II SA/Kr 348/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na niewykonanie wyroku w sprawie o sygnaturze akt IISA/Kr 1375/04 przez Radę Miasta Gorlice postanawia I. skargę odrzucić II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 200 /dwieście/ złotych. M.G. i K.G. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę : - na bezczynność Gminy Miejskiej G. , reprezentowanej przez Burmistrza Miasta G. , która nie zastosowała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04, stwierdzającego nieważność uchwały Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 23 września 2004 r., odrzucającej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G. - Plan Nr 3, zarzucając niezastosowanie się do treści tego wyroku, a wręcz podejmowanie działań sprzecznych z wynikającymi z niego obowiązkami, co stanowi naruszenie art.19, art.20 ust.2 oraz art. 10 pkt1 ust. 10 ustawy o planowaniu przestrzennym; - na uchwalę Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 25 maja 2006 r., dotyczącą bezprawnego wyłącznie z planu zagospodarowania części działek nr [...] ,[...] ,[...] , bez określenia jakich części, pomimo, że wyrok dotyczył całych działek, i niezastosowanie do nich procedury nakazanej wyrokami oraz powyższymi przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym, co stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem po wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego postępowanie powinno być kontynuowane z udziałem skarżących jako stron postępowania, zgodnie z art. 9 i 19 k.p.a., z zawiadomieniem wyżej wymienionych o wszystkich decyzjach; - na uchwałę [...] Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r., którą zatwierdzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dodatkowo obciążono powyższe działki możliwością lokalizacji przystanków autobusowych bez opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i bez powiadomienia skarżących, przy czym Burmistrz naruszył wyżej powołane przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym, albowiem nie zawiadomił Wojewody o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nakładającym obowiązek rozpoznania zarzutów skarżących w ponownym postępowaniu. Skarżące zarzucały, że świadome podjęcie nowych uchwał, z pominięciem zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stanowi rażące naruszenie art. 6, 7, 9 i 10 k.p.a., ponieważ były stronami toczącego się postępowania administracyjnego. W uzasadnieni skargi M.G. i K.G. wskazywały, że Burmistrz Miasta G. nie respektuje wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04. Postępowanie administracyjne w przedmiocie przeznaczenia działek nr [...] ,[...] ,[...] po uchyleniu uchwały Nr [...] powinno się toczyć od początku, a wszystkie zarzuty i zalecenia Sądu winny być rozpatrzone. W szczególności, należało zwrócić się do Konserwatora Zabytków o wydanie stosowanego postanowienia co do celowości wprowadzenia ograniczeń w zakresie realizacji budownictwa w części przylegającej bezpośrednio do chodnika. Zdaniem skarżących, rewanżem za uchylenie powyższej uchwały była kolejna krzywdząca dla nich uchwała Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r., w której bez opinii Konserwatora Zabytków i opinii geologicznej, wymyślono w sposób wybitnie złośliwy lokalizację zatoki autobusowej, pomimo, że takie przystanki istnieją od kilkudziesięciu lat w odległości do 100 m. Uczyniono to celowo , aby ostatecznie zablokować możliwość wybudowania przez skarżące w tym samy miejscu parterowego budynku. Wcześniej zaś podjęto kuriozalną uchwałę o wyłączeniu z miejscowego planu części działek, bez określenia których części, pomimo, że postępowania i wyrok dotyczy całości tych działek. Jest to próba ominięcia prawa i uchylenia się od skutków wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżące podnosiły też, że z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 13 lipca 2009 r. wynika, iż organ ten mógłby się wypowiedzieć w sprawie przeznaczenia powyższych działek, gdyby postępowanie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było kontynuowane. Wobec bezprawnych działań władz Miasta G. M.G. oraz K.G. wniosły o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonych uchwał i polecenie Burmistrzowi Miasta G. podjęcie działań zgodnych z prawem. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta G. wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie w całości. Uzasadniając pierwszy z wniosków Rada Miasta G. zarzucała przedwczesność skargi na bezczynność. W tym zakresie wskazywała, że zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia skargi na burmistrza miasta jest rada gminy. W sprawie rozpatrzenia skargi na burmistrza miasta, rada gminy podejmuje uchwałę. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały (art. 91 ust. 1 u.o.s.g.). Następnie potencjalnemu skarżącemu przysługują uprawnienia do wszczęcia procedury o jakiej mowa w art. 52 p.p.s.a. W zakresie wniosku o oddalenie skargi Rada Miasta G. wskazywała, że Burmistrz Miasta G. respektował wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Przyjął do wiadomości, że są sprzeciwy i nie prowadził dalszych prac nad planem w tym zakresie. Przedmiotowe nieruchomości, to jest działki o nr [...] ,[...] ,[...] są objęte wcześniejszym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 9 grudnia 2004 roku - "Plan nr 1 Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasto G. ", który zatwierdzony został uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z dnia 9 grudnia 2004 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Plan ten obejmował tylko i wyłącznie zadania publiczne. Przedmiotowe nieruchomości według tego planu posiadają symbol "HI.8.ZI" - tereny przeznaczone dla realizacji gminnej zieleni publicznej o charakterze zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej. Na wskazanych wyżej nieruchomościach plan ten obowiązuje nadal. Z uwagi na sprzeciwy właścicieli przedmiotowych nieruchomości nie zostały one objęte nowym planem uchwalonym na podstawie uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto G. - Plan Nr 3. Skarga na uchwałę [...] jest całkowicie niezasadna, gdyż uchwała ta dotyczy nieruchomości [...] ,[...] ,[...] tylko w niewielkiej części, przeznaczonej pod poszerzenie drogi publicznej "l.KUg". Jest prawdą, że rozwiązanie to nie zostało uzgodnione z między innymi Konserwatorem Zabytków. Ten symbol ulicy dopuszcza między innymi usytuowanie zatok autobusowych, co wcale nie jest jednoznaczne z tym, że zatoka będzie usytuowana na działkach skarżących. W związku z zarządzeniem z dnia 7 marca 2012r., sygn. akt II SA/Kr 348/12, o rozłączeniu spraw objętych powyższą skargą, oraz po dalszych wyjaśnieniach K.G. w niniejszej sprawie oraz M.G. - m.in.w sprawie II SA/Kr 350/12 ( k.25), że przedmiotem zaskarżenia jest nie tylko niewykonanie wyroku sygn. akt II SA/Kr 1375/04, dotyczącego nieruchomości M.G. , ale także niewykonanie wyroku w z dnia 19 grudnia 2005, sygn. akt II SA/Kr 1376/04, dotyczącego nieruchomości K.G. , strony poinformowano ostatecznie, że : - skarga na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04, została zarejestrowana do sygn. akt II SA/Kr 348/12; - skarga na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1376/04, została zarejestrowana do sygn. akt II SA/Kr 349/12; - skarga na uchwalę nr [...] Rady Miasta G. z dnia 25 maja 2006 r. została zarejestrowana do sygn. akt II SA/Kr 350/12; - skarga na uchwalę nr [...] Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r. została zarejestrowana do sygn. akt II SA/Kr 350/12. Postępowanie w sprawie niniejszej dotyczy zatem skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04, którym po rozpoznaniu skargi T.G. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia 23 września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto G. - Plan Nr 3 stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały ( pkt I.) oraz orzeczono o kosztach postępowania ( pkt II. ). Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 348/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sprawie ze skargi K.G. . Do postępowań sądowych prowadzonych do sygn. akt II SA/Kr 350//12, II SA/Kr 348//12, II SA/Kr 351//12 M.G. złożyła pismo z daty 14 lipca 2012 r., w którym wnosiła o dopuszczenie dowodu z akt [...] Urzędu Wojewódzkiego w N. , znak sprawy[...] , tj. korespondencji prowadzonej przez ten Urząd z Urzędem Miejskim, na okoliczność, że od kilku lat toczyło się postępowanie administracyjne z udziałem Gminy Miejskiej w o wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz o uchylenie zaskarżonych uchwał. Na tę okoliczność skarżąca przedłożyła też pismo jej męża i współwłaściciela działek T.G. do Urzędu Wojewódzkiego z dnia 23 marca 2008 r., oraz pismo do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 13 stycznia 2009 r., wyjaśniając, że wyżej wymieniony inicjując postępowanie administracyjne działał jako jej pełnomocnik. Skarżąca wnosiła dalej o zwrócenie się do Urzędu Miejskiego w G. oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w N. o przesłanie pełnej dokumentacji związanej ze staraniami o uchylenie zaskarżonych uchwał i niewykonaniem wyroku. Podkreślała, że to postępowanie toczyło się równolegle z postępowaniem K.G. , albowiem działki sąsiadują ze sobą i dotyczy ich ten sam problem. Na wniosek zainteresowanych zmianą przeznaczenia działek odbyła się Komisja z udziale Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w N. na dowód czego skarżąca przedłożyła pismo tego organu z 13 lipca 2009 r. i notatkę służbową z dnia 17 września 2008 r., a także pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. do A.F. z dnia 28 października 2009 r. Dodatkowo wskazywała, że wszelkie pisma do Gminy Miejskiej G. powinny być z urzędu kierowane do Rady Miejskiej, zaś o trwających od kilku lat staraniach skarżącej pozostałych współwłaścicieli w celu uchylenia uchwał i uzyskania pozwolenia na budowę wiedzą wszyscy pracownicy Urzędu Miejskiego, członkowie Rady Miejskiej i radni. Wśród dokumentów załączonych do powyższego pisma znalazło się także pismo M.G. i T.G. z daty 17 lutego 2006 r., z prezentatą wpływu do Urzędu Miejskiego w G. 20 lutego 2006 r. Składając kolejne pismo w sprawie – z daty 3 sierpnia 2012 r. skarżąca dołączyła do niego pismo z 17 października 2008 r., na okoliczność składanych wniosków o uchylenie zaskarżonych uchwał i wykonania wyroku z 19 października 2005 r. Wnosiła nadto o przeprowadzeniu dowodu z akt II SA/Kr 350/12 i II SA/Kr 351/12. Podkreślała również, że czynności współwłaścicieli działek należy traktować jako wspólne działania w rozumieniu art. 209 k.c. W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2012 r. skarżąca M.G. została wezwana do wyjaśnienia i wykazania, czy przed wniesieniem skargi kierowała do Rady Gminy G. wezwania do wykonania wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1375/04 inne niż wymienione w piśmie z dnia 14 lipca 2012 r. – w terminie 7 dni , pod rygorem odrzucenia skargi. Na powyższe wezwanie skarżąca odpowiedziała pismem z dnia 10 września 2012 r., nie przedstawiając dodatkowych dokumentów, lecz argumenty mające wskazywać, że czynione od lat starania urzędowe SA równoznaczne z takim wezwanie. Podczas rozprawy dnia 10 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej podał, że żądane wezwanie o wykonanie wyroku sygn. akt II SA/Kr 1375/04 stanowi znajdujące się już w aktach niniejszej sprawy pismo M.G. i T.G. z daty 17 lutego 2006 r., z prezentatą wpływu do Urzędu Miejskiego w G. 20 lutego 2006 r. Odpowiadając na złożone przed rozprawą pisma skarżącej, w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. Rada Miasta G. wnosiła po pierwsze o odrzucenie skargi, jako przedwczesnej wobec niewyczerpania trybu przesądowego po myśli art. 37 § 1 k.p.a w związku z art. 52§ 2 p.p.s.a., a także niesprecyzowania, na czym niewykonanie wyroku sygn. akt II SA/Kr 1375/04 miałoby polegać. Na wypadek nieuwzględnienie tego wniosku Rada Miasta G. wnosiła o oddalenie skargi , jako bezzasadnej z przyczyn uprzednio już podanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 154 § 1- 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz.U. Nr z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.): § 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 3. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. § 4. Osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. § 5. Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego. § 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z art. 154 § 1 p.p.s.a. wynika wprost i jednoznacznie, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na niewykonanie wyroku jest uprzednie dokonanie sformalizowanej czynności, która polega na wezwaniu, na piśmie, właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu. Instytucja wezwania z art. 154 § 1 p.p.s.a. ma służyć temu, aby organ wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna . Nie przewiduje się od niej wyjątku z uwagi na dotkliwe skutki oraz daleko idące konsekwencje, jakie powoduje stosowanie regulacji z art. art. 154 § 1 -6. Skarga wniesiona bez uprzedniego wezwania na piśmie organu właściwego do wykonania wyroku jest niedopuszczalna, co w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia. Z uwagi na powyższe możliwość poddania skargi merytorycznej ocenie sądu, w tym co legitymacji skargowej, każdorazowo poprzedzana jest formalnoprawną jej kontrolą. Wyłącznie bowiem skarga spełniająca ustawowe wymogi formalne może być uznana za dopuszczalną. Z uwagi na fakt, że uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku determinuje dopuszczalność skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., B.G. zobowiązana została do wykazania, że takie wezwanie zostało wniesione. W tym zakresie przedstawione przez nią dokumenty i powołane okoliczności nie świadczą o zachowania trybu przesądowego z art. 154 § 1 p.p.s.a., natomiast zgłoszone wnioski o dopuszczenia dowodów z dokumentów innych niż złożone do akt spraw sygn. II SA/Kr 350/12 i II SA/Kr 351/12, nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności, ani w sprawie niniejszej, ani do akt postępowań sądowych sygn. II SA/Kr 350/12 i II SA/Kr 351/12 skarżąca nie złożyła pism kierowanych osobiście, lub pełnomocników powołujących się na działanie w jej imieniu, których treścią byłoby wezwanie Rady Miejskiej G. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04, stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta G. z dnia 23 września 2004 r., odrzucającej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G. - Plan Nr 3. I tak, dostępne w aktach niniejszej sprawy pisma są kierowane przez T.G. do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. w imieniu własnym oraz pozostałych współwłaścicieli działek nr [...] i [...] , zaś zawierają żądanie wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wyłączenia tych działek ze strefy ochrony konserwatorskiej i strefy nadzoru archeologicznego oraz zezwolenia przez ten organ na ich częściową zabudowę. O ile wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2005 r. jest w nich powoływany, to wyłącznie dla uzasadnienia zgłoszonych wyżej żądań. Z tejże sprawy pochodzą odpowiedzi organ i notatka urzędowa Pisma T.G. kierowane do [...] Urzędu Wojewódzkiego, zawierają zarzuty dotyczące uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G. – Plan Nr 3 bez ponowienia określonego etapu procedury planistycznej, pomimo wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2005 r., uchylającego uchwałę Rady Miasta G. z dnia 23 września 2004 r., zaś były składane przez T.G. , jako pełnomocnika K.G. . Nie jest tak, że powołanie w treści któregokolwiek z pism wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2005 r., uchylającego uchwałę Rady Miasta G. z dnia 23 września 2004 r., obligowało do jego przekazania Radzie Miejskiej w G. na podstawie art. 66 k.p.a. , albowiem w żadnym z nich nie wyartykułowano żądania wykonania wyroku, leczy przy okazji innych zagadnień wskazywano na jego nierespektowanie. Gdyby nawet organ właściwy, którym jest Rada Miasta G. , miał możliwość zapoznania się z tymi pismami, to nie były one do niego kierowane, nie zawierały stosownego żądania, stąd nie mogą zostać uznane za wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Jedyne pismo jakie zostało złożone w Urzędzie Miejskim w G. przez M.G. i T.G. pochodzi z daty 17 lutego 2006 r., opatrzono jest prezentatą wpływu do Urzędu Miejskiego w G. 20 lutego 2006 r. , zaś jak w nim wprost wskazano dotyczy ono przebudowy skrzyżowania ul. [...] i ul [...] . Pismo zawiera oświadczenie o braku zgody na zajęcie części działki nr [...] dla poszerzenia drogi wojewódzkiej. Przypomina się w nim o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylającym uchwałę Rady Miasta w przedmiocie zagospodarowania tej działki oraz zarzuca, że Urząd Miejski w G. nie realizuje poleceń Sądu a wysuwa propozycję oddania części działki. To właśnie pismo zostało wskazane przez pełnomocnika skarżącej jako wezwanie o wykonanie wyroku na rozprawie dnia 10 stycznia 2013 r. Zważyć należy jednak, że pismo powyższe, jako niepodpisane przez wnoszących podanie, nie może zostać uznane za wywierające skutki prawne. Nadto, jego treść nie zawiera żądania wykonania wyroku, lecz tylko przypomnienie o jego istnieniu. Żadne z pism złożonych do akt niniejszej sprawy nie stanowi zatem wezwania Rady Miejskiej w G. do wykonania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04, które upoważniałoby do wszczęcie postępowania sąowoadministracyjnego, o którym mowa w art. 154 p.p.s.a. Analogiczne pisma skarżąca przedstawiła w sprawi sygn. akt II SA/Kr 350/12 i II SA/Kr 351/12, przy czym pozostałe tam znajdujące się albo dotyczą wyłącznie K.G. albo z uwagi na oznaczenia adresata i treść nie mogą zostać uznane za wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04, stwierdzającego nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta G. z dnia 23 września 2004 r., odrzucającej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Gorlice - Plan Nr 3. W materiałach przedstawionych przez Radę Miejską w G. również brak dokumentów świadczących o wyczerpaniu przez M.G. trybu przed skargowego, przy czym innych pism niż już opisane - z daty 17 lutego 2006 r., z prezentatą wpływu do Urzędu Miejskiego w G. 20 lutego 2006 r., skarżąca nie wskazała. Z uwagi na sformalizowanie przez ustawodawcę wymogów stawianych wezwaniu z art. 154 § 1 p.p.s.a., nie można zaś uznać, że przesłankę tę spełnia wieloletnia korespondencja z różnymi organami, w której wyrok ten jest wzmiankowany ze wskazaniem na jego niewykonanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wnioski dowodowe skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, czy Wojewody następujących przyczyn. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe na podstawie tego przepisu może być prowadzone dopiero po skutecznym wniesieniu skargi i jedynie w ograniczonym zakresie przy spełnieniu przesłanki, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie niniejszej taka sytuacja nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarga w niniejsza podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z racji niewykazania przez skarżącą spełnienia przed jej wniesieniem do sądu obowiązku wynikającego z art. 154 § 1 p.p.s.a. Na marginesie powyższego, tytułem informacji można dodatkowo wskazać, że wydane w sprawie niniejszej postanowienie nie stanowi przeszkody do ponownego wniesienia skargi na niewykonanie wyroku , po uprzednim jednakże wezwaniu na piśmie Rady Miejskiej G. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005, sygn. II SA/Kr 1375/04. Uprawnienie określone w art. 154 p.p.s.a. nie wyłącza możliwości złożenia skargi na bezczynność przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w odniesieniu do aktów i czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Jednakże i w tym przypadku należy wyczerpać uprzednio właściwy tryb przesądowy, stosownie do wymogów z art. 52 p.p.s.a., czego obecnie zaniechano.