VII SA/Wa 1920/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi H. J. i J. M. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania H. i J. M. J. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r., Nr [...], stwierdzającą we wznowionym postępowaniu, wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r., Nr [...]. z naruszeniem prawa i odstępującej od uchylenia ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 201 lr., Nr [...], z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a.. Wojewoda [...], na wniosek H. J., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. M. J. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej typ "[...]" o wymiarach 42.00 x 12.00 m i ogrodzenia działki ogrodzeniem pełnym na odcinku od strony drogi oraz po istniejącej granicy działki, na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w [...], gm. [...]. Uzasadniając swoją decyzję z dnia [...] marca 2012r., Nr [...], Wojewoda [...] stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] maja 2011r., Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lecz odstąpił od uchylenia ww. decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 Kpa, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. M. J. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej typ "[...]" o wymiarach 42.00 x 12.00 m i ogrodzenia działki ogrodzeniem pełnym na odcinku od strony drogi oraz po istniejącej granicy działki, na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w [...], gm. [...]) ponieważ, zdaniem Wojewody, przy wydawaniu decyzji z dnia [...].08.1994r. znak [...] przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nie doszło do naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa a wręcz przeciwnie, że wszystkie warunki wymagane przepisami prawa niezbędne do wydania decyzji zezwalającej na budowę wiaty magazynowej typ. "[...] " na działkach nr ewidencyjny [...] i [...] w miejscowości [...] gmina [...] zostały spełnione. Organ wskazał, że zgodnie z Miejscowym Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...].12.1992r. Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z 1993r., poz. [...] działki nr ewid. [...] i [...] położone są na terenie zabudowy zagrodowej oznaczonej na rysunku planu MR. Z w/w zapisów wynika, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki / Dz.U.Nr 17 z 1980r., poz.62 z późn.zm./. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielając stanowisko Wojewody, że prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. znak: [...] nie uwzględnił żądania H. J. uchylenia decyzji Wojewody odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, ze w postępowaniu nieważnościowym organ bada stan sprawy, czyli okoliczności faktyczne i stan prawny na datę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem przedmiotem oceny jest decyzja administracyjna. Natomiast w postępowaniu wznowieniowym kontrolowane są wady postępowania, a nie bezpośrednio sama decyzja administracyjna. W skardze skierowanej do Sądu H. J. i J. M. J. zarzucili organom działanie z naruszeniem art. 6, 7, 8 10 §1 , 28 , 61 § 4 i 77 §1 KPA Skarżący zarzucili również naruszenie art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 z późń. zm.), poprzez przyjęcie, że skarżona decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r., znak: [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Panu J. M. J. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej typ "[...] " o wymiarach 42.00 x 12.00 m., na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości [...] gmina [...], jest zgodna z prawem Zdaniem Skarżących, organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia wojewódzkiego nie dokonał analizy w kontekście przesłanek nieważnościowych, dotyczących zakresu sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego, tym samym uchylił się od ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 77 § 1 Kpa. wskazując na wady dokumentacji projektowej oraz jej niekompletność. Zdaniem Skarżących decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] narusza postanowienia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1992 roku, Nr [...] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 1993 roku, w zw. z art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że wymieniona decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r., znak: [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiaty magazynowej typ "[...] " o wymiarach 42.00 x 12.00 m., na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości [...] gmina [...], jest zgodna z wymienioną ustawą i uchwałą Rady Gminy [...]. Skarżący wskazali, ze z załącznika graficznego do ww. aktu planistycznego gminy wynika, iż działki inwestycyjne znajdowały się na terenie zabudowy zagrodowej wsi [...]. W przypadku kolizji z zabudową mieszkaniową miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakazywał zmniejszenie uciążliwości wg ustaleń w części ogólnej tekstu planu. Natomiast postanowienia ogólne dotyczące jednostki C /obszar na którym znajdowały się działki inwestycyjne/ zawierały między innymi zakaz realizacji inwestycji nie związanych z produkcją rolną. W ocenie skarżących zakres udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. znak: [...]; pozwolenia na budowę nie pozwalał na przyjęcie, iż zatwierdzona ww. rozstrzygnięciem wiata "[...] " pozostaje w jakimkolwiek związku z produkcją rolną, czego jednoznacznie wymagał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia czy przy rozpatrywaniu sprawy organy administracji nie dopuściły się naruszenia prawa, materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd uznał, iż przy ich podejmowaniu nie doszło do naruszenia prawa. Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie zostało zasadnie wznowione na wniosek H. J., ponieważ H. J. nie brała w nim udziału bez własnej winy. Te ustalenia organu nie były sporne i nie budzą żadnych wątpliwości, że postępowanie w sprawie należało wznowić z uwagi na pozbawienie prawa do udziału w tym postępowaniu H. J. Stwierdzić również należy, że postępowanie nadzorcze prowadzone w oparciu o art. 145 -151 k.p.a. jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w tym przypadku decyzją wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. M. J. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej typ "[...]". Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej i ocena, czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. znak: [...]. We wznowionym postępowaniu może być prowadzone postępowanie dowodowe i można uzupełniać wiedzę organu o te fakty i dowody, których organ nie znał wydając zaskarżoną w tym trybie decyzję. Zdaniem Wojewody brak udziału w postępowaniu nadzwyczajnym pozostało bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.2011r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].08.1994r. Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. M. J. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej typ. "[...] " na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], ponieważ decyzja z dnia [...].08.1994r Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. M. J. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 §1 pkt 1-7 Kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Sąd podzielił powyższe stanowisko Wojewody, ponieważ strona nie przedstawiła nowych dowodów, które nie znane byłyby organowi a które wskazywałyby na istnienie wad decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. W szczególności podkreślić należy, że Wojewoda w decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego trafnie zauważył, że rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. O rażącym naruszeniu prawa decyduje oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który naruszono oraz skutki społeczno- gospodarcze tym wywołane. Zaistnienie łącznie wskazanych wyżej przesłanek pozwala dopiero na ocenę naruszenia jako rażącego. Zdaniem Sądu podniesione w toku postępowania administracyjnego zarzuty oraz zarzuty skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela stanowiska stron skarżących, że z postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1992 roku, Nr [...] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 1993 roku wynika zakaz budowy na wskazanym terenie wiaty magazynowego. To ,że wiata ta mogła być użytkowana przez inwestora lub kolejnego użytkownika na różne cele, nie może przesądzać o wadliwości zatwierdzonego projektu. Wyjaśnić należy, iż organ administracyjny w postępowaniu nieważnościowym orzeka w oparciu o zamknięty materiał dowodowy weryfikując samo orzeczenie, nie uzupełnia materiału dowodowego z uwagi na fakt, iż postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. W tym kontekście nie można również podzielić stanowiska stron skarżących, że Kierownik Urzędu Rejonowego rażąco naruszył § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U.Nr 8, poz.48 z późn. zm. Z analizy akt sprawy wynika również , że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści w/w ustawy Prawo budowlane, tj. do wniosku, załączył projekt budowlany i dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki / Dz.U.Nr 17 z 1980r., poz.62 z późn.zm./. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 1988 roku, IV SA 540/88, odmowa uchylenia decyzji w postępowaniu o wznowienie postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy organ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia. Odmowa uchylenia decyzji, orzeczona z powołaniem się na art. 146 § 2 k.p.a., wymaga przekonującego wykazania, że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, przy czym należy mieć w niniejszej sprawie na uwadze, że charakter postępowania nieważnościowego i sposób jego przeprowadzenia przez organ nadzorczy jest zdeterminowany w głównej mierze przez zamknięty katalog przesłanek nieważnosciowych. Zdaniem Sądu organy orzekające podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.) Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stwierdzając ,że we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], znak: [...] nie stwierdza, by zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.