I OSK 829/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 685/12 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 685/12 oddalił skargę R. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wprowadzenia zmiany numeracji działek w operacie ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Starosta Lubartowski odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w obrębie [...], oznaczonej numerem [...] o pow. 0,21 ha, dla której Sąd Rejonowy w Lubartowie prowadzi księgę wieczystą KW Nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów obręb [...] w stosunku do działek oznaczonych numerami: [...] o pow. 0,41 ha, [...] o pow. 0,35 ha, [...] o pow. 1,70 ha i [...] o pow. 0,49 ha. Starosta Lubartowski uzasadnił odmowę wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów dotyczącej działki nr [...] niedostarczeniem przez wnioskodawcę dokumentów uzasadniających jej wprowadzenie. Natomiast umorzenie postępowania w stosunku do działek numer: [...] nastąpiło w związku z ustaleniem, że wnioskodawca nie ani jest właścicielem, ani władającym tymi działkami oraz nie przedstawił pełnomocnictwa do reprezentowania właścicieli, wobec czego nie był uprawniony do składania wniosku o wprowadzenie zmian w stosunku do tych nieruchomości. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie po rozpatrzeniu zarzutów odwołania wniesionego od ww. decyzji Starosty Lubartowskiego oraz analizie zebranych w sprawie dokumentów uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Stwierdził, że Naczelnik Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 1980 r. orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego w zamian za rentę. Z przekazania zostały wyłączone budynki znajdujące się na działce nr [...]. W celu wydzielenia gruntu znajdującego się pod budynkami z działki nr [...] o powierzchni 3,16 ha wydzielono działkę nr [...] o powierzchni 0,41 ha zabudowaną budynkami mieszkalnymi. W wyniku tego podziału oraz na skutek kolejnych podziałów wydzielono jeszcze działki nr [...] o powierzchni 2,40 ha i nr [...] o powierzchni 0,35 ha. Następnie w 1982 r. z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...] o powierzchni 0,70 ha, a pozostała część o powierzchni 1,70 ha oznaczona została numerem [...], co było błędem, gdyż istniała już wcześniej wydzielona działka nr [...] o powierzchni 0,35 ha. Błąd ten został poprawiony zarówno w ewidencji gruntów jak i w księdze wieczystej [...]. Następnie w 1991 r. działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] o powierzchni 0,21 ha i nr [...] o powierzchni 0,49 ha. Dla tych działek została założona księga wieczysta KW Nr [...]. Z załączonego w aktach sprawy odpisu z tej księgi wieczystej z dnia [...] czerwca 2005 r., jak również z aktualnego jej badania wynika, że w dziale drugim tej księgi jako właściciel został wpisany R. P. na podstawie umowy darowizny z dnia [...] lipca 1993 r. zawartej w akcie notarialnym Rep. [...] oraz prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 16 września 1992 r. sprawie sygn. I Ns 271/92. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubartowie w sprawie sygn. akt. IC 59/05 z dnia 15 grudnia 2008 r. orzeczono o usunięciu niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej KW Nr [...], a rzeczywistym stanem prawnym. Orzeczeniem tym Sąd nakazał, po uprzednim odłączeniu z księgi wieczystej KW Nr [...] działki nr [...] i wpisanie jej do nowo założonej księgi wieczystej, a w dziale drugim wpisanie jako właściciela Skarbu Państwa w miejsce wpisu prawa własności R. P. W tym stanie rzeczy wymienione w decyzji organu pierwszej instancji działki mają uregulowany stan prawny w księgach wieczystych, w następujący sposób: – dla działki nr [...] i dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta KW [...], w której jako właściciel figuruje R. P. R.; – dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta [...], w której jako właściciel wpisana jest A. C., – dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta [...], której właścicielem jest Skarb Państwa, – dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta [...], w której jako właściciel wpisany jest R. P.. W ocenie organu powyższe oznacza, że stan prawny wykazany w księgach wieczystych dla powyższych nieruchomości ma swoje odzwierciedlenie w operacie ewidencji gruntów. Numeracja działek i ich powierzchnia wykazane w operacie ewidencji gruntów i budynków są zgodne z zapisami wykazanymi w dziale pierwszym wymienionych ksiąg wieczystych. Według organu drugiej instancji żądanie R. P. dotyczące sprostowania numeracji działki nr [...], której jest on właścicielem, nie ma uzasadnienia, bowiem zarówno numeracja tej działki wynikła z podziału działki nr [...], jak i powierzchnia tej działki wynosząca 0,49 ha oraz jej stan prawny – są właściwe. Dodatkowo organ wyjaśnił, że z żądaniem zmian numeracji działek może wystąpić tylko właściciel nieruchomości lub osoba i jednostka organizacyjna, która tymi nieruchomościami włada. Skoro R. P. jest właścicielem tylko działki nr [...], to bez pełnomocnictwa nie może żądać wprowadzenia zmian odnośnie działek stanowiących własność innych osób. Obecnie przedmiotowe działki oznaczone numerami: [...] mają właściwą numerację oraz uregulowany stan prawny. Skarżący powołując się na § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz żądając aktualizacji operatu ewidencyjnego na podstawie dostępnych organowi dokumentów i materiałów źródłowych nie posiada stosownej do tego legitymacji prawnej. Pomimo jednak niezasadności żądań odwołującego się, decyzję Starosty Lubartowskiego należało – zdaniem organu drugiej instancji – uchylić ze względów proceduralnych. W decyzji tej Starosta Lubartowski umorzył postępowanie odnośnie do wnioskowanej przez właściciela zmiany numeracji działki nr [...], której to właścicielem jest R. P., zamiast odmówić wprowadzenia zmiany w tym zakresie. Dodatkowo decyzja winna dotyczyć tylko działki nr [...], której właścicielem jest R. P. i nie mogła dotyczyć działek stanowiących własność innych osób. Tymczasem właściciele działek numer: [...] nie występowali z wnioskiem o dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] i nie byli powiadomieniu o toczącym się w tej sprawie postępowaniu oraz o wydanej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organom niewyjaśnienie okoliczności sprawy i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie żądanym przez stronę skarżącą. Podniósł sprzeczność ustaleń dokonanych przez organy z zebranym materiałem dowodowym, a także sformułowanie przez organ odwoławczy wskazań dla Starosty Lubartowskiego, co do dalszego postępowania w kierunku niezgodnym z wnioskami strony. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że jakkolwiek w chwili obecnej nie jest właścicielem działki nr [...], to był nim przed rokiem 1997. W chwili obecnej zmierza do odzyskania prawa własności, które w jego ocenie zostało mu odjęte na skutek błędów w ewidencji gruntów. Nieprawidłowości w oznaczeniu działki nr [...] numerem [...] zostały ustalone w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Lubartowie, jednakże nie wpłynęło to na ich poprawienie oraz naniesienie prawidłowej numeracji w operacie technicznym z dnia [...] listopada 1982 r., a także w opisie map z dnia [...] kwietnia 1993 r. i [...] grudnia 1995 r. Ostatecznie skarżący zakwestionował stanowisko organów co do prawidłowości i zgodności ze stanem faktycznym wpisów w zakresie numeracji także pozostałych działek w operacie ewidencji gruntów. Stwierdził przy tym jednocześnie, że nie stan obecny w zakresie numeracji działek w księgach wieczystych i w operacie ewidencji gruntów, lecz stan występujący w latach 1980-1999 jest przedmiotem jego zainteresowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. W uzasadnieniu przedstawił prawidłowy przebieg postępowania w sprawie z powołaniem się na jego podstawę prawną. W niniejszej sprawie, zdaniem sądu, skarżący upatruje możliwość odzyskania utraconego na skutek wyroku Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt I C 59/05 prawa własności działki nr [...], poprzez zmianę numeracji poszczególnych działek oraz korektę dokumentów archiwalnych, w tym operatu technicznego z dnia [...] listopada 1982 r., opisu i mapy z dnia [...] kwietnia 1993 r. oraz z dnia [...] grudnia 1995 r. Uwzględnienie tego rodzaju żądania w trybie postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie jest możliwe. Sąd powtórzył za organem, że działki których dotyczy wniosek mają uregulowany w księgach wieczystych stan prawny i taki też stan odpowiada zapisom w ewidencji gruntów. Oznacza to, że aby możliwe było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w aktualnym jej stanie, konieczne byłoby przedłożenie organowi dokumentów o jakich mowa w § 46 rozporządzenia, nie istnieje zaś możliwość skutecznego żądania od organu badania stanu prawnego nieruchomości w oparciu o dane archiwalne i przywrócenie twego rodzaju danych, które w pewnym czasie zostały w ewidencji zastąpione danymi nowszymi. Starosta jako organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków nie posiada uprawnień do rozstrzygania poprzez wpisy do danych ewidencji gruntów o prawie własności nieruchomości, czego w istocie żądał skarżący. W związku z tym Starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów nie był też uprawniony do oceny prawidłowości wyroku Sadu Rejonowego w Lubartowie z dnia 15 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie sygn. I C 59/05, który stanowił podstawę ujawnienia zmiany właściciela działki. Uprawnień takich nie posiada również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w postępowaniu stanowiącym przedmiot kontroli w tej sprawie. Skoro więc skarżący nie przedstawił żadnego aktualnego na dzień złożenia wniosku dokumentu pochodzącego od sądu lub innego uprawnionego organu, który mógłby stanowić podstawę ujawnienia zmiany zapisów w danych ewidencji gruntów i budynków, to trafnie w zaskarżonej decyzji wywiedziono, że odnośnie nieruchomości stanowiącej własność skarżącego należało w ocenie sądu zmiany takiej ze wskazanego powodu odmówić. Natomiast odnośnie do wniosku skarżącego dotyczącego zmian co do pozostałych nieruchomości, skarżący nie posiada w ogóle interesu prawnego w żądania wprowadzenia tego rodzaju zmian, skoro nie jest właścicielem tych nieruchomości, chyba że byłby posiadaczem nieruchomości, która stanowi własność Skarbu Państwa. Brak interesu prawnego nie oznacza jednak w takiej sytuacji bezprzedmiotowości postępowania, lecz bezzasadność zgłoszonego żądania. W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący w chwili złożenia wniosku oraz w toku całego postępowania administracyjnego nie był właścicielem lub podmiotem władającym gruntami, których zmiany miałyby dotyczyć (poza działką nr [...]), tym samym nie mógł skutecznie domagać się wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów z powołaniem się na interes prawny w tym zakresie. Interesu takiego nie stanowią bowiem roszczenia skarżącego odnośnie prawa własności nieruchomości objętych wnioskiem, bowiem rozstrzygane one są w innym trybie (cywilnoprawnym), przed sądem powszechnym. Stąd też trafna była konkluzja, że odnośnie do nieruchomości, których skarżący nie jest właścicielem lub władającym nie mógł skutecznie domagać się wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Legitymacja do wystąpienia z żądaniem dokonania zmian przysługuje jedynie właścicielowi względnie osobom, organom i jednostkom organizacyjnym, o których mowa w § 10 i § 11 rozporządzenia. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków w charakterze strony także ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi, które mają wystąpić dopiero w przyszłości, jak to czyni skarżący powołując się na okoliczność, że od decyzji w przedmiocie sprostowania błędów w numeracji działek zależy sytuacja prawna w postępowaniu "nieważnościowym" toczącym się przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnego z materiałem dowodowym oraz udzielenie organowi wskazań co do dalszego postępowania niezgodnych z zebranym materiałem dowodowym a przy tym niezgodnych z żądaniem postawionym przez skarżącego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 roku i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, oraz z wnioskami dowodowymi skarżącego, - art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na rozpoznaniu i wydaniu wyroku w sprawie, której przedmiot Sąd określił jako żądanie uchylenia decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] dotyczącej wprowadzenia zmiany numeracji działek w operacie ewidencji gruntów, gdy w rzeczywistości skarżący żądał od organów jedynie sprostowania oczywistych błędów w numeracji działek, zaistniałych w 1982 roku i w latach następnych, widniejących do chwili obecnej w operatach pomiarowych i technicznych sporządzonych w tamtym okresie przez geodetów uprawnionych i przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wniósł o uchylenie wyroku i decyzji obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał szczegółowo przebieg postępowania i stwierdził, że nigdy nie kwestionował położenia działek, ich granic, powierzchni itp. Wyłącznie w sytuacji postanowienia takich zarzutów musiałby zastosować się do wezwania organu. W okolicznościach sprawy błędy w numeracji działek i operacie ewidencyjnym musi usunąć sam starosta. Rozstrzygnięcia organów dotyczyły innego przedmiotu, niż żądanie skarżącego. Przedstawił okoliczności świadczące o istnieniu po jego stronie interesu prawnego w sprostowaniu numeracji działek, a także stanowisko co do tego, jak owe błędy mogły powstać. Organy nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy. Załączył też stosowne pisma. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) - zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Złożona skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnego z materiałem dowodowym oraz udzielaniu organowi wskazań co do dalszego postepowania niezgodnie z zebranym materiałem dowodowym oraz niezgodnie z żądaniem skarżącego, oraz naruszeniu art.134 § 1 p.p.s.a polegającego na określeniu przedmiotu sprawy jako wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, podczas gdy skarżący żądał od organów sprostowania oczywistych błędów w numeracji działek zaistniałych w 1982r. i w latach następnych, jednak żaden z wskazanych zarzutów nie może wywołać rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przede wszystkim podkreślić, co zaznaczył także Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organy administracji publicznej, prowadząc ewidencję gruntów, rejestrują jedynie stany prawne w oparciu o określone dokumenty i nie mogą samodzielnie rozstrzygać w kwestii uprawnień objętych tymi dokumentami. Ewidencja gruntów jest bowiem tylko zbiorem informacji, a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Oznacza to, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Ewidencja gruntów rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Ponadto ewidencja gruntów odzwierciedla stan aktualny, nie służy zaś ewidencjonowaniu wszystkich dokumentów historycznie związanych ze stanem własnościowym gruntów, co oznacza, że nie można dokonywać zmian na podstawie dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat, po których wydane zostały nowe dokumenty uwidocznione w ewidencji gruntów. Konkludując stwierdzić należy, iż aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy zwrócić uwagę, że przepis ten wyraża dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Natomiast samym zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ustaleń faktycznych sprawy, bowiem nie ten przepis, a przepisy postępowania dotyczące postępowania dowodowego decydują o prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. One bowiem decydują o poszczególnych elementach stanu faktycznego sprawy. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymagania określone w tym przepisie, to że skarżący nie akceptuje oceny prawnej stanu faktycznego sprawy nie wskazuje na wadliwość uzasadnienia. Niezasadne jest również stwierdzenie, że Sąd I instancji udzielił organowi wskazań co do dalszego postępowania niezgodnie z materiałem dowodowym i żądaniem skarżącego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zgodnie z powołanym przepisem art.141 § 4 p.p.s.a, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postepowania. W niniejszej sprawie skarga została oddalona, a więc nie została uwzględniona, a uzasadnienie wyroku, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe określenie przedmiotu sprawy. Skarżący kasacyjnie żądał sprostowania oczywistych błędów w numeracji działek zaistniałych w 1982r. i w latach następnych, a z wskazanych działek tylko działka nr [...] stanowiła przedmiot jego własności, pozostałe działki stanowią przedmiot własności innych osób. Podkreślić należy, że o przedmiocie wszczynanej sprawy administracyjnej decyduje strona, ale w granicach wyznaczonych przez przepisy materialnoprawne regulujące daną dziedzinę Strona nie może w sposób dowolny, sprzeczny z regulacją materialnoprawną kreować nowy rodzaj sprawy administracyjnej. Zakres żądania strony identyfikujący sprawę administracyjną, w tym przedmiot postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także granice sprawy sądowoadministracyjnej musi mieć podstawę prawną wynikającą z konkretnej regulacji ustawowej. W niniejszej sprawie tą regulacją materialnoprawną jest ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w której w uregulowana jest problematyka ewidencji gruntów i budynków, także rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wskazane akty prawne określają zarówno zasady jak i rodzaje postepowań jakie mogą być prowadzone w ramach ewidencji gruntów. Określony przez skarżącego żądanie nie mieści się w materialnoprawnej regulacji dotyczącej ewidencji gruntów i budynków, stąd też tak określone żądanie mogło być kwalifikowane tylko jako postępowanie w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów. Stąd też sformułowany zarzut jest niezasadny, albowiem zarówno sprawa administracyjna będąca przedmiotem postepowania administracyjnego jak i sprawa sądowoadministracyjna prawidłowo określona. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.