkretnego przepisu, który by aptekom zakazywał sprzedaży leków podmiotom innym niż ludność, bądź który by nakazywał sprzedaż wyłącznie na rzecz ludności. Skarżąca nie zgodziła się także z ustaleniami Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jakoby dokonywanie przez aptekę sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek, hurtowni farmaceutycznych oraz innych podmiotów naruszało art. 96 ust. 1 P.f. Z treści tego przepisu wynika wyłącznie, że produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: na podstawie recepty, bez recepty i na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem skarżącej, aby uznać, że prowadzi ona działalność hurtową, nie wystarczy stwierdzenie dokonywania sprzedaży na rzecz hurtowni farmaceutycznej. Nie jest bowiem tak, że sprzedaż produktów na rzecz konsumentów jest sprzedażą zawsze detaliczną, a sprzedaż na rzecz przedsiębiorców zawsze ma charakter sprzedaży hurtowej. Istota sprowadza się do rozmiarów sprzedaży oraz do organizacji i powtarzalności czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 9 stycznia 2013 r. oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji przytoczył przepisy Prawa Farmaceutycznego, z których wynika, że obrót produktami farmaceutycznymi może być prowadzony tylko na warunkach określonych powołanej w ustawie (art. 65 ust. 1 P.f.). Ustawa przewiduje dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: detaliczny i hurtowy. Obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych (art. 68 ust. 1 P.f.), zaś obrót hurtowy produktami leczniczymi mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych (art. 72 ust. 1 P.f.). Zgodnie z art. 72 ust. 3 P.f. obrotem hurtowym jest wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności. Sąd uznał, że prowadzenie obrotu produktami leczniczymi z innymi uczestnikami obrotu uzasadniał ustalenie, że skarżąca prowadziła obrót hurtowy. Sąd przytoczył też art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 87 ust. 2 P.f. i 96 ust. 1 P.f. i stwierdził, że wbrew tym przepisom apteka na ul. Kochanowskiego 19 dokonywała sprzedaży hurtowych ilości produktów leczniczych do innej apteki ogólnodostępnej. Sąd podniósł, że art. 72 ust. 3 P.f. zawierający definicję obrotu hurtowego produktami leczniczymi wiąże ją z podmiotami uczestniczącymi w obrocie a nie z ilością produktów będących przedmiotem obrotu. Konkludując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w aptece ogólnodostępnej nie ma możliwości prowadzenia obrotu hurtowego. F. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wnosząca skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. do zarzutów dotyczących naruszenia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego poszczególnych przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne, w szczególności art. 87 ust. 2 P.f. (dot. wskazania przez ustawodawcę do czego umocowane są apteki i wywiedzenie z tego zapisu normy prawnej przesądzającej o tym, że wszelka inna działalność aptek jest zakazana bez wyraźnego zakazu zawartego w P.f.) oraz art. 86 ust. 9 P.f. – w związku z art. 86 ust. 2,5 i 8 P.f. (w związku z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – dot. błędnego przyjęcia, że wymienione przepisy stanowią katalog zamknięty usług, jakie mogą świadczyć apteki), co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie pozwala na ustalenie z jakich przyczyn i na podstawie jakich przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał zarzut skarżącej za niezasadny, skoro jej skarga została oddalona; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lipca 2012 r., sygn. akt: [...], pomimo jej oczywistej wadliwości oraz istnienia przesłanek do jej uchylania, w szczególności ze względu na brak wnikliwej i całościowej oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. II. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 68 ust. 1 P.f. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ów przepis wskazuje, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie, a prawidłowa jego wykładnia powinna doprowadzić do wniosku, że wspomniany przepis nie statuuje żadnego konkretnego obowiązku ciążącego na skarżącej; 2. art. 72 ust. 1 i 3 P.f. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu za organem administracji publicznej, że wymieniona norma prawna zawiera nakaz sprzedaży przez apteki wyłącznie na potrzeby ludności, mimo iż takiej normy nie sposób wysnuć w drodze prawidłowej wykładni wspomnianego przepisu; 3. art. 86 ust. 9 P.f. w związku z art. 86 ust. 2, 5 i 8 P.f., w związku z art. 6 u.s.d.g. oraz w związku z art. 20 i 22 Konstytucji RP przy uwzględnieniu art. 72 ust. 5 P.f., poprzez ich niezastosowanie, przy czym prawidłowa wykładnia winna prowadzić do wniosku, że powołane przepisy nie statuują numerus clausus usług, jakie mogą świadczyć apteki; 4. art. 87 ust. 2 pkt 1 P.f. poprzez jego niezastosowanie, przy czym prawidłowe zastosowanie winno prowadzić do wniosku, że zakaz sprzedaży przez aptekę ogólnodostępną produktów leczniczych na rzecz innych podmiotów niż ludność wymaga wyraźnego wskazania w ustawie, a nie domniemania istnienia takiego zakazu; 5. art. 96 ust. 1 P.f. poprzez błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie, poprzez przyjęcie, że z tego przepisu wynika zakaz sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek, hurtowni farmaceutycznych oraz innych podmiotów, przy czym prawidłowa wykładnia, winna doprowadzić do wniosku, że przepisy ustawy – Prawo farmaceutyczne nie zawierają takiego zakazu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w motywach zaskarżonego wyroku brakuje jasnego i precyzyjnego odniesienia się do przedstawionych zarzutów. Sąd pierwszej instancji poprzestał na wymienieniu zarzutów, przywołał przepisy prawa, a następnie dokonał ich wykładni w powiązaniu z konkretnymi zarzutami skargi, jednakże zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, ocena ta jest lakoniczna i mało przejrzysta. Ewidentnie zaś pominięto zarzuty dotyczące wadliwej oceny art. 87 i art. 86 P.f. W związku z powyższym zaskarżone orzeczenie nie daje możliwości zbadania, jakie były przyczyny niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej, Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, ze organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy analizował i oceniał zebrany w sprawie materiał dowodowy, przez co doszedł do ustaleń, które pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Na podstawie niewłaściwej oceny materiału dowodowego organ zaś doszedł do wniosku, ze apteka ogólnodostępna, prowadzona przez skarżącą spółkę prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi. Nie było też podstaw do przyjęcia, że ustawa – Prawo farmaceutyczne określa katalog zamknięty czynności, do których wykonywania umocowane są apteki i że żadna inna działalność nie może być prowadzona. Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny najpierw ocenił zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, aby następnie przejść do oceny zarzutów, co do poprawności sporządzenia uzasadnienia wyroku oraz podjętego rozstrzygnięcia. Na wstępie, wobec postawienia zarzutów niezastosowania art. 20 i 22 Konstytucji RP w związku z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.; dalej jako: u.s.d.g.), Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że ustanowiona powołanymi przepisami zasada swobody działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP) doznaje ograniczeń. Dopuszczalność tych ograniczeń przewiduje sama Konstytucja w art. 22 stanowiąc, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne, ale tylko w drodze ustawy i ze względu na ważny interes państwa. W zgodzie z powołanymi przepisami Konstytucji RP, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej statuując w art. 6 swobodę działalności gospodarczej stanowi jednocześnie, że ma być ona prowadzona z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Omawiana ustawa w art. 75 ust. 1 pkt 17 stanowi, że wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym w ustawie – Prawo farmaceutyczne wymaga zezwolenia. Z powołanych przepisów wynika wprost, że wynikające z Prawa farmaceutycznego ograniczenia w swobodzie działalności gospodarczej są tymi, o których mowa w art. 22 Konstytucji RP i art. 75 ust. 1 pkt 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i są one zatem dopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ustawa - Prawo farmaceutyczne, regulujące m.in. działalność gospodarczą w przedmiocie obrotu produktami leczniczymi jest aktem spójnym, który musi być odczytywany i wykładany jako całość, zaś próba wykładni pojedynczego przepisu z pominięciem innych uregulowań zawartych w ustawie prowadzi do całkowicie błędnych wniosków. Powołana ustawa ustanawia zasadę ogólną, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach w niej określonych (art. 65 ust. 1 P.f). Już z tego sformułowania wynika, że na innych zasadach działalność ta nie może być prowadzona, a wszelkie odstępstwa od ustawowych zasad obrotu są niedopuszczalne. Dalej wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie problemem prawnym nie jest odpowiedź na pytanie jaka działalność może być prowadzona w aptece ogólnodostępnej, tylko odpowiedź na pytanie, czy handel hurtowy może być prowadzony w takiej aptece. W związku z tym definiowanie problemu przez próbę poszerzenia dopuszczalnego zakresu działalności aptecznej nie jest trafne. Chodzi bowiem wyłącznie o to, czy obrót hurtowy może być prowadzony przez aptekę ogólnodostępną. Odpowiadając na tak postawione pytanie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawa – Prawo farmaceutyczne zawiera definicję obrotu hurtowego produktami leczniczymi (art. 72 ust. 3 P.f.). Ta definicja związana jest ściśle z charakterem podmiotów zaopatrywanych w produkty lecznicze. Definicja ta jest jednoznaczna i wynika z niej, że zaopatrywanie m.in. hurtowni i aptek jest obrotem hurtowym. W art. 72 ust. 1 P.f. stanowi, że obrót hurtowy prowadzić mogą wyłącznie hurtownie, zaś z art. 74 ust. 1 P.f. wynika, że prowadzenie hurtowni wymaga zezwolenia. Z zestawienia art. 80 ust. 1 pkt 3 i art. 101 pkt 3 P.f. wynika natomiast, że prowadzenie przez jeden podmiot jednocześnie apteki ogólnodostępnej i hurtowni jest niemożliwe, bowiem prowadzenie jednej z tych działalności stanowi przeszkodę do uzyskania zezwolenia na prowadzenie drugiej. W tym stanie prawnym wszelkie wywody na temat otwartego katalogu działalności aptecznej i braku zakazu prowadzenia obrotu hurtowego przez aptekę, są całkowicie chybione, bowiem z powołanych przepisów wynika wprost, że na prowadzenie obrotu hurtowego potrzebne jest zezwolenie, którego nie może otrzymać podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną, zatem prowadzenie obrotu hurtowego przez apteki ogólnodostępne jest niedopuszczalne i zakaz ten nie wynika z treści art. 86 i 87 P.f. regulującego działalność aptek, tylko z treści przepisów regulujących obrót hurtowy (art. 72 ust. 1 w związku z art. 72 ust. 3 P.f.), zgodnie z którymi obrót hurtowy może być prowadzony wyłącznie przez hurtownie, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych. Przyjęcie przez ustawodawcę zasady, że obrót hurtowy mogą prowadzić wyłącznie hurtownie, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych oznacza jednocześnie, że inne podmioty obrotu tego prowadzić nie mogą i właśnie z tego uregulowania wywieść należy zakaz prowadzenia obrotu hurtowego przez apteki ogólnodostępne. Mając na uwadze wywody powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za nieusprawiedliwione wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, określone jako dotyczące naruszenia prawa materialnego, bowiem organy administracji, a następnie Sąd pierwszej instancji zrozumiały i zastosowały prawo materialne w sposób właściwy. W świetle powyższego uznać należy za nieusprawiedliwiony zarzut sporządzenia uzasadnienia wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji jest nieco lakoniczne, jednak poddaje się kontroli instancyjnej. Sąd ten po prawidłowym przytoczeniu całkowicie jednoznacznych przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne i wyciągnięciu wniosków z ich treści w odniesieniu do niespornego stanu faktycznego, wyjaśnił w sposób wystarczający podstawę rozstrzygnięcia. Jak wyżej wspomniano, Sąd nie musiał ustalać jakie działania są dozwolone w aptekach, tylko po stwierdzeniu, że dokonywany był obrót hurtowy, powinien wyjaśnić, czy w świetle całokształtu przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne był on dopuszczalny w aptece ogólnodostępnej. Takie rozumowanie zostało przedstawione w zaskarżonym wyroku, co czyni nieusprawiedliwionym zarzut dotyczący wadliwości uzasadnienia. Wobec prawidłowo wyłożonego i zastosowanego prawa materialnego za nietrafny uznać należy zarzut wadliwości rozstrzygnięcia i naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. i w powiązaniu ze wskazanymi w skardze kasacyjnej, jako naruszone, przepisami ustawy – Prawo farmaceutyczne. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.