III SA/Po 887/12

Dnia 9 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w D. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 16 kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 stycznia 2012 r. Spółka A z siedzibą w D., reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, złożyła wniosek o udzielenie w jej indywidualnej sprawie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność w zakresie sprzedaży i produkcji opakowań. Podatnik jest właścicielem hal namiotowych, które są tymczasowymi obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) i nie są trwale związane z gruntem. Hale są wykorzystywane przez podatnika do prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy hale namiotowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Zdaniem wnioskodawcy hale namiotowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej upol, gdyż stanowią tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Dla poparcia swojego stanowiska spółka przedstawiła następującą argumentację. Zgodnie z art. 2 ust. 1 upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące obiekty: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyliczenie to ma charakter enumeratywny, przepisy nie przewidują możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości żadnej innej kategorii obiektów. Pojęcie budynku zostało zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, a budowli – w art. 1a ust. 1 pkt 2 upol. Obie przytoczone definicje odwołują się do pojęcia obiektu budowlanego zawartego w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Z powołanych przepisów, zdaniem wnioskodawcy wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, które są budynkami lub budowlami według upol oraz urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego. W związku z tym, że definicja obiektu budowlanego w prawie budowlanym odwołuje się do takich pojęć jak budynek, budowla i obiekt małej architektury, dla celów podatku od nieruchomości istotne są również definicje tych pojęć ustanowione w prawie budowlanym. Jeżeli bowiem dany obiekt nie stanowi budowli, budynku lub obiektu małej architektury w rozumieniu prawa budowlanego, to w konsekwencji nie jest on również obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, wskutek czego nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (nie dotyczy to gruntów i urządzeń budowlanych, które są opodatkowane podatkiem od nieruchomości, pomimo że nie stanowią obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego). W kwestii dopuszczalności opodatkowania hal namiotowych podatkiem od nieruchomości wnioskodawca stwierdził, że pozostaje jedynie ustalić, czy stanowią one obiekt budowlany będący budynkiem lub budowlą, ponieważ nie ulega wątpliwości, że nie stanowią one gruntów i urządzeń budowlanych. Zdaniem podatnika hal namiotowych nie można zakwalifikować do budynków, bowiem nie posiadają fundamentów, które są niezbędnym elementem konstrukcyjnym budynku. Ponadto nie stanowią również budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ponieważ pomimo tego, że nie stanowią budynku ani obiektu małej architektury, nie zostały wymienione w tym przepisie jako budowle, ani nie posiadają cech zbieżnych z obiektami wymienionymi w tym przepisie. Wspólną cechą wszystkich obiektów budowlanych wymienionych w definicji budowli jest bowiem trwałe związanie z gruntem, natomiast hale namiotowe, które znajdują się w posiadaniu podatnika nie wykazują cechy trwałego związania z gruntem. Ponadto wnioskodawca dodał, że hale namiotowe będące w jego posiadaniu stanowią tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, których przykładowe wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego nie pokrywa się z zakresem wyliczenia obiektów budowlanych stanowiących budowle zawartym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe, zdaniem wnioskodawcy, hal namiotowych nie można zaliczyć do budowli rozumieniu Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie będą one podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wójt Gminy, działając na podstawie art. 14 j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wydał w dniu 16 kwietnia 2012 r. interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe i stwierdził, że hala namiotowa, o której mowa we wniosku podatnika podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu interpretacji organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Aby budowla podlegała opodatkowaniu, musi być więc związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, co wynika z wniosku spółki. Wyjaśnienia wymaga natomiast to, czy obiekt, który spółka użytkuje jest budowlą w rozumieniu upol. Zgodnie z definicją budowli zawartą w art. 1a upol użyte w niej określenie oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że każdy obiekt budowlany można zaliczyć do budynku, budowli lub obiektu małej architektury, co oznacza, że wyliczenie to ma charakter zamknięty. W tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są tymczasowe obiekty budowlane, ponieważ są one jedynie odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnionych ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą się mieścić takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Samo zakwalifikowanie obiektu budowlanego do kategorii tymczasowych nie oznacza zatem zwolnienia z opodatkowania lub niepodlegania opodatkowaniu. Zaliczenie hali namiotowej do tymczasowych obiektów budowlanych nie wyłącza jej więc z kategorii budowli. Z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wynika, zdaniem organu, że jeżeli nie można zaliczyć określonego obiektu budowlanego do kategorii budynków lub obiektów małej architektury, to stanowią one budowle. Nie ma tu znaczenia to czy obiekt budowlany ma charakter tymczasowy czy trwały. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia ich pewne typowe przykłady, które to przykłady stanowią katalog otwarty. Biorąc pod uwagę, że tymczasowe obiekty budowlane stanową swoistą odmianę obiektów budowlanych ze względu na posiadanie specyficznych cech określonych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego należy uznać, że budowla też może w określonym stanie faktycznym mieć charakter tymczasowego obiektu budowlanego. W tej sytuacji organ stwierdził, że hale namiotowe, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu, bez znaczenia w omawianym przypadku jest to, że wnioskodawca zalicza je do tymczasowych obiektów budowlanych, bowiem z przepisów prawa budowlanego, do którego w kwestiach kwalifikacji odsyła prawo podatkowe, bezsprzecznie wynika, że w skład obiektów budowlanych wchodzą: budynki, budowle i obiekty małej architektury, przy czym mogą one mieć charakter obiektów tymczasowych lub trwałych. Reasumując organ stwierdził, że będąca w posiadaniu podatnika hala namiotowa jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadach określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a zakwalifikowanie hali namiotowej przez podatnika do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych nie przesądza o tym, że budowla nie miałaby być w związku z tym zwolniona od opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub traktowana jako nie podlegająca temu opodatkowaniu. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez pełnomocnika podtrzymała swoje stanowisko zawarte we wniosku o wydanie interpretacji z tym, że podkreśliła, że nie kwestionuje stanowiska organu w zakresie dotyczącym możliwości zaliczenia niektórych tymczasowych obiektów budowlanych do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego. Niemniej, w sprawie indywidualnej podatnika, której dotyczył wniosek, podatnik stoi na stanowisku, że przedmiotowe hale namiotowe, które nie są trwale związane z gruntem nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdyż nie spełniają drugiej części definicji budowli zawartej w tych przepisach, co organ zupełnie pominął w swoim rozstrzygnięciu. W konsekwencji, przedmiotowe obiekty nie mogą, zdaniem podatnika, podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi z dnia 31 maja 2012 r., nr [...] Wójt Gminy stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze na powyższą interpretację spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając niewłaściwą interpretację art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol poprzez uznanie, że hale namiotowe należące do skarżącej stanowią budowlę, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi spółka podtrzymała stanowisko i argumentację wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podniosła, że organ w zaskarżonej interpretacji nie wykazał, że posiadane przez skarżącą hale namiotowe będące tymczasowymi obiektami budowlanymi niezwiązanymi trwale z gruntem, stanowią budowle w rozumieniu Prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a to poprzez wykazanie cech łączących te obiekty z obiektami wymienionymi przykładowo w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w szczególności cechy trwałego związania z gruntem. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedstawionym we wniosku o interpretację stanie faktycznym skarżąca spółka zadała pytanie, czy należące do niej hale namiotowe będące tymczasowymi obiektami budowlanymi w rozumieniu Prawa budowlanego, niezwiązanymi trwale z gruntem, które spółka wykorzystuje na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, podlegają podatkowi od nieruchomości. Należy przy tym zaznaczyć, że organ podatkowy nie kwestionował przedstawionych przez spółkę okoliczności przedstawionych we wniosku o interpretację, a więc wskazanych cech przedmiotowych obiektów w postaci hal namiotowych. Istota sporu sprowadzała się natomiast do tego, czy tak określone obiekty podlegają podatkowi od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. "budowla" to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poza sporem pozostawało, że będący przedmiotem interpretacji obiekt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spór koncentrował się wokół tego, czy przedmiotowy obiekt stanowi budowlę w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, 1623 ze zm.), zwanej dalej u.p.b., do której odsyła art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., definiuje – w art. 3 pkt 1 obiekt budowlany, stanowiąc, że należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z kolei przez tymczasowy obiekt budowlany – w myśl art. 3 pkt 5 u.p.b. – należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Należy podkreślić, że definicja "obiektu budowlanego" w prawie budowlanym została skonstruowana przy użyciu definicji "budynku", "budowli" i "obiektu małej architektury". Z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 u.p.b. wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii. W tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są "tymczasowe obiekty budowlane". Te ostatnie są bowiem odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach "budynków", "budowli" czy też "obiektów małej architektury" mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Tymczasowe obiekty budowlane są tylko pewną odmianą w zbiorze wszystkich obiektów budowlanych (zob. Prawo budowlane. Komentarz, praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2007 r., str. 40 i 53). W świetle powyższego obiekt będący przedmiotem interpretacji tylko z racji tego, że stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 u.p.b., nie może zostać wykluczony z kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Co do tej kwestii ostatecznie zgodne pozostawały obie strony postępowania. Jak stwierdzono powyżej, tymczasowy obiekt budowlany jako odmiana obiektu budowlanego, może być bowiem zaliczony do jednej z trzech kategorii obiektów budowlanych (budynków, budowli, obiektów małej architektury). Jednocześnie w będącym przedmiotem interpretacji stanie faktycznym nie ulega wątpliwości i pozostawało bezsporne, że przedmiotowy obiekt nie stanowi budynku ani obiektu małej architektury w rozumieniu Prawa budowlanego. Do rozważenia pozostawało zatem, czy kwalifikuje się on do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego i do tej kwestii sprowadzała się istota sporu w niniejszej sprawie. Organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji przyjął, że ustalenie, że przedmiotowy obiekt nie stanowi budynku ani obiektu małej architektury w rozumieniu Prawa budowlanego przesądza o zakwalifikowaniu go do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Należy bowiem zauważyć, że w powołanym przepisie art. 3 pkt 3 u.p.b. budowla została określona na zasadzie definicji negatywnej oraz poprzez przykładowe wyliczenie budowli w rozumieniu tego przepisu. Tak sformułowana definicja budowli budzi wątpliwości interpretacyjne na gruncie Prawa budowlanego, a w konsekwencji również prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. W tym ostatnim przypadku – ze względu na to, że dotyczą prawa podatkowego, zyskują one poważniejszy charakter, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 (OTK-A 2011/7/71, Dz. U. 2011/206/1228), stwierdzając że w wypadku prawa daninowego gwarancje dostatecznej określoności regulacji prawnych wynikające z zasady poprawnej legislacji ulegają istotnemu wzmocnieniu ze względu na treść art. 84 i art. 217 Konstytucji. Pierwszy z wymienionych przepisów ustawy zasadniczej formułuje nakaz precyzyjnego ustalenia w ustawie wszystkich istotnych elementów stosunku daninowego, natomiast drugi z tych przepisów wskazuje, w odniesieniu do jakich elementów omawianego stosunku (podmioty, przedmiot, stawki, zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych) rozważany obowiązek ma charakter szczególny. W praktyce oznacza to m. in., że przepisy prawa podatkowego nie mogą być interpretowane per analogiam na niekorzyść podatników. Jak dalej wskazał Trybunał Konstytucyjny, definicja wyrażenia "budowla", występująca w u.p.b., ma w rzeczywistości charakter definicji zakresowej cząstkowej, a tym samym zakwalifikowanie jakiegoś obiektu jako budowli - jeżeli przedmiotem rozważanej kwalifikacji nie jest obiekt wprost wymieniony pozytywnie lub negatywnie w jej treści - wymaga odwołania się do analogii z ustawy. Jakkolwiek posłużenie się definicją tego rodzaju nie budzi zasadniczo zastrzeżeń w zakresie, w jakim jest ona wykorzystywana na potrzeby prawa budowlanego, to całkowicie wykluczyć należy możliwość identycznego jej stosowania na gruncie prawa podatkowego. Precyzyjnie ujmując, z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie sposób zaakceptować sytuację, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie (lub w pozostałych przepisach rozważanej ustawy albo w załączniku do niej), lecz będące obiektami jedynie do nich podobnymi. Oznacza to, że nie każdy obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu u.p.b. może zostać uznany za budowlę w ujęciu u.p.o.l., a w konsekwencji nie każdy obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu u.p.b. może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, za budowle w rozumieniu u.p.o.l. można uznać: 1) jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową, 2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu u.p.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu u.p.b. nie są instalacje; mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że będąca przedmiotem interpretacji hala namiotowa, stanowiąca tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu u.p.b., niepołączona trwale z gruntem, nie została expessis verbis wymieniona w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ podatkowy nie wykazał w zaskarżonej interpretacji, że jest ona traktowana jako budowla w innych przepisach ustawowych uzupełniających czy precyzujących Prawo budowlane. W konsekwencji hali namiotowej będącej przedmiotem zaskarżonej interpretacji nie można zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., a tym samym do budowli w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co wyklucza jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Należy także dodać, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 764/10 i II FSK 765/10 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) w odniesieniu do przenośnego pawilonu handlowego nietrwale związanego z gruntem, który zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ponieważ nie można go zakwalifikować do żadnej z kategorii obiektów wyszczególnionych w tym przepisie. Natomiast przyjęte w zaskarżonej interpretacji stanowisko organu podatkowego, że dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości wystarczające jest ustalenie, że jest to obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury – jak wykazano powyżej – stanowi wykładnię rozszerzającą art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, niedopuszczalną na gruncie prawa podatkowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 powyższej ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).