I FZ 83/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1941/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 października 2012 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2006 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zażalenie dotyczy postanowienia z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1941/12, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "Ppsa", odmówił M. D. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że skarżący podał, iż zostało przeciwko niemu wydanych łącznie siedem decyzji na kwotę przeszło dwudziestu milionów złotych, którą to kwotą skarżący nie dysponuje. Skarżący dodał, że jego sytuacja majątkowa jest znana organom podatkowym albowiem jego pracodawca odprowadza zaliczki na podatek dochodowy. Skarżący dodał, że od daty wszczęcia przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego postępowania przeciwko niemu nie dokonał żadnego uszczuplenia swojego majątku. Posiada udziały w trzech spółkach prawa handlowego. Ponadto wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować, że skarżący zostanie odwołany przez wspólników z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu, a co za tym idzie dojdzie do rozwiązania umowy o pracę i utraty jedynego stałego źródła utrzymania. W ocenie skarżącego wszczęcie egzekucji i zajęcie udziałów, a następnie ich sprzedaż może doprowadzić do nieodwracalnych skutków, poprzez pozbawienie skarżącego prawa własności udziałów, którego nie będzie można restytuować po ewentualnym korzystnym zakończeniu postępowania sądowego. Wskazując na motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie miał możliwość oceny jakimi środkami finansowymi, majątkiem ruchomym oraz nieruchomym dysponuje wnioskodawca, do którego to majątku mogłaby zostać skierowana egzekucja. Sąd dodał, że skarżący posiada udziały w trzech spółkach jednak nie określa bliżej jaka jest ich wartość oraz jakie z tego tytułu osiąga dochody, jak również jakie dochody osiąga z tytułu zatrudnienia. W ocenie Sądu, skarżący winien podać, w jakiej wysokości otrzymuje wynagrodzenie (wynagrodzenia), jakie ponosi miesięczne koszty utrzymania siebie i swojej rodziny, czy posiada jakikolwiek inny majątek ruchomy lub nieruchomy i w jakiej wartości. Sąd zauważył przy tym, że skarżący nie podał, czy podjęto w sprawie czynności egzekucyjne. Sąd podkreślił, że utrata źródła utrzymania może być skutkiem trudnym do odwrócenia, jednakże w niniejszej sprawie brak było powołania się na konkretne okoliczności, które mogłyby wskazywać na możliwość spełnienia subiektywnych obaw strony skarżącej w tym zakresie. Na powyższe orzeczenie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący przedstawił szczegółowe informacje na temat uzyskiwanych dochodów swoich oraz małżonki oraz miesięcznych kosztów utrzymania, a także kosztów alimentacyjnych ponoszonych na rzecz jego matki. Skarżący dodał, że cierpi na chorobę wieńcową, przedstawił miesięczne koszty leczenia oraz zaświadczenie lekarskie. Wskazał, że brak możliwości zarobkowania uniemożliwi mu ponoszenie kosztów alimentacyjnych, co z kolei skutkować będzie wszczęciem sprawy karnej z uwagi na niewykonywanie orzeczeń sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przystępując do rozpoznania sprawy, należy zacząć od wskazania na kasacyjny charakter postępowania zażaleniowego. Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady NSA nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia NSA w postępowaniu zażaleniowym nie jest więc istota sprawy wpadkowej, a jedynie ocena legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym punktem odniesienia oceny postępowania pierwszoinstancyjnego, jest instytucja procesowa ochrony tymczasowej, o którą w rozpoznawanej sprawie wnioskował skarżący. Przyznanie ochrony tymczasowej uzależnione jest od spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 Ppsa tj. zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak słusznie skonstatował Sąd pierwszej instancji ocena wystąpienia wymienionych przesłanek nie była dotąd możliwa, albowiem skarżący we wniosku nie przedstawił niezbędnych ku temu informacji. Z tego też względu, z punktu widzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie zasługuje na krytykę. Nie mniej jednak, w świetle wniesionego zażalenia, oraz przedstawionych w nim okoliczności faktycznych, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, w pewnym sensie, straciło na aktualności. Wniosek o uchylenie tegoż postanowienia zasługiwał zatem na uwzględnienie. Kwestię ewentualnej zmiany orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na obecnym etapie postępowania, pozostawić w gestii Sądu pierwszej instancji, który w świetle dostarczonych przez stronę informacji, będzie miał tym samym możliwość zajęcia stanowiska odnośnie przyznania stronie ochrony tymczasowej. Stanowisko to, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego, będzie mogło w przyszłości stanowić przedmiot kontroli Sądu drugiej instancji. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.