I SA/Rz 1064/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie WSA Kazimierz Włoch SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. spraw ze skarg "A" Sp. z o.o. w P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 rok, - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok, - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2012r. nrnr [...], [...], [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej "A" Sp. z o.o. w P. kwotę 7.074 (słownie: siedem tysięcy siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 1064/12 UZASADNIENIE Decyzjami z dnia [...] września 2012r. nr nr [...], [...], [...] skierowanymi do "A" sp. z o.o. w P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze /organ II instancji/ utrzymało w mocy decyzje organu I instancji - Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2012r : - nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 6.827 zł, - nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 12.784 zł, - nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 12.784zł. Według ustaleń organów i zgromadzonych w aktach dokumentów, "A" sp. z o.o. w P. /określana dalej jako spółka lub spółka skarżąca/ w złożonych deklaracjach wykazała podatek od nieruchomości: - za 2008 rok w kwocie 28.061 zł a w pierwszej korekcie z dnia [...] stycznia 2009m r. w kwocie 38.689 zł, - za 2009 rok w kwocie 50.099 zł, - za 2010 rok w kwocie 50.099 zł. Następnie złożyła wniosek z dnia [...] lutego 2011r. o stwierdzenie nadpłat w tym podatku: - za 2008 rok w kwocie 6.827 zł, - za 2009 rok w kwocie 12.784 zł, - za 2010 rok w kwocie 12.784 zł i przedłożyła skorygowane deklaracje w których wykazała podatek: - za 2008 rok w kwocie 31.862 zł, - za 2009 rok w kwocie 37.315 zł, - za 2010 rok w kwocie 37.315 zł. W przedmiotowym wniosku skarżąca spółka wyjaśniła, że nienależnie zapłaciła podatek od nieruchomości od budynku warsztatowo-biurowego o powierzchni 973 m2 i od gruntu pod tym budynkiem o powierzchni 2.973 m2 - położone w P. przy ul. H.- ponieważ w budynku tym nie była prowadzona działalność gospodarcza ze względu na to, że budynek ten nie nadawał się do wykorzystywania ze względów technicznych. Przy wniosku oraz pismach z dnia [...] marca 2011r. i [...] marca 2011r. spółka przedłożyła: - wymienione wyżej skorygowane deklaracje podatkowe, - postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2008r. sygn. akt I Co 1465/04 mocą którego przysądzono prawo wieczystego użytkowania wieczystego działki nr 373 w P. o powierzchni 2973 m2, stanowiącej własność Skarbu Państwa, wraz z własnością znajdującego się na niej budynku warsztatowo-administracyjnego stanowiącego odrębną nieruchomość - za cenę 221.946,47 zł- na rzecz skarżącej spółki w miejsce dotychczasowego właściciela Przedsiębiorstwa "B" sp. z o.o. w P., - adresowane do niej pismo Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w P. opiniujące koncepcję przebudowy budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego położonego przy ul. H. w P. poprzez wskazanie pierwszej lub ewentualnie trzeciej wersji przedstawionych koncepcji; w piśmie powyższym podano, że przedmiotowy budynek jest jednym z ośmiu budynków dawnych Koszar Artylerii Konnej i ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków oraz objęty ochroną konserwatorską w zakresie ukształtowania bryły i wystroju elewacji, - decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2009r., - ocenę techniczną, - opinię biegłego sądowego Z.J. z dnia [...] maja 2007r. sporządzoną na potrzeby postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko wymienionej wyżej spółce "B", - oświadczenie R.S. /prezesa zarządu spółki skarżącej/ z dnia [...] marca 2011r. Decyzjami z dnia [...] czerwca 2011rt. Nr [...] organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłat odpowiednio za 2008, 2009 i 2010 rok. Organ II instancji decyzjami z dnia [...] września 2011r. nr [...] uchylił wymienione wyżej decyzje i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ II instancji wskazał, że spółka przedłożyła opinię Z.J., inwentaryzację budowlaną i zdjęcia obiektu, koncepcje przebudowy budynku ze stanowiskiem konserwatora zabytków, projekt budowlany, umowę o wykonanie robót budowlanych, zapisy kont i operacji na kontach środka trwałego a do odwołań od wymienionych wyżej decyzji dołączyła jeszcze opinię rzeczoznawcy budowlanego W.J. oraz dziennik budowy z [...] maja 2010r. ale organ I instancji odniósł się jedynie do opinii Z.J., zaś co do pozostałych przedstawionych dowodów stwierdził, że "nie były użyteczne" w sprawach. Ze skarg spółki wynika, że organ I instancji decyzjami z dnia [...] października 2011r. również odmówił stwierdzenia nadpłat ale decyzje te także zostały uchylone decyzjami organu II instancji z dnia [...] listopada 2011r. – decyzje te nie zostały tut. Sądowi przesłane ani przy skargach, ani w późniejszym terminie. Kolejne decyzje jakie zapadły w niniejszych sprawach, to wymienione na wstępie decyzje organu I instancji z dnia [...] lipca 2012r. i utrzymujące je w mocy decyzje organu II instancji z dnia [...] września 2012r. – zaskarżone. W uzasadnieniach decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012r. zawarta została obszerna analiza przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przytoczono także stanowiska zawarte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych co do ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym, interpretacji pojęcia " względy techniczne’ a także co do znaczenia – dla opodatkowania- prowadzenia remontu lub adaptacji budynku. W końcowych częściach uzasadnień tych decyzji zawarte zostały wyliczenia wysokości podatku należnego według organu – są to kwoty tożsame z kwotami wyliczonymi przez spółkę w deklaracjach pierwotnych za 2009 i 2010 rok oraz w skorygowanej w dniu [...] stycznia 2009r. deklaracji za 2008 rok. Co do okoliczności występujących w niniejszych sprawach organ ten stwierdził, że: - niemożność wykorzystywania w prowadzonej działalności budynku nabytego przez spółkę ze względu na jego stan techniczny, nie oznacza braku związku z prowadzeniem tej działalności a spółka chwili zakupu doskonale znała stan techniczny nieruchomości i godziła się z koniecznością – potrzebą remontu, remont lub adaptacja jest jednym z wyznaczników działalności gospodarczej, stan zakupionego budynku pozwalał na realizację " przedsięwzięcia budowlanego", - spółka przez cały tok postępowania nie wykazała istnienia względów technicznych uniemożliwiających jej wykorzystywanie nabytej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, bo przedłożona opinia biegłego " nr [...] z dnia [...].05. 2007r." nie odnosi się do możliwości wykorzystania tej nieruchomości, zaś inwentaryzacja budowlana i zdjęcia potwierdzają tylko, że "przedmiotowa nieruchomość odpowiada definicji budynku", - przedłożone projekty przebudowy i rozbudowy, projekty budowlane i stanowisko konserwatora zabytków potwierdzają tylko możliwość dokonania przebudowy, zaś umowy o wykonanie robót budowlanych, zapisy kont i operacji na kontach środka trwałego potwierdzają tylko słuszność stanowiska organu podatkowego i nie potwierdzają istnienia " względów technicznych", - opinia "biegłego z czerwca 2011r." nie potwierdza możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku, - zawarte w "opinii Nr [...] z dnia [...].05. 2007" sformułowanie o zagrożeniu katastrofą budowlaną jest niewiarygodne w świetle zebranego materiału dowodowego: nie dokonano czynności koniecznych do zabezpieczenia budynku, nie dokonano zgłoszenia do organów nadzoru budowlanego, - co do gruntu spółka nie przedłożyła żadnych dowodów co niemożności jego wykorzystania, a tylko oświadczenie prezesa jej zarządu. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji z dnia [...] września 2012r. organ II instancji przytoczył obszerne fragmenty uzasadnień decyzji organu II instancji, odwołań wniesionych przez skarżąca spółkę, stanowiska organu I instancji wyrażonego w pismach przedstawiających odwołania i za zasadne uznał jedynie zarzuty spółki wskazujące na przewlekłość postępowania w niniejszych sprawach ale nie mające wpływu na wydane rozstrzygnięcia. Przytaczając treść art. 72 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej /ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. – Dz.U. nr 8 poz. 60 z 2004r. z późn. zm./ definiującego nadpłatę jako kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku oraz treść art. 75 § 1, § 2 pkt. 1 lit. b tejże Ordynacji dotyczące uprawnienia podatnika do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, organ wskazał następnie na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 121 poz. 844 z 2006 z późn. zm./. Przytoczył art. 2 ust.1 i 2 cyt. wyżej ustawy określające przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości a mianowicie grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są te grunty, budynki, budowle, które są w posiadaniu przedsiębiorcy /albo innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą/ - z wyjątkami określonymi w ustawie - chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych /art. 1a ust. 1 pkt. 3 a upol/. W ocenie organu II instancji pojęcie " związania z prowadzoną działalnością gospodarczą" oznacza, że sam fakt fizycznego niewykorzystywania nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, nie świadczy o braku jej związania z prowadzoną działalnością. Opodatkowanie takiej nieruchomości tj. nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej – według właściwych stawek- jest wyłączone tylko w przypadku niemożności jej wykorzystania ze względów technicznych do działalności gospodarczej w szerokim rozumieniu – a nie tylko do konkretnej działalności prowadzonej przez danego przedsiębiorcę. Okoliczność, że w chwili nabycia przedmiotowego budynku przez skarżącą spółkę, budynek ze względu na stan techniczny nie mógł być wykorzystywany do działalności prowadzonej przez spółkę, nie oznacza, że nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zakup tego typu nieruchomości / budynkiem/ i wyremontowanie go stanowi " swoistą lokatę kapitału danego przedsiębiorcy", skarżąca spółka dokonała zakupu tej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej i w chwili zakupu znała stan tejże nieruchomości i godziła się z koniecznością dokonania remontu. Wyłączenie nieruchomości z opodatkowania dotyczy stanu technicznego uniemożliwiającego w sposób obiektywny i trwały wykorzystywanie nieruchomości do celów prowadzonej działalności – a nie chodzi o wyłączenie tylko okresowe jak remont, modernizacja, adaptacja, względy ekonomiczne. Przedłożona przez spółkę umowa z wykonawcą o wykonanie robót budowlanych, zapisy na kontach środka trwałego, opinia biegłego z czerwca 2011r., kserokopia dziennika budowy nie uzasadniają zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, natomiast prowadzenie prac remontowych i adaptacyjnych powoduje tylko przejściową – okresową niemożność korzystania z budynku. Brak jest podstaw do przyjęcia, że – jak stwierdził biegły w opinii z czerwca 2011r. – istnieje zagrożenie katastrofą budowlaną, bo takie zagrożenie nie zostało zgłoszone do organu nadzoru budowlanego. Skoro spółka nabyła przedmiotową nieruchomość – w tym budynek - dla prowadzenia w nim działalności gospodarczej, to znała jego stan i podjęła prace remontowe oraz adaptacyjne właśnie po to, by tę działalność prowadzić a zły stan techniczny budynku pozwalał na wykonywanie tych prac. Ponadto organ wskazał, że podnoszone przez spółkę okoliczności dotyczące wpisu przedmiotowej nieruchomości do ewidencji zabytków, nie dają podstaw do zwolnienia podatkowego na podstawi art. 7 ust.1 pkt. 6 upol, ponieważ takie zwolnienie ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy wpis taki ma charakter indywidualny. Tymczasem przedmiotowa nieruchomość wpisana jest do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta P., ale nie jest wpisana indywidualnie do rejestru zabytków województwa podkarpackiego. Ostatecznie, w ocenie organu II instancji, stanowisko organu I instancji co do braku podstaw do uwzględnienia złożonych przez spółkę skorygowanych deklaracji podatkowych i prawidłowe są kwoty podatku obliczone w deklaracjach DN-1 za poszczególne lata. "A" sp. z o.o. w P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na wymienione wyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012r. z wnioskiem o ich uchylenie – oraz uchylenie utrzymanych nimi w mocy decyzji organu I instancji - jako wydanych z naruszeniem prawa. Skarżąca spółka zarzuciła, że postępowanie w niniejszych sprawach prowadzone było bardzo długo i w toku tego postępowania nie zostały przeprowadzone jakiekolwiek dowody uzasadniające zakwestionowanie stanowiska spółki co do nieprowadzenia przez nią działalności gospodarczej na części zakupionej nieruchomości ze względu na zły stan techniczny. Nie zostały w szczególności zakwestionowane opinie biegłych Z.J. i W.J. co do stanu technicznego budynku, który w istocie był budynkiem koszarowym / stajnie/, nie służył do działalności produkcyjnej, nie był właściwie modernizowany, brak było w nim instalacji, konieczna była wymiana stolarki. Stanowisko organów co do tego, że budynek ten posiada wszystkie istotne elementy składowe budynku i wobec tego podlega opodatkowaniu, nie jest zasadne, gdyż opodatkowanie na podstawie art. 1a ust.1 pkt. 3 upol dotyczy takiego właśnie budynku, czyli budynku istniejącego ale będącego w złym stanie technicznym. Od maja 2010r. budynek jest remontowany i spółka nie była już w jego posiadaniu, gdyż przekazała go wykonawcy robót remontowych. Naliczenie podatku według stawki podwyższonej jest nieuzasadnione, powinna być zastosowana stawka jak dla nieruchomości o innym przeznaczeniu – a nie o przeznaczeniu do działalności gospodarczej. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi – po połączeniu spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W niniejszych sprawach niesporna jest okoliczność, że skarżąca spółka od maja 2008r. jest wieczystym użytkownikiem gruntu – działki nr 373 o powierzchni 2973 m2 oraz właścicielem znajdującego się na tej działce budynku – określonego w dacie nabycia jako budynek warsztatowo – administracyjny - położonych w P. przy ul. H. Spółka złożyła deklaracje w podatku od nieruchomości na 2008, 2009 i 2010 rok wykazując w nich podatek obliczony w kwotach podanych na wstępie według stosownych stawek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 5416m2 i od budynków o powierzchni 2550 m2 a także od budowli /przy czym , jeśli chodzi o 2008 rok, to powyższe dane wskazano w skorygowanej deklaracji z dnia [...] stycznia 2009r./. Natomiast we wniosku z dnia [...] lutego 2011r. skierowanym do organu I instancji spółka zwróciła się o stwierdzenie nadpłat w tym podatku w kwocie 6.827 zł za 2008 rok i w kwotach po 12.784 zł za 2009 i 2010 rok i dołączyła skorygowane deklaracje za powyższe lata w których - między innymi- wykazała: - powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowanych według wyższej stawki na 2443m2, , a powierzchnię niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowaną według niższych stawek na 2973m2, - powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowanych według wyższych stawek na 1577m2 , a powierzchnię niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowaną według niższych stawek na 973m2. Wymienione wyżej, jako niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej powierzchnie gruntów i budynków, dotyczą nieruchomości przy ul. H. w P. a źródłem sporu jest kwestia, czy od tej nieruchomości /od budynku oraz od gruntu/ skarżąca spółka powinna opłacać podatek od nieruchomości według stawek jak dla przedmiotu opodatkowania związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej - jak twierdzą organy podatkowe- czy też według stawek niższych, dotyczących gruntów i budynków pozostałych a to z powodu niemożności wykorzystania tej nieruchomości na prowadzenie tej działalności ze względów technicznych – jak twierdzi spółka; ewentualnie, czy spółka powinna być zwolniona od podatku od tej nieruchomości ze względu na jej zabytkowy charakter / wpis do ewidencji zabytków/. W nawiązaniu do regulacji prawnych wskazać przede wszystkim, należy na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości a to – między innymi – grunty oraz budynki lub ich części będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych /art. 2 ust.1, pkt.1, 2, art. 1a ust.1 pkt. 3 upol/. Okoliczność, że grunt, budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, ma istotny wpływ na wysokość opodatkowania, ponieważ taki grunt i budynek nie będzie uznawany za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą – a więc nie będzie opodatkowany według wyższych stawek stosowanych przy istnieniu tego związku, lecz według stawek niższych stosowanych dla gruntów i budynków "pozostałych". Zaznaczyć także należy, iż całkowitym zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęto – między innymi – grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków – ale ze zwolnienia tego wyłączono te części, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej /art. 7 ust. 1 pkt. 6 upol/. Skarżąca spółka jako podatnik podatku od nieruchomości, będący osobą prawną, zobowiązana była do składania organowi podatkowemu I instancji tj. Prezydentowi Miasta P. deklaracji na podatek od nieruchomości na poszczególne lata i do wpłacania w określonych ratach podatku obliczonego w tychże deklaracjach /art. 6 ust. 9 pkt. 1 i 3 upol/. Ze względu na to, że zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa /art. 21 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust.1 i 2 upol/, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty / czyli podatkiem należnym / - art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej. Wysokość podatku od nieruchomości może ulec obniżeniu lub podwyższeniu w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na tę wysokość i wówczas podatnik ma obowiązek odpowiedniego skorygowania deklaracji /art. 6 ust. 3, ust. 9 pkt. 2 upol/. Prawo do skorygowania deklaracji podatnik ma także w przypadku, gdy wadliwie obliczył i wpłacił podatek a w szczególności, gdy wykazał ten podatek nienależnie /czyli, gdy obowiązek podatkowy nie istniał/ albo w zawyżonej wysokości / czyli, gdy wykazana kwota podatku była za wysoka/. Jeśli taki podatek nienależny lub zawyżony, został zapłacony, podatnik ma prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i dołączenia do niego skorygowanych deklaracji /art. 81, art. 75 § 1, § 2 pkt.1 lit./ Ordynacji podatkowej/. Jeśli skorygowana deklaracja tj. obliczona w niej wysokość zobowiązania podatkowego a w konsekwencji wykazana nadpłata nie budzi wątpliwości, to wówczas organ podatkowy dokonuje zwrotu tejże nadpłaty bez wydawania decyzji stwierdzającej zaistnienie nadpłaty /art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej/. Jeśli jednak – jak w niniejszych sprawach – organ podatkowy twierdzi, że obliczenie podatkowe dokonane w skorygowanych deklaracjach jest wadliwe i w jego ocenie nie występuje nadpłata, bo skorygowane obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego jest wadliwe, to zobowiązany jest do przeprowadzenia stosownego postępowania i wydania decyzji określającej prawidłową wysokość tegoż zobowiązania i taka decyzja wskazywać będzie, czy w skorygowanej deklaracji podatek obliczono prawidłowo, czy też go zawyżono albo zaniżono. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia istnienia – lub nieistnienia nadpłaty – jest postępowaniem co do zasady odrębnym od postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego; dopiero wynik tego ostatnio wymienionego postępowania wskazuje na wystąpienie – lub nie – nadpłaty w danym podatku /oczywiście wystąpienie nadpłaty musi być także skutkiem zapłacenia podatku nienależnie lub w zawyżonej wysokości/. Podkreślić bowiem należy, że skoro podatnik ma prawo do złożenia skorygowanej deklaracji /z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty/, to ta skorygowana deklaracja zastępuje deklarację pierwotną a więc wyliczenia podatnika dokonane w deklaracji skorygowanej są wiążące dla tegoż podatnika i dla organów podatkowych dotąd, dopóki organ podatkowy nie zakwestionuje tego wyliczenia w stosownej decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania, do czego jest zobligowany na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej; jeśli takiej decyzji nie wyda, pozostaje skuteczna deklaracja skorygowana, co wynika z art. 21 § 2 tejże Ordynacji tj. deklaracja skorygowana wywołuje takie same skutki, jak deklaracja pierwotna. Nie jest więc możliwe orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty bez uprzedniego określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, postępowanie i orzeczenie w przedmiocie nadpłaty ma niejako charakter wtórny w stosunku do postępowania "wymiarowego" mające charakter pierwotny, zasadniczy i to właśnie w tym postępowaniu "wymiarowym" organy podatkowe są uprawnione i zobowiązane do poczynienia ustaleń faktycznych i dokonanie oceny prawnego pod kątem istnienia - bądź nieistnienia i w jakim zakresie – przesłanek podmiotowych i przedmiotowych co do opodatkowania oraz do wystąpienia ewentualnych ulg i zwolnień. Przytoczone wyże regulacje i uwagi co do konieczności odrębnego określania wysokości zobowiązania podatkowego, nie wyłączają – w ocenie Sądu – dopuszczalności jednego postępowania którego celem będzie przede wszystkim określenie wysokości tego zobowiązania a w konsekwencji stwierdzenia istnienia lub nieistnienia nadpłaty. Koniecznym jest wówczas zamieszczenie w decyzji kończącej to postępowanie, "pierwszego" rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości zobowiązania, zaś w dalszej części decyzji zamieszczenie rozstrzygnięcia co do nadpłaty. W niniejszych sprawach – jak wynika z okoliczności przytoczonych wyżej – organ podatkowy I instancji po otrzymaniu przedłożonych przez spółkę w lutym 2011r. skorygowanych deklaracji w podatku od nieruchomości za 2008, 2009 i 2010 rok nie wydał odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości zobowiązań podatkowych za te lata, lecz orzekł wyłącznie w przedmiocie nadpłaty tj. odmówił stwierdzenia nadpłaty – i takie stanowisko podzielił organ II instancji. Taki sposób rozstrzygnięcia /w znaczeniu formalnoprocesowym/ nie jest możliwy do zaakceptowania, bo skoro – jak wskazano wyżej – deklaracje skorygowane zastępują deklaracje pierwotne /tj. obliczenia zawarte w deklaracjach pierwotnych przestają mieć moc wiążącą/, to wiążące są wyliczenia zawarte w deklaracjach skorygowanych, a w nich wykazano nadpłaty i ich nieistnienie - jak twierdzi organ- może być tylko skutkiem rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu " wymiarowym". Zaznaczyć przy tym należy, że wyliczenie wysokości podatku – należnego według organu – w uzasadnieniu decyzji dotyczących odmowy stwierdzenia nadpłat, nie może zastępować decyzji lub deklaracji, nie jest bowiem rozstrzygnięciem / zauważyć przy tym należy, że co do 2008 roku spółka złożyła dwie korekty deklaracji/. Prawa i obowiązki podatnika określane są /ustalane/ w sentencji - rozstrzygnięciu decyzji a w uzasadnieniu podawana jest tylko motywacja tych rozstrzygnięć. W niniejszych sprawach koniecznym więc będzie dokonanie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, przy czym w tym zakresie organy mogą oczywiście wykorzystać dotychczas zebrane materiały dowodowe. Brak tych rozstrzygnięć w istocie uniemożliwia Sądowi odniesienie się do zasadniczych kwestii, przy czym zauważyć należy, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, decyzja powinna zawierać – między innymi – uzasadnienie faktyczne, czyli "w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności". W niniejszych sprawach w uzasadnieniach decyzji organów – a w szczególności organu I instancji – w rzeczywistości nie został ustalony stan faktyczny, bo organ I instancji w istocie zanegował dowody zebrane w sprawie /w szczególności przedstawione przez skarżącą spółkę/, natomiast nie odniósł się do "treści" tych dowodów. W szczególności nie został ustalony stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości tj. gruntu i budynku, organy nie ustosunkowały się do treści opinii biegłych Z.J. i W.J. / zresztą do opinii organ I instancji nie przypisał nazwisk/ w zakresie stanu budynku, jego wieku, istnienia / lub nie/ instalacji, nie odniesiono się też do treści pozwolenia na budowę i zakresu robót podjętych w tym budynku lub na gruncie; nie został także wskazany rodzaj działalności prowadzonej przez skarżącą spółkę itd. – a to właśnie do konkretnych okoliczności faktycznych mogą być odniesione rozważania i analiza orzecznictwa co do treści mających zastosowanie przepisów i ich interpretacji. Ze względu na przytoczone wyżej okoliczności i naruszenie zasad określonych w art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 Ordynacji podatkowej, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. poz. 270 z 2012r./ uchylił zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 cyt. wyżej ustawy oraz § 6 pkt. 4 i pkt. 5 w związku z § 14 ust. 2 pkt.1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych...... /Dz. U. nr 163 poz. 1349 z późn. zm./.