II SA/Wr 762/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek, Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel (spr.), Sędzia WSA - Władysław Kulon, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Prezydenta Miasta G., decyzją z dnia 26 lipca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 95 pkt. 1 i art. 96 ust. 1, ust. 4, art. 97 ust. 1, ust. 1a i art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. dalej w skrócie u.g.n. ), odmówił zatwierdzenia na wniosek T. G., A. K., E. K., K. K. oraz M. K. projektu podziału nieruchomości położonej w G. w obrębie 5 "[...]", składającej się z działki o nr geodezyjnym [...] o pow. 0,0975 ha. Organ I instancji wskazał, że podstawą dla wydania odmownej decyzji było ustalenie, że zatwierdzenie projektu podziału nie spełniałoby przesłanki z art. 95 pkt 1 u.g.n., gdyż zgodnie z tym przepisem podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Natomiast przedstawiony projekt podziału dzieli nieruchomość o nr geodezyjnym [...] na trzy działki o nr geodezyjnych: [...] - działka zabudowana budynkiem mieszkalnym, w którym znajdują się dwa lokale mieszkalne usytuowane na parterze i na piętrze budynku (działka nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, co jest niezgodne z art. 93 ust. 3 u.g.n.); nr [...] i nr [...] - działki stanowiące teren podwórza wokół budynku mieszkalnego. Uwzględniając powyższe okoliczności organ I instancji przyjął, że nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 95 pkt 1 u.g.n., która umożliwiałaby wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki nr 513, polegający na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł jeden z wnioskodawców – M. K. (zwany dalej odwołującym lub skarżącym), który zwrócił się w nim o "przeanalizowanie zaistniałej sytuacji i wydanie decyzji pozytywnej tym bardziej, że jest to zgodne z projektem podziału". Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że na wezwanie organu przedłożył żądane dokumenty (projekt podziału) z podpisami współwłaścicieli wyrażającymi zgodę na podział i zniesienie współwłasności, a ponadto określony został cel podziału. Odwołujący nie zgodził się z przyjętym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, zgodnie z którym budynek nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, na dowód czego przedłożył zdjęcia, na których widoczny jest wyjazd dla każdej ze stron. Zwrócił także uwagę, że jest człowiekiem schorowanym (po wylewie) i poprzez podział chce uregulować sytuację związaną z korzystaniem z nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 11 września 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji jako prawidłową. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że podstawową kwestią w sprawie było ustalenie przyczyny stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania podziałowego. Wskazanie tej okoliczności skutkowało przyjęciem konkretnej podstawy podziału. W rozpatrywanej sprawie w złożonym do organu I instancji wniosku z dnia 7 maja 2012 r. współwłaściciele działki nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym, wnieśli - przedkładając wstępny projekt podziału - o zaopiniowanie tego podziału. Z dalszej części tego wniosku wynika natomiast, że celem podziału jest "dokonanie zniesienia współwłasności". Zamiar ten potwierdził odwołujący w złożonym zażaleniu z dnia 15 maja 2012 r. Również w piśmie z dnia 27 lipca 2012 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w G. współwłaściciele działki wskazali jako cel podziału - zniesienie współwłasności. Zatem ta okoliczność przesądziła, że postępowanie podziałowe było przez organ I instancji prowadzone z zastosowaniem art. 95 pkt 1 u.g.n. W takim przypadku, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Co istotne, ze wskazanej w art. 95 ust. 1 u.g.n. podstawy podziału musi wynikać, że podział może dojść do skutku po spełnieniu warunków właściwych dla tego przypadku. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem podziału jest nieruchomość oznaczona nr [...] o pow. 975 m2, zabudowana budynkiem mieszkalnym, stanowiąca współwłasność osób fizycznych (wnioskodawców), a celem tego podziału jest, według zamierzeń wnioskodawców, zniesienie współwłasności. Z przedstawionego organowi I instancji projektu wynika, że w jego efekcie miałyby powstać trzy działki, tj.: działka zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. 136 m (nr działki [...]), wydzielona de facto po obrysie tego budynku; działka niezabudowana o pow. 419 m2 (nr działki [...]); działka niezabudowana o pow. 420 m2 (nr działki [...]). Działki te przylegają do działki zabudowanej nr [...] i stanowią teren niezbędny do korzystania z budynku. W tych okolicznościach sprawy Kolegium uznało za prawidłowe ustalenie organ I instancji, zgodnie z którym nie została wypełniona przesłanka wynikającą z art. 95 pkt 1 u.g.n. Niezależnie od postanowień miejscowego planu podział w celu zniesienia współwłasności nieruchomości jest możliwy bowiem tylko wtedy, gdy dotyczy nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę i ma polegać na wydzieleniu, dla poszczególnych współwłaścicieli, budynków wraz z działkami gruntu, niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Skargę na ostateczną decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący , wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor wyraził pogląd, że SKO utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, dotyczącą podziału działki o nr geodezyjnym [...] powołuje się na art. 93 u.g.n. oraz na to, że projekt podziału nie jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że nie może się zgodzić z takim stanowiskiem z uwagi na to, że zainteresowane strony zgadzają się na zniesienie współwłasności gruntu a proponowany podział nie narusza żadnego interesu prawnego jeżeli chodzi o plan zagospodarowania. Autor skargi wyjaśnił, że celem podziału nieruchomości jest jedynie to, żeby obecnie i w przyszłości zapewnić na działce spokój, zważywszy na fakt, że jest osobą schorowaną i niesprawną fizycznie (po udarze mózgu). W ocenie skarżącego, za kuriozalne jest stwierdzenie, że budynek nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, co mija się ze stanem faktycznym, na dowód czego przedłożył zdjęcia wjazdu na posesję dla każdej ze stron i nie wchodzi w żadną kolizję z dostępem do budynku. Skarżący zauważył również, że w poprzednim postępowaniu SKO było dla niego bardziej przyjazne i wyraźnie widziało, chociaż ta sama ustawa, jednak pewne wyjątki, które pozwalały na zniesienie współwłasności działki. Wydając decyzję już tych wyjątków nie dostrzegło. Skarżący podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku, podkreślił, że nie narusza żadnego prawa stron, jedynie wnioskuje o zniesienie współwłasności. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 26 lipca 2012 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w G. na trzy działki. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona, jak również poprzedzająca decyzja, nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) wyróżnia się sześć różnych procedur dokonywania podziału nieruchomości w zależności od kryterium dopuszczalności podziału. Podział może bowiem polegać na konieczności: – zachowania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ust. 1 u.g.n.), – zachowania zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n.), – zachowania zgodności z przepisami odrębnymi (art. 94 ust. 1 pkt 1 u.g.n.), – wydzielenia działki lub działek gruntu niezależnie od ustaleń planu miejscowego oraz od istnienia i ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – w okolicznościach podanych w art. 95 u.g.n., – zachowania warunków dopuszczalności wydzielenia działek gruntu z nieruchomości rolnej lub leśnej jedynie na cele określone w art. 93 ust. 2a i 3a u.g.n., – dokonania połączenia i ponownego podziału nieruchomości w ramach jednego postępowania administracyjnego – w okolicznościach opisanych w art. 98b u.g.n. Podstawową zasadą wprowadzoną przez art. 93 ust. 1 u.g.n. jest zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Przeprowadzanie podziału w sytuacji, gdy nie ma obowiązującego planu miejscowego, uregulowane zostało w art. 94 u.g.n. Zgodnie z art. 94 ust. 1 u.g.n., w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast z brzmienia art. 95 u.g.n. wynika, że przepis ten przewiduje wyjątki od reguł określonych w art. 93 i art. 94 tej ustawy, wprowadzając katalog wyłączenia ograniczeń, który ma charakter zamknięty, a zatem nie jest dopuszczalna interpretacja rozszerzająca tego przepisu. Potwierdza to treść art. 93 ust. 4 u.g.n., w którym wprost zostały wyłączone podziały dokonywane dla celów określonych w art. 95 u.g.n. z konieczności zgodności z planem miejscowym albo z konieczności dokonywania oceny ich zgodności z okolicznościami określonymi w art. 94 u.g.n. (i z konieczności wydawania w tym zakresie postanowienia opiniującego tę zgodność). Stosownie do postanowień art. 95 u.g.n., niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami lub z odrębnych ustaw; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej; 6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; 6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego; 7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Treść cytowanego przepisu pozwala na wniosek, że ustawodawca dopuścił możliwość podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń tego planu tylko w wyjątkowych, kazuistycznie wskazanych sytuacjach. Podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu może więc nastąpić o ile zaistnieje jedna z sytuacji przewidzianych w art. 95 u.g.n., gdyż niezwiązanie ustaleniami planu przy podziale nieruchomości może mieć miejsce wyłącznie w celach wskazanych w tym przepisie. W badanej sprawie poza sporem pozostaje, że proponowany przez wnioskodawców podział nieruchomości nie jest zgody z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W obowiązującym dla terenu położonego w rejonie ulic [...] w G. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 24 marca 1998 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa L. Nr 10, poz. 90 z dnia 11 maja 1998 r.) działka o nr geod. [...] położona jest na terenie oznaczonym w tekście i rysunku ww. planu miejscowego symbolem 8MN. Zgodnie z Rozdziałem 3 - Szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenów w obrębie linii rozgraniczających - § 10 pkt. 1 dla terenu oznaczonego symbolem 8MN ustalono przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Natomiast zgodnie z § 10 pkt. 9 - zabrania się lokalizacji zabudowy mieszkaniowej poza wyznaczonymi liniami zabudowy oraz wydzielania działek w wewnętrznej części obszaru. Przy tak ustalonym stanie prawnym podstawową kwestią było ustalenie przyczyny stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania podziałowego. Wskazanie tej okoliczności skutkowało przyjęciem konkretnej podstawy podziału. W rozpatrywanej sprawie z całokształtu materiału dowodowego, w szczególności z treść wniosku z dnia 7 maja 2012 r., w którym współwłaściciele działki nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym, wnieśli wprawdzie o zaopiniowanie podziału - przedkładając wstępny projekt tego podziału, niemniej z dalszej części tego wniosku wynika, że celem podziału jest "dokonanie zniesienia współwłasności". Zamiar ten potwierdził skarżący w złożonym zażaleniu z dnia 15 maja 2012 r. (w toku poprzedniego postępowania zażaleniowego) oraz w piśmie z dnia 27 lipca 2012 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w G., z których bez wątpienia wynika, że rzeczywistym celem podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] było zniesienie współwłasności nieruchomości zabudowanej. Dokonywany więc niezależnie od postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości w celu zniesienia współwłasności dopuszczalny jest jedynie w trybie uregulowanym w art. 95 u.g.n. Możliwość podziału nieruchomości w celu zniesienia współwłasności przewiduje wprost pkt 1 art. 95 u.g.n. Ponadto zgodnie z art. 95 pkt 4 u.g.n. dopuszcza się możliwość dokonania podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów tej ustawy lub z odrębnych ustaw. Takim roszczeniem w odniesieniu do części nieruchomości jest roszczenie wynikające z art. 211 k.c., zgodnie z którym każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. Przy czym co należy wyraźnie zaznaczyć, fakt, że w art. 95 pkt 4 u.g.n. ustawodawca dopuścił, dokonywany niezależnie od ustaleń planu miejscowego, podział nieruchomości w celu realizacji roszczeń do jej części, wynikających z przepisów u.g.n. lub z innych ustaw, zaś w pkt 1 – podział w celu zniesienia współwłasności wyłącznie nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, wyklucza taką wykładnię art. 95 pkt 4, zgodnie z którą możliwy byłby podział nieruchomości niezabudowanej – jako realizacji, wynikającego z art. 211 k.c., żądania zniesienia współwłasności tej nieruchomości przez jej podział. Realizacja roszczenia o podział nieruchomości zabudowanej mieściłaby się bowiem w hipotezie pkt 4 art. 95 u.g.n. i zbędnym byłoby dodawanie pkt 1 (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 205/10). Biorąc pod uwagę cel dla którego miałby zostać dokonany podział nieruchomość – zniesienie współwłasności - mógł mieć zastosowania w sprawie przyjęty za podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji przepis art. 95 pkt 1 u.g.n. Przewiduje on, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Podkreślenia również wymaga, że w art. 95 pkt 1 u.g.n. mowa jest o wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli – budynków wraz z działkami gruntu niezbędnych do prawidłowego korzystania z tych budynków. Zatem przewidziany w tym przepisie podział nieruchomości nie może polegać na wydzieleniu działki gruntu, na której nie znajduje się budynek, jak również na wydzieleniu budynku wraz z działką gruntu, stanowiącego nadal przedmiot współwłasności. W rozpatrywanym natomiast przypadku przedstawiony projekt podziału dzieli nieruchomość o nr geodezyjnym [...] na trzy działki o nr geodezyjnych: [...] - działka zabudowana budynkiem mieszkalnym – nadal stanowiąca przedmiot współwłasność - oraz niezabudowanych działek nr: [...] i nr [...]. Uwzględniając powyższe należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do tego, że nie są spełnione przesłanki wynikające z art. 95 pkt 1 u.g.n. Nadal bowiem jedna z wydzielonych działek wraz z posadowionym na niej budynkiem będzie stanowić przedmiot współwłasność, natomiast pozostałe dwie działki wydzielone zostały bez budynków. Biorąc powyższe pod uwagę można przyjąć, że w rozpatrywanym przypadku dopuszczalne byłoby zniesienie współwłasności gdyby proponowanemu podziałowi podlegała nieruchomość gruntowa, a wraz z nią następował również podział budynku stanowiącego część składową gruntu. Wówczas możliwym byłby podział gruntu i stanowiących jego części składowe budynków na części wyznaczone linią pionowego rzutu ścian rozdzielających budynki na regularne, samodzielne konstrukcyjnie i funkcjonalnie części. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego powołania się przez orzekające w sprawie organy na przepis art. 93 ust. 3 u.g.n. wymaga podkreślenia, że w art. 95 pkt 1 tej ustawy dopuszcza podział nieruchomości poprzez wydzieleniu budynków wraz z działkami gruntów pod warunkiem, że taki podział zapewni prawidłowe korzystanie z tych budynków. Przywołanie zatem w treści uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, tego przepisu miało jedynie uwypuklić, że proponowany podział nieruchomości nie będzie również spełniał warunku w postaci zapewnienia prawidłowego korzystania z budynków, co niewątpliwie wiąże się zapewnieniem dostępu do drogi publicznej. Przepis art. 93 ust. 3 u.g.n. natomiast definicje pojęcie dostępu do drogi publicznej. Zarówno w przypadku podziału dokonywanego na podstawie art. 93 i art. 94 jak i art. 95 u.g.n. wydzielenie działek budowlanych bez jednoczesnego zapewnienia przewidzianego prawem dostępu do drogi publicznej nie jest możliwe. Przywołanie zatem przepisu art. 93 ust. 3 u.g.n. nie miało na celu wykazanie braku zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lecz służyło uzasadnieniu tego, że wydzielenie działki po obrysie budynku bez ustanowienia na graniczących z taką działką co najmniej służebności drogowych nie spełnia warunku prawidłowego korzystania z takiej wydzielonej nieruchomości. Również bezzasadny okazał się drugi z zarzutów skargi dotyczący powoływanego przez skarżącego postanowienia SKO z dnia 21 czerwca 2012 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przywołane postanowienie dotyczyło uchylenia wydanego przez Prezydenta Miasta G. postanowienia z dnia 9 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy pozytywnego zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydając wówczas korzystnie dla wnioskodawców postanowienie Kolegium nie przesądziło więc o treści przyszłego rozstrzygnięcia – podejmowanego na podstawie art. 95 u.g.n. - lecz jedynie uznało za wadliwe rozpatrywanie wniosku o podział nieruchomości w trybie przewidzianym w art. 93 u.g.n. i badanie w takim przypadku zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu organ rozpoznając sprawę nie naruszył również obowiązujących przepisów procesowych, gdyż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane a rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.