I SA/Sz 736/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. L., B.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012 po wznowieniu postępowania. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podjętą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.), dalej zwanej : "Ordynacja podatkowa", decyzją z dnia [...] r. Nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą, w wyniku wznowienia z urzędu postępowania podatkowego, decyzje ostateczne ustalające wysokość podatku od nieruchomości E. i B. L. w latach [...] z tytułu posiadania budynku mieszkalnego i gruntu w [...] przy ul. [...] i ustalającą podatek od nieruchomości: za [...] r. w kwocie [...] zł, za [...] r. w kwocie [...] zł, za [...] r. w kwocie [...] zł, za [...] r. w kwocie [...] zł i za [...] r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania organ I instancji ustalił, iż podatnicy w [...] r. ujawnili do opodatkowania mniejszą powierzchnię budynku mieszkalnego niż faktycznie wynosi powierzchnia całego budynku oddanego do użytkowania w roku [...] przed ostatecznym zakończeniem budowy. Organ podatkowy o zaniżeniu powierzchni nie wiedział, gdyż dotychczasowe decyzje opierał na danych zgłoszonych przez podatników, a zatem powyższy stan rzeczy uznał za nową okoliczność stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego, określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji E. i B. L., zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz niezastosowanie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., nr 95, poz. 613, ze zm.), dalej zwanej: "u.p.o.l.", wnieśli o uchylenie decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu podatnicy wskazali, że nie było podstaw do wznowienia postępowania, ponieważ organ w chwili wydania decyzji miał wiedzę o przedmiocie opodatkowania na podstawie znajdującego się u niego dziennika budowy, wydanego i zaproponowanego przez organy administracji. Ponadto, w ocenie podatników organ podatkowy dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 6 ust. 2, zarzucając jej sprzeczność z przepisem art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie podzielając argumentów odwołania, wydało zaskarżoną decyzję, w pierwszej kolejności wskazując, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, którego zastosowanie uwarunkowane jest spełnieniem przesłanek z art. 240 Ordynacji podatkowej. Następnie, odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, z uwagi na złożenie przez podatników w dniu [...] r. korekty do informacji na podatek od nieruchomości, zgłaszającej większą powierzchnię budynku mieszkalnego ([...] m kw.) niż wynikająca z informacji pierwotnej (w dniu [...] r. zgłoszono [...] m kw.). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wyszły na jaw nowe okoliczności wcześniej nieznane organowi podatkowemu. W ocenie organu, wznowione postępowanie wykazało, że budynek mieszkalny należący do podatników decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. został dopuszczony do użytkowania w całości przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, stwierdzając jednocześnie, stosownie do uzyskanych wyjaśnień od organu nadzoru budowlanego co do treści wskazanej decyzji, iż pozostałe do wykonania roboty budowlane wykończeniowe w części budynku, oznaczały, iż ta część budynku znajduje się w tzw. stanie deweloperskim. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej w uzasadnieniu decyzji, za błędne uznało podnoszone w odwołaniu argumenty, że organ I instancji w chwili wydania decyzji ostatecznych miał wiedzę o przedmiocie opodatkowania. Wyjaśniło, że wskazywany dziennik budowy, jako dokument wydawany przez odrębny od podatkowego organ nadzoru budowlanego, nie był i nie mógł być w posiadaniu organu podatkowego z urzędu. Ponadto wskazano, że wymiar podatku od nieruchomości dokonywany był przez organ podatkowy w oparciu o złożoną przez podatników "Informację w sprawie podatku od nieruchomości" (druk IN-1), który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Z chwilą, kiedy dotarła do organu podatkowego wiedza o tym, że budynek mieszkalny w całości, a nie tylko w części został dopuszczony do użytkowania już w [...] r., co – jak wywiódł organ odwoławczy – miało wpływ na wymiar podatku od nieruchomości, zaistniała podstawa i obowiązek wznowienia postępowania podatkowego. Organ odwoławczy stwierdził, że chybiony jest również zarzut podatników dotyczący sprzecznej interpretacji przepisu art. 6 ust. 2 z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego ww. przepisy dotyczą różnych materii prawnych, gdyż art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje na moment powstania obowiązku podatkowego za nowowybudowane budynki, zaś art. 6 ust. 3 u.p.o.l. dotyczy zmiany w trakcie roku podatkowego wysokości podatku już wymierzonego decyzją podatkową, czyli w warunkach istnienia obowiązku podatkowego. Według organu art. 6 ust. 3 u.p.o.l., nie może mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy, który dotyczy kwestii, kiedy powstał obowiązek podatkowy za dodatkową powierzchnię budynku, zgłoszoną przez podatników w korekcie informacji z dnia [...] r. W ocenie organu, na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., obowiązek podatkowy za powiększoną powierzchnię budynku, zgłoszoną w [...] r. ([...] m kw.), powstał z dniem [...] r., gdyż wtedy budynek w całości był użytkowany. Ponadto, według Kolegium, prace wykończeniowe wewnątrz istniejącego w rozumieniu prawa podatkowego budynku nie wpływają na moment powstania obowiązku podatkowego. Wykonywanie takich prac – jak wywiodło dalej Kolegium – jest przejawem użytkowania w sytuacji, gdy budynek jest już faktycznie zamieszkany. Organ odwoławczy, zwrócił uwagę, że wobec złożenia przez podatników błędnej informacji podatkowej, organ I instancji nie znał faktycznych danych i opodatkował mniejszą niż należało powierzchnię budynku, uznając za prawidłowe i konieczne w konsekwencji zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania, wzruszenie decyzji ostatecznych za lata [...] i skorygowanie podatku z uwzględnieniem dodatkowej powierzchni budynku. Końcowo, Kolegium nie stwierdziło, aby w rozpoznawanej sprawie zostały naruszone przepisy postępowania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, E. i B. L. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sprawie oraz niezastosowanie art. 6 ust. 3 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumentację dotyczącą interpretacji i zastosowania art. 6 ust. 2 i 3 u.p.o.l. oraz zarzucili, że organ odwoławczy nie odniósł się do tych argumentów ani orzecznictwa przedstawionego w odwołaniu, jednocześnie powołując się na poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] r., sygn. akt [...] i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, ze zm. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm., dalej zwana "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 P.p.s.a. skargę oddala. Sąd nie rozstrzyga za organ administracyjny, dlatego też wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowanie nie może być uwzględniony. W sprawie bezsporne jest, że Skarżący zgłosili dnia [...] r. do opodatkowania budynek mieszkalny wskazując powierzchnię ([...] m kw.) składając informację na druku IN-1. Organ podatkowy ustalił decyzjami zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata od [...] do [...] r. stosownie do informacji podatkowej. Dnia [...] r. Skarżący złożyli druk IN-1 oznaczony jako korekta, zgłaszając do opodatkowania budynek mieszkalny o pow. [...] m kw uzasadniając zwiększenie powierzchni otrzymaniem stosownego pozwolenia w związku z zakończeniem budowy w [...] r. Organ podatkowy uznał, że informacja z [...] r. jest podstawą do wznowienia postępowania albowiem podatnik zaniżył powierzchnię budynku podlegającą opodatkowaniu od [...] r. co wynika z ustaleń decyzji PINB z dnia [...] r. i przemawia za tym przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Istota sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny istnienia przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata od [...] do [...] r. i uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a w szczególności oceny zaistnienia nowych, istotnych dowodów i okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym. Kontrolując zaskarżoną decyzję w wyżej zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna. W sprawie doszło bowiem do naruszenia stanowiącego podstawę prawną tej decyzji przepisu prawa, tj. art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 2 u.p.o.l., ale z przyczyn innych niż wskazane w jej treści. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może zatem nastąpić, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie a) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne zaś to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że organy podatkowe, wadliwie przyjęły, iż fakt złożenia w dniu [...] r. korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości, polegającej na ujawnieniu do opodatkowania powierzchni [...] m kw. budynku należącego do Skarżących, położonego w [...] przy ul. [...], tj. w związku z zakończeniem budowy i uzyskaniem pozwolenia na jego użytkowanie w [...] r., mógł stanowić podstawę do orzekania po wznowieniu postępowania dotyczącego podatków za lata [...] poza rokiem [...] r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Informacja złożona [...] r. ( a sporządzona [...] r.) bezspornie nie istniała w dacie orzekania o zobowiązaniu w podatku od nieruchomości za lata [...] do [...] r. Nową okolicznością za lata [...] do [...] nie będzie również powzięcie przez organ wiedzy o zaniżeniu powierzchni do opodatkowania jeśli zważyć, że w uzasadnieniu do korekty Skarżący wskazali na zakończenie budowy w [...] r. ale jest to nowa okoliczność z takiej informacji płynąca dla organu istniejąca w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r. a bezspornie nieznana organowi w dacie wydania tej decyzji. W konsekwencji za niedopuszczalne Sąd uznał także uchylenie decyzji ostatecznych w wyniku wznowienia postępowania za lata [...] do [...] i ustalenie innej wysokości zobowiązania podatkowego na tej podstawie, że obowiązek podatkowy co do budynku o pow. [...] m kw. powstał z dniem [...] r. co zdaniem organu podatkowego wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] r. Nr [...]. Z przepisu art. 6 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Powyższe unormowanie określa moment powstania obowiązku podatkowego w stosunku do takich nowobudowanych przedmiotów opodatkowania, jak: budowla, budynek oraz część budynku, co do których budowa została ukończona, jak i do budynku oraz jego części, których budowa nie została zakończona, ale rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego traktuje się na równi fakt ukończenia budowy oraz fakt rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed formalnym ukończeniem budowy. Co istotne przy takim zrównaniu obowiązku podatkowego ustawodawca co do powstania obowiązku podatkowego przy rozpoczęciu użytkowania budynku lub jego części używa określenia "przed ich ostatecznym wykończeniem". Z unormowania tego także wynika, że w przypadku rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed formalnym ukończeniem budowy, obowiązek podatkowy powstaje albo w stosunku do budynku, którego użytkowanie rozpoczęto, albo w stosunku do tej części budynku jeszcze nie w całości wybudowanego, której użytkowanie rozpoczęto. Pośrednio za taką interpretacją przepisu przemawia także art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., stanowiący, że opodatkowaniu podlega budynek lub jego część, a nie tylko budynek jako całość, co powoduje, iż powstanie obowiązku podatkowego w stosunku do części budynku (budowli) jest niezależne od zakończenia całości inwestycji. Bezspornie możliwość wcześniejszego opodatkowania w przypadku rozpoczęcia użytkowania przed zakończeniem budowy jest wyjątkiem od zasady. Zastosowanie w tym przypadku wykładni rozszerzającej, która prowadzi do niekorzystnych dla podatnika skutków, jest niedopuszczalne. Tymczasem, organ podatkowy przyjmując jak wskazano wadliwą interpretację spornego przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. uznał, że w niniejszej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody w sprawie dające podstawę do orzekania we wznowionym postępowaniu i że począwszy od [...] r. do [...] r., do podstawy opodatkowania budynku należy przyjąć całą powierzchnię istniejącego ale nie użytkowanego w całości budynku, przyjmując, że skoro podatnik wykańcza budynek to oznacza jego użytkowanie. Taka okoliczność nie wynika jednak z powoływanej decyzji PINB. Z decyzji PINB z [...] r. wyraźnie wynika, że podatnicy zrealizowali inwestycję w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z usługą wbudowaną ([...]), a do użytkowania w dacie tej została przekazana część mieszkalna budynku ([...]), a dalsze roboty budowlane wykończeniowe dotyczyły m.in. pomieszczeń [...] ([...]). Budowa tej pozostałej części budynku została zakończona, tak jak zgłosili to Skarżący w [...] r., nie wskazywali oni innego terminu rozpoczęcia użytkowania tej części ([...]) budynku, którą zgłosili do opodatkowania w informacji z dnia [...] r. W stanie faktycznym sprawy oraz w świetle zaprezentowanej wykładni przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. za pozbawione jakichkolwiek podstaw należało uznać twierdzenie organu, że obowiązek podatkowy za powiększoną powierzchnię budynku (a więc całość budynku) zgłoszoną w [...] r. powstał [...] r. Tak więc, zaprezentowana przez organy podatkowe w tej sprawie interpretacja przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. skutkowała objęciem opodatkowaniem nieprzyjętych do użytkowania części budynku, co stoi w sprzeczności z założeniem racjonalności ustawodawcy. Wskazać też należy w tym miejscu na wzór informacji podatkowej IN-1 poz. F.6 OKOLICZNOŚCI UZASADNIAJĄCE POWSTANIE OBOWIĄZKU PODATKOWEGO rubryka nr 63 gdzie jako okoliczności te wskazano : zakończenie budowy budynku/budowli albo (podkreślenie własne) rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Pomimo rozróżnienia okoliczności, które rodzą obowiązek podatkowy, wzór formularza nie zawiera objaśnienia co do konieczności zakreślenia okoliczności z którą powstaje obowiązek podatkowy tj. zakończenie budowy albo rozpoczęcie użytkowania przed ostatecznym wykończeniem. Skarżący wypełnili i złożyli dnia [...] r. informację wskazując, że jest to informacja składana po raz pierwszy, wypełniając rubrykę 63 wpisali datę [...] r. – która to data notabene pokrywa się z datą decyzji PINB a dotyczącą pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej budynku. Mając na uwadze poczynione uwagi co do interpretacji art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Sąd nie zgadza się także z oceną organu, że złożona pierwotnie przez podatników informacja podatkowa IN-1 (z dnia [...] r.) co do powierzchni użytkowanego budynku mieszkalnego (jego części) jest błędna, nie zostało to bowiem w żaden sposób przez organ podatkowy wykazane w postępowaniu podatkowym. W szczególności nie wynika to z powoływanej decyzji PINB z [...] r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w sprawie nie zostało - w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – wykazane istnienie przesłanki nowego dowodu i okoliczności nieznanej organowi podatkowemu w datach podejmowania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości odpowiednio [...]r., [...]r., [...]r., [...]r. za lata od [...] do [...], co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i nie było dopuszczalne uchylenie decyzji ostatecznych i orzeczenie co do istoty sprawy.. Co do decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za [...] r. to mając na uwadze fakt zgłoszenia dnia [...] r. do opodatkowanie części budynku co do którego – jak wskazuje w informacji podatnik - uzyskał pozwolenie w [...] r., to w sytuacji orzekania przez organ o zobowiązaniu w podatku od nieruchomości za [...] r. dnia [...] r. organ nie był w posiadaniu wiedzy o uzyskanym pozwoleniu i rozpoczęciu użytkowania, zakończenia budowy a zatem o powstaniu obowiązku podatkowego z dniem [...] r. co do tej części budynku. Była zatem podstawa do orzekania w sprawie. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy w sprawie tj. wypis z rejestru gruntów, organ winien odnieść się również w swoim rozstrzygnięciu do powierzchni budynku podlegającej opodatkowaniu. Organ odwoławczy ponownie rozpatrujący niniejszą sprawę zobowiązany jest uwzględnić powyższe stanowisko Sądu. Końcowo, odnosząc się do zarzutu strony w zakresie niezastosowania w sprawie art. 6 ust. 3 u.p.o.l., który, jak słusznie zauważył organ, obejmuje sytuację, gdy w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mogące doprowadzić do podwyższenia podatku za dany rok podatkowy, należy wskazać, że Sąd w rozpoznawanej sprawie badał legalność decyzji wydanej na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie zostało wywołane złożeniem przez podatników w dniu [...] r. korekty do informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, w której, bezspornie, podatnicy zgłosili większą powierzchnię użytkową budynku od dotychczasowej, w związku z kolejnym pozwoleniem na użytkowanie z [...] r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że okolicznością rodzącą powstanie obowiązku podatkowego jest zakończenie budowy ale także, na co wskazał Sąd, rozpoczęcie użytkowania – w takim przypadku nie mamy do czynienia ze zmianą okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.), ale z powstaniem obowiązku podatkowego co do zgłoszonej części budynku, której budowę zakończono lub użytkowanie rozpoczęto (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.), nie z okolicznością faktyczną ale prawną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c) oraz art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w tym kosztach zastępstwa procesowego wobec braku stosownego wniosku strony skarżącej czy pełnomocnika.