VI SA/Wa 1469/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku Komisja Nadzoru Finansowego stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia przez M. D. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2009 r., nakładającą na M. D. karę pieniężną w wysokości 200 000 zł, w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez w/w art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384). Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. D. domagając się jego uchylenia. Wyrokiem z dnia 22 września 2010 roku wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1487/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. Podstawą orzeczenia było naruszenie przez Komisję Nadzoru Finansowego przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Sąd stwierdził m.in., iż data doręczenia decyzji jest okolicznością sporną, zaś zebrany materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie jej określić. Nie wyjaśnienie przez Komisję wskazanej okoliczności faktycznej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając ponownie sprawę Komisja Nadzoru Finansowego, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, iż kierując się wytycznymi Sądu przeprowadziła uzupełniające postępowanie dowodowe w postaci zeznań W. K., K. K., T. M., K. D. a także z dokumentów Poczty Polskiej i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliła następujący stan faktyczny. W dniu [...] września 2009 r. Komisja wydała decyzję administracyjną, stwierdzającą naruszenie przez M. D. art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o obrocie oraz nakładającą na niego karę pieniężną w wysokości 200 000 zł. informując tego samego dnia przedstawicieli strony o ww. rozstrzygnięciu. W dniu [...] września 2009 r. strona ustanowiła pełnomocnikiem radcę prawnego [...], który udzielił dalszego pełnomocnictwa [...] oraz [...]. W dniu [...] listopada 2009 r. decyzja została nadana przez Urząd Komisji przesyłką pocztową za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres pełnomocnika M. D. wskazany jako adres do doręczeń. Przesyłka ta została przekazana w dniu [...] listopada 2009 r. pracownikowi Poczty Polskiej SA W. K. do doręczenia, który w tym samym dniu podjął próbę jej doręczenia w siedzibie kancelarii. K. K. - osoba uprawniona do odbioru pism kierowanych do ww. kancelarii - która w tym dniu odbierała pisma, odebrała pięć przesyłek pocztowych doręczanych przez Pocztę odmawiając przyjęcia przesyłki pocztowej z Urzędu Komisji zawierającą w/w decyzję. W związku z powyższym listonosz wystawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma we właściwej placówce i możliwości jego odbioru i zostawił je w kancelarii wraz z pismami, przyjętymi w tym dniu przez K. K., natomiast przesyłka awizowana została złożona we właściwym urzędzie pocztowym na okres 14 dni. W dniu 4 grudnia 2009 r. zostało powtórnie doręczone zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. W dniu 12 grudnia 2012 r. Poczta Polska SA stwierdziła, iż nie została ona podjęta w terminie, związku z czym zostało skierowane zwrotnie potwierdzenie do nadawcy - Urzędu Komisji. W dniu [...] stycznia 2010 r. do Urzędu Komisji została zwrócona przesyłka pocztowa na kopercie której widniała adnotacja sporządzona przez listonosza doręczającego przesyłkę - o treści "odmowa przyjęcia", następnie "Awizo W-wa", pod którymi widnieje pieczęć datownika "2009-11-27" oraz podpis listonosza. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie widniały żadne adnotacje, oprócz pieczęci datownika placówki nadawczej wskazującego datę 25 listopada 2009 r. oraz oznaczenia numeru przesyłki - [...]. Na kopercie znajdują się ponadto pieczęcie z datami: 27 listopada 2009 r., 4 grudnia 2009 r. oraz 12 grudnia. Pieczęć z datą 4 grudnia 2009 r. została przystawiona na naklejce z nadrukiem "awizowano ponownie dnia ...". natomiast nad pieczęcią z datą 12 grudnia 2009 r. znajduje się napis "nie podjęto w terminie". Zwrócona przesyłka została włączoną do akt sprawy. W dniu [...] stycznia 2010 r. do Urzędu Komisji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Komisja stwierdziła, iż dała wiarę zeznaniom W. K., osoby nie zainteresowanej rozstrzygnięciem Komisji w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż są one spójne oraz potwierdzają je adnotacje dokonane bezpośrednio po zdarzeniu na kopercie przesyłki i karcie doręczeń przesyłek poleconych w dniu 27 listopada 2009 r., jak i wypis z książki doręczeń listonosza, dowód odbioru. W ocenie Komisji, błędy popełnione przez niego w związku z doręczeniem decyzji, wbrew twierdzeniom strony nie wpływają na wiarygodność zeznań, nie zatajał on bowiem okoliczności wskazujących na popełnione błędy opisując faktycznie podejmowane przez siebie czynności. Komisja dokonując oceny zeznań W. K. dokonała również oceny dowodu z zeznań złożonych przez K. K., która to ocena ma szczególne znaczenie z uwagi na to, że były to osoby uczestniczące w czynności doręczenia decyzji w dniu 27 listopada 2009 r. Komisja wskazała, iż K, K, zeznała, iż była proszona przez T. M. o zwrócenie uwagi na przesyłki w sprawie M. D. oraz, że poinformowała o nadejściu jednej z nich do kancelarii. Przesyłka została zabrana przez listonosza, jednak nie wie jak to się stało. Jednocześnie świadek zeznała, iż nie pamięta czy odmówiła przyjęcia przesyłki oraz czy odmówiła pokwitowania odbioru przesyłki. W zakresie pozostawieniu przez listonosza awiz dotyczących przesyłki K. K. wskazała, iż z tego, co kojarzy listonosz nie pozostawiał awiz. Komisja stwierdziła, iż zeznania K. K. nie pozostają w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez W. K. Świadek potwierdziła bowiem, że w dniu 27 listopada 2009 r. W. K. podjął próbę doręczenia decyzji Komisji w sprawie M. D. Jednakże, powołując się na niepamięć, nie odpowiedziała na większość pytań dotyczących okoliczności związanych z próbą doręczenia przesyłki. Komisja dodała, iż świadek w swoich zeznaniach nie przedstawiła innej wersji zdarzenia niż to, które było przedmiotem zeznań W. K. Oceniając zeznania K. K., Komisja wzięła po uwagę okoliczność, że jest ona pracownikiem kancelarii, której komplementariuszem jest reprezentujący skarżącego pełnomocnik, a zatem ocena czynności przez nią podejmowanych może bezpośrednio wpływać na interesy jej pracodawcy. W związku z powyższym Komisja uznała, że świadek mogła zeznawać pod presją ww. okoliczności, które mogły być powodem - zdaniem KNF - zasłaniania się przez świadka niepamięcią przy odpowiedziach na pytania dotyczące przyjęcia przesyłki w dniu 27 listopada 2009 r. Jednocześnie Komisja negatywnie oceniła dowody z zeznań T. M. oraz wyjaśnień składanych przez pracowników Poczty Polskiej nie uczestniczących bezpośrednio w zdarzeniu. Natomiast T. M., który w dniu doręczenia przesyłki był umocowanym pełnomocnikiem strony zeznał, iż polecił K. K. odmówić potwierdzenia odbioru przesyłki, co ta uczyniła. Listonosz zabrał przesyłkę nie pozostawiając awiza. Komisja uznała, iż zeznania T. M. w świetle zebranych dokumentów i okoliczności sprawy należy uznać za niewiarygodne. Komisja stwierdziła nadto, iż żaden z przeprowadzonych dowodów nie potwierdza, iż był on świadkiem doręczenia i wzięła pod uwagę również to, iż T. M. nie podjął żadnych działań mających na celu wyjaśnienie przyczyny zabrania przesyłki przez listonosza, czego wedle zeznań był świadkiem. Jak sam wskazał wiedział, iż przesyłka dotyczy sprawy M. D., gdyż stwierdził to na podstawie sygnatury i jego zdaniem w przypadku odmowy potwierdzenia doręczenia listonosz powinien pozostawić przesyłkę w kancelarii. T. M. będąc, umocowany do reprezentowania strony przed Komisją, nie podjął także żadnych działań mających na celu odbiór przesyłki lub ustalenie jej treści. Zeznań T. M. nie potwierdzają, w szczególności zeznania K. K. oraz W. K. Jednocześnie Komisja wzięła pod uwagę, iż T. M. był zaangażowany w sprawę M. D., jest on także komandytariuszem spółki V. [...] sp. k. W konsekwencji Komisja stwierdziła, iż w dniu 27 listopada 2009 r. decyzja została skutecznie doręczona stronie. Zgodnie bowiem z art. 47 § 1 i 2 Kpa, w przypadku, gdy adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę, a pismo to zostanie zwrócone nadawcy z adnotacją wskazującą na odmowę przyjęcia tego pisma i włączone do akt postępowania administracyjnego, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Zgodnie z art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Z uwagi na powyższe czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy upłynął w dniu 11 grudnia 2009 r., natomiast pełnomocnik strony wniosek ten wniósł w dniu 29 stycznia 2010 r. Jednocześnie Komisja stwierdziła, iż awizowanie przesyłki, niezależnie od braku ku temu podstaw, było wadliwe, jednak biorąc pod uwagę to, iż od awizowania do daty zwrotu do nadawcy upłynęło pełne 14 dniu, to bez znaczenia pozostaje, iż drugie awizowanie zostało dokonane o jeden dzień wcześniej, skoro przesyłka pozostała przez okres 14 dni do odbioru w placówce pocztowej. W ocenie Komisji okoliczność awizowania przesyłki zawierającej decyzję i niepodjęcie jej w terminie 14 dni, kiedy przesyłka przechowywana była w urzędzie pocztowym, świadczy o braku woli do jej odbioru. Dodatkowo uprawdopodobnia to, iż w dniu 27 listopada 2009 r. doszło do odmowy przyjęcia przesyłki, a nie odmowy pokwitowania odbioru. Druga z czynności zakłada bowiem wolę odbioru przesyłki. Jednocześnie K. K. w dniu 27 listopada 2009 r. posiadała wiedzę o próbie doręczenia pisma w sprawie M. D., które zostało rozpoznane po sygnaturze widniejącej na kopercie przesyłki. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. D., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: -art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, co skutkowało poczynieniem przez Komisję Nadzoru Finansowego arbitralnych i bezpodstawnych ustaleń, w szczególności prowadziło do błędnego przyjęcia, iż w dniu 27 listopada 2009 r. K. K. odmówiła przyjęcia przesyłki zawierającej decyzję KNF, - art. 17 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja KNF została doręczona w dniu 27 listopada 2009 r., pomimo iż brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 47 §1kpa, - art. 107§ 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia okoliczności faktycznych oraz dowodów mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 21.07.2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF, pomimo iż skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia przedmiotowego wniosku. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.in., iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych można sformułować następujące zasady w zakresie doręczeń: 1. gwarancyjny charakter instytucji doręczenia oznacza, że tylko prawidłowe doręczenie, tzn. dokonane zgodnie z zasadami określonymi w ustawie uzależnia skuteczność czynności podejmowanych przez organ, 2. doręczenie można uznać za skuteczne tylko wówczas, gdy istnieją niepodważalne dowody, że doręczyciel wykonał obowiązki, jakie w tym zakresie obciążają go z mocy prawa, 3. strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań w doręczaniu decyzji przez organ administracji, 4. ocena prawidłowości doręczenia musi mieć charakter pełny i nie może budzić żadnych wątpliwości. Skutki doręczenia są zbyt daleko idące, aby w tym zakresie pozostawić jakikolwiek margines dowolności czy też niepewności. 5. domniemywanie odmowy przyjęcia przesyłki przez adresata jest wykluczone. Odmowa przyjęcia przesyłki musi być wyrażona wprost przez jej adresata. Fakt odmowy przyjęcia przesyłki musi być prawidłowo odnotowany przez doręczającego w formie odpowiedniej adnotacji, ze wskazaniem daty odmowy, zaś pismo zwrócone nadawcy. Na poparcie swojej argumentacji skarżący powołał się na konkretnie wskazane orzeczenia sądowe. Skarżący stwierdził, że zarówno na etapie (próby) doręczenia spornej przesyłki, jak i na etapie oceny tego doręczenia przez organ przy wydaniu zaskarżonego postanowienia, doszło do naruszenia wszystkich zasad wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych. Bezsporne jest, że listonosz W. K. przy próbie doręczenia naruszył ciążące na nim obowiązki, czego wyrazem są sprzeczne adnotacje na spornej przesyłce oraz fakt, iż został ukarany przez Pocztę Polską karą porządkową. Ponadto, jeżeli jak sam utrzymuje - awizował przesyłkę, pomimo iż zastał osobę uprawnioną do odbioru korespondencji, to znaczy, że podpisując awizo złożył zarazem nieprawdziwe oświadczenie. Zdaniem skarżącego nie istnieją dowody potwierdzające w sposób niezbity, że K. K. odmówiła przyjęcia przesyłki w dniu 27.11.2009 roku. Po pierwsze istnieją dowody, któremu temu przeczą (wyjaśnienia pracowników Poczty Polskiej z dnia 26.02.2010 r. oraz z dnia 16.05.2011 r., zeznania T. M., a których organ nie uwzględnił. Po drugie nie potwierdziła tego K. K. Po trzecie dowody - na których KNF oparł tezę o odmowie przyjęcia przesyłki (zeznania W. K., adnotacje W. K. na kopercie i karcie doręczeń) - nie pozwalają na stwierdzenie, że niewątpliwie doszło do odmowy przyjęcia przesyłki. Odmowa przyjęcia przesyłki została przez organ wyinterpretowana, pomimo iż - również w świetle zeznań W. K. - bezsporne jest, że K. K. nie oświadczyła listonoszowi, że odmawia przyjęcia przesyłki, zaś na kopercie znajdują się wzajemnie sprzeczne adnotacje. Skarżący podkreślił, iż organ oparł swe rozstrzygnięcie wyłącznie na dowodach pochodzących od listonosza (zeznania, naniesione przez niego adnotacje na kopercie, adnotacje na karcie doręczeń poleconych przesyłek listowych z 27.11.2009 r.), zaś odmówił wiarygodności i mocy dowodowej pozostałym dowodom, rozstrzygając wszystkie wątpliwości dotyczące okoliczności doręczenia na niekorzyść strony i przyjmując jednocześnie, że nieprawidłowości, jakich dopuścił się listonosz, nie mają wpływu na skuteczność doręczenia. Z przebiegu postępowania (m.in. pytania zadawane przez organ) oraz uzasadnienia postanowienia wynika, że postępowanie było prowadzone w celu wykazania tezy, że doszło do odmowy przyjęcia przesyłki. W ocenie skarżącego nie sposób sensownie mówić o "wzajemnie potwierdzających się dowodach" w sytuacji, gdy wszystkie dowody pochodzą de facto z tego samego źródła osobowego. Prawidłowa ocena w/w dowodów powinna być odwrotna od przeprowadzonej przez KNF - ich wartość dowodowa jest znikoma, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę całokształt okoliczności. Skarżący wskazał, iż to listonosz dokonał na kopercie wzajemnie sprzecznych adnotacji dotyczących dwóch wykluczających się trybów doręczenia. Brak tu jakiejkolwiek spójności. Ponadto jeżeli listonosz - jak sam twierdzi - wystawił awizo, to w ocenie strony z pełną świadomością wystawił dokument zawierający treść niezgodną z prawdą. W ocenie skarżącego należy odmówić mocy dowodowej i wiarygodności dowodom (których źródłem jest W. K.), ponieważ są one sprzeczne z całym pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Przeprowadzona przez KNF ocena dowodów jest rażąco jednostronna i wybiórcza oraz sprzeczna z wymogiem wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Nadto skarżący zauważył, że z zeznań tego świadka nie wynika, aby K. K. odmówiła przyjęcia przesyłki. Wręcz przeciwnie, nie oświadczyła ona, iż odmawia przyjęcia przesyłki, a listonosz nie zapytał, czy odmawia przyjęcia pisma, czy - jak zeznał - uznał, że może nie chce odebrać przesyłki. K. K. nie odmówiła zatem przyjęcia przesyłki (nawet nie została o to spytana), natomiast listonosz zinterpretował sytuację jako odmowę przyjęcia przysyłki, czym rażąco nadużył swoich kompetencji. Co więcej organ nie ustalił w jaki sposób nastąpiło rzekome "oddanie" przesyłki i nie można wykluczyć, że K. K. (o ile miała ją w dłoniach - to też nie zostało ustalone) położyła przedmiotową przesyłkę na kontuarze recepcyjnym i listonosz ją stamtąd zabrał. W takiej sytuacji nie może być nowy o "oddaniu przesyłki", a wyłącznie o jej zabraniu przez listonosza. Niemniej nawet jeżeli K. K. rzekomo oddała listonoszowi przesyłkę - nic przy tym nie mówiąc, ewentualnie nie mówiąc "nic znaczącego", jak zeznał listonosz — to nie jest to równoznaczne z odmową jej przyjęcia. A zatem rzekome "oddanie przesyłki" związane było z uchyleniem się od stwierdzenia doręczenia pisma (art. 46 § 2 k.p.a.), co potwierdzają dowody przeprowadzone w sprawie (zeznania T. M., pismo Poczty Polskiej z dnia 26.02.2010 r.). W ocenie skarżącego nie można wykluczyć tego, iż rzekome "oddanie przesyłki" listonoszowi nastąpiło z innej przyczyny niż odmowa przyjęcia pisma. Zdaniem skarżącego dowody zgromadzone w postępowaniu dowodzą ponad wszelką wątpliwość, iż listonosz naruszył przepisy określające tryb doręczenia, natomiast nie pozwalają na stwierdzenie, że doszło do odmowy przyjęcia pisma w rozumieniu art. 47 k.p.a., jak również nie można na ich podstawie przyjąć, że pismo zostało doręczone zastępczo w rybie art. 44 k.p.a. Skarżący szeroko wywodził także, iż twierdzenia doręczyciela o pozostawieniu awiza i powtórnym awizowaniu są nieprawdziwe. Gdyby bowiem pozostawił on w Kancelarii awizo, przesyłka zawierająca decyzję KNF zostałaby odebrana w terminie awizowania. W konsekwencji stwierdził, iż niezależnie od tego, co wydarzyło się w dniu 27 listopada 2009 r. przy próbie doręczenia przesyłki, rzekoma odmowa jej przyjęcia nie została w sposób prawidłowy odnotowana przez doręczyciela. Już tylko ta okoliczność przesądza, iż niemożliwe jest przyjęcie domniemania doręczenia decyzji KNF na podstawie art. 47 § 2 k.p.a. w dniu 27 listopada 2009 r. w sytuacji, gdy przesłanki określone w art. 47 § 1 k.p.a. nie zostały spełnione, a tym bardziej w sposób prawidłowy udokumentowane. W konkluzji, w ocenie skarżącego nie uchybił on terminowi do wniesienia przedmiotowego wniosku. Termin ten rozpoczął bieg nie wcześniej niż w dniu 22 stycznia 2010 r., kiedy pełnomocnik skarżącego odebrał kopię decyzji KNF i upływał najwcześniej w dniu 5 lutego 2010 r. Skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 29 stycznia 2010 r., a więc niewątpliwie bez uchybienia terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Jak to już wyżej wskazano omawiana sprawa była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 września 2010 roku wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1487/10 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, Komisja powinna ustalić w jednoznaczny sposób datę doręczenia decyzji, wykorzystując np. środek dowodowy w postaci przesłuchania w charakterze świadka osoby uprawnionej do odbioru korespondencji oraz listonosza, który doręczał przesyłkę. Wyrok, o którym wyżej mowa jest prawomocny, albowiem nie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do której złożenia był uprawniony także organ administracji. Tak więc, organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania, co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ocena prawna jest wiążąca, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Natomiast traci ona moc wiążącą: 1) w razie zmiany stanu prawnego, 2) w przypadku zmiany (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Można dodać, iż w świetle stanowiska zajętego w literaturze niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w powołanym przepisie byłoby naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a ). (por. A. Kabat (w:) Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, komentarza, Warszawa 2005, str. 347). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ zastosował się do zaleceń zawartych we wskazanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących ustalenia w jednoznaczny sposób daty doręczenia decyzji. Organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w postaci zeznań W. K., K. K., T. M., K. D. a także dokumentów Poczty Polskiej i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny zaistniały w dniu 27 listopada 2009 roku. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie przeprowadził żadnego dowodu przeciwnego. Komisja oparła swoje ustalenia w głównej mierze na zeznaniach listonosza W. K., które zasadnie zostały przez organ uznane za w pełni wiarygodne. Świadek ten nie był osobą zainteresowaną konkretnym rozstrzygnięciem w sprawie. Dostarczył przesyłkę zawierającą decyzję KNF w ramach swoich obowiązków służbowych a rozstrzygnięcie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie miało znaczenia dla jego interesów majątkowych lub służbowych. Treść zeznań tego świadka potwierdzają adnotacje na kopercie przesyłki oraz karcie doręczeń i książki doręczeń dokonywane bezpośrednio po zdarzeniu związanym z doręczaniem przesyłki. Okoliczność zbytecznego awizowania nie miała wpływu na treść jego zeznań albowiem były one składane po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego i wymierzeniu kary dyscyplinarnej. K. K., osoba upoważniona do odbioru przesyłek, potwierdziła, że w dniu 27 listopada 2009 r. W. K. podjął próbę doręczenia decyzji Komisji w sprawie M. D. i nie przedstawiła w swoich zeznaniach innej wersji zdarzenia. Natomiast odnośnie skonkretyzowania okoliczności zasłoniła się niepamięcią. Komisja trafnie wzięła po uwagę okoliczność, że świadek ten jest pracownikiem kancelarii, której komplementariuszem jest reprezentujący skarżącego pełnomocnik, a zatem ocena czynności przez nią podejmowanych może bezpośrednio wpływać na interesy jej pracodawcy. Wbrew twierdzeniom skarżącego zeznania W. K. pozwalają na jednoznacznie stwierdzenie, że doszło do odmowy przyjęcia pisma w rozumieniu art. 47 kpa. Bezspornym jest, iż listonosz w przypadku odmowy przyjęcia pisma przez adresata nie powinien był zostawiać awizo. Jednakże w związku z tym nie zostały naruszone jakiekolwiek prawa skarżącego. Komisja, oceniając zeznania T. M. trafnie wskazała także, iż świadek ten jest zaangażowany w sprawę M. D. i jest on komandytariuszem spółki V. [...]sp. k. Natomiast pracownicy Poczty Polskiej A. K. i A. D. nie składały w postępowaniu zeznań w charakterze świadków a znały przebieg próby doręczenia decyzji w dniu 27 listopada 2009 r., jedynie z relacji, gdyż nie brały w nim udziału. W tej sytuacji Komisja zasadnie uznała również, że pisma zawierające odpowiedź na reklamację i wyjaśnienia Poczty Polskiej podpisane przez ww. pracowników nie mogą być podstawą ustaleń faktycznych. W chwili wpłynięcia środka odwoławczego organ ma obowiązek zbadania czy spełnia ono określone warunki formalne m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że wniesiono go po terminie lub jest z innych powodów niedopuszczalne organ odwoławczy wydaje postanowienie w trybie art. 134 kpa stwierdzając niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Treść art. 134 kpa wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Podkreślenia wymaga, iż jednym z podstawowych warunków wywierania skutków prawnych przez czynności procesowe stron jest ich podejmowanie w określonych dla nich terminach. Zasady dotyczące doręczania pism stronom postępowania administracyjnego reguluje rozdział 8 k.p.a zawierający przepisy dostosowane do różnych stanów faktycznych. W myśl art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 47 § 1 kpa jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2). Ustanowiona w przepisie art. 47 § 2 k.p.a. fikcja prawna doręczenia pisma w dacie odmowy jego przyjęcia przez adresata będzie miała zastosowanie w każdym przypadku, gdy adresat odmówi przyjęcia pisma, bez względu na sposób jego doręczenia. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże niekiedy określone skutki prawne a podstawowym jego skutkiem prawnym jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności prawnej np. wniesienia środka odwoławczego czy zażalenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik wskazał kancelarię prawną jako miejsce pracy, a zatem odbiór pism kierowanych na adres pełnomocnika skarżącego winien nastąpić do rąk osób uprawnionych do odbioru pism w tej kancelarii (art. 45 kpa). Odmowa przyjęcia decyzji przez osobę uprawnioną do odbioru pism w dniu 27 listopada 2009 r. skutkuje tym, że w tym dniu - stosownie do art. 47 § 2 kpa oraz art. 40 § 2 i art. 45 kpa - doszło do skutecznego doręczenia decyzji. A zatem czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy upłynął w dniu 11 grudnia 2009 r., natomiast skarżący taki wniosek wniósł w dniu 29 stycznia 2010 r. Jednocześnie należy uznać, że sposób awizowania przesyłki zawierającej decyzję - niezależnie od braku ku temu podstaw albowiem listonosz powinien podjąć tylko czynności wskazane w art. 47 kpa, tj. zwrócić pismo nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. - był wadliwy. Jednakże z uwagi na fakt, iż od daty awizowania do daty zwrotu do nadawcy upłynęło pełne 14 dni, to bez znaczenia jest, że drugie awizowanie zostało dokonane o jeden dzień wcześniej, skoro przesyłka pozostawała przez okres 14 dni do odbioru w placówce pocztowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., II OZ 762/08). W konsekwencji zasadnym jest uznanie, iż niezłożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie wynika z zaniedbania pełnomocnika skarżącego, ponieważ osoba upoważniona do odbioru pism w kancelarii, za której zaniedbania i błędy ponosi odpowiedzialność adresat pisma, odmówiła odbioru decyzji Komisji. Nadto pełnomocnik skarżącego posiadał wiedzę o możliwości odebrania decyzji w urzędzie pocztowym, jednakże tego nie uczynił. Ryzyko skutków, wynikających z odbioru przez osoby trzecie korespondencji, kierowanej na adres kancelarii prawnej, obciąża zawodowego pełnomocnika. Zdaniem Sądu przedmiotowa sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie, Komisja Nadzoru Finansowego podjęła odpowiednie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ oparł się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te skarżący interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.