VII SA/Wa 2396/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. M. S. [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z [...] czerwca 2007r. Nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia A. M. S. [...] w [...], dotyczącego zamiaru zamontowania 5 nośników reklamowych (3 nośniki typ BLR, 2 nośniki typ FLN 50) na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszenie złożone w Urzędzie [...] zawierało 9 pozycji lokalizacji nośników reklamowych w różnych dzielnicach [...] przy czym pięć pozycji dotyczyło zgłoszenia na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2007r. nałożony został na stronę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (w terminie 5 dni od otrzymania postanowienia). Do dnia [...] maja 2007r. zgłoszenie nie zostało uzupełnione o brakujące dokumenty, wobec czego organ, działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Postanowieniem z [...] listopada 2007r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 134 kpa, w związku z odwołaniem A. M. S. [...]. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] czerwca 2007r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W następstwie skargi złożonej przez A. M. S. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 342/08 uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z ww. wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., Wojewoda [...] wydał w dniu [...] września 2010 r. decyzję nr [...], znak: [...] którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ, nakłada na zgłaszającego w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Ponadto stosownie do treści art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5 tego przepisu, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli jego realizacja może spowodować pogorszenie stanu zabytków. Bezsporny jest fakt, iż układ przestrzenny na obszarze którego miały być prowadzone roboty budowlane objęte zgłoszeniem jest wpisany do rejestru zabytków (poz. rej. nr [...]). Obowiązek przedłożenia przez inwestora zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika bezpośrednio z treści art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego: "Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków." Jednocześnie organ podał, iż obowiązki w powyższym zakresie zostały zgodnie z §2 ust. 3 Porozumienia z dnia [...] czerwca 2005 r. zawartego pomiędzy: Wojewodą [...] Prezydentem [...] w sprawie powierzenia miastu [...] prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody [...], realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2005r., Nr 138, poz. 4314), przekazane [...] Konserwatorowi Zabytków. Natomiast stosownie do treści art. 30 ust 6 Prawa budowlanego organ administracji publicznej jest uprawniony do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej inwestycji budowlanej. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli do tego był wzywany inwestor), oznacza zgodę na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. W przedmiotowej sprawie, bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu w ocenie organu należy liczyć od dnia uzupełnienia zgłoszenia, który to obowiązek organ nałożył postanowieniem z dnia [...] maja 2007r., doręczonym pełnomocnikowi inwestora w dniu [...] maja 2007r. Pełnomocnik uzupełnienie zgłoszenia nadał w placówce pocztowej w dniu [...] maja 2007r., więc termin o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy liczyć od tego dnia. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż decyzja Prezydenta [...] została doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] czerwca 2007r., a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu przewidzianego przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje nr [...] złożyła A. M. S.[...]. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powyższego przepisu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane termin 30 dni na wniesienie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega skracaniu, ani wydłużaniu przez organ. W skardze wskazano, iż zgłoszenie dokonane przez, pełnomocnika skarżącej, zostało doręczone Prezydentowi [...] w dniu [...] kwietnia 2007 r. (co wprost wynika z akt postępowania), organ ten, chcąc skorzystać z instytucji sprzeciwu powinien był wydać decyzję i doręczyć ją pełnomocnikowi skarżącej nie później niż do dnia [...] maja 2007 r. W przeciwnym bowiem razie nie doszłoby do zachowania ustawowego 30-to dniowego terminu. Po upływie tego terminu (tj. po [...] maja 2007 r.) nie było już możliwości skutecznego i zgodnego z przepisami prawa wniesienia sprzeciwu. Skarżąca otrzymała sprzeciw w dniu [...] czerwca 2007 r., tym samym 30-to dniowy termin do jego wniesienia nie został zachowany. Od dnia doręczenia zgłoszenia ([...] kwietnia 2007 r.), do dnia wydania sprzeciwu i skutecznego doręczenia go stronie ([...] czerwca 2007 r.) upłynęło ponad 50 dni - został więc przekroczony zakreślony w ustawie termin do skorzystania z tej instytucji i dlatego też sprzeciw należy uznać za bezskuteczny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] września 2010r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2007r., wnoszącą na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego sprzeciw do zamiaru zamontowania 5 nośników reklamowych na działce nr [...] przy ul. [...]. Przepis art. 30 w/w ustawy enumeratywnie określa które z budów czy robót budowlanych zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagają zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Instytucja zgłoszenia stanowi wniosek o milczącą akceptację organu wobec zamierzenia budowlanego. Niewyrażenie sprzeciwu uprawnia do pojęcia robót. W sytuacji zaś gdy zaistnieją przesłanki określone w ust. 6 lub 7 w/w przepisu organ w drodze decyzji zgłasza sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia. Termin dla wniesienia sprzeciwu określany jest w art. 30 ust. 5 i wynosi 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia ( art. 30ust. 5 ustawy). Termin 30 dni jest terminem wiążącym organ. Tylko w zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do korzystania ze swoich kompetencji. Decyzyjna aktywność organu poza tymi ramami nie miałaby prawnego umocowania i niewątpliwie naruszałaby prawo materialne. Termin 30 dni jest również terminem wiążącym stronę, oznacza on bowiem obowiązek powstrzymania się przez stronę od zamierzonego działania przez określony czas, nie krótszy jednak niż 30 dni, liczony od daty złożenia zgłoszenia. Upływ terminu określonego w art. 30 ust. 2 oznacza dla organu brak możliwości wydania decyzji o sprzeciwie. Charakter przepisu art. 30 ust. 2 Prawo budowlane wskazuje, że jest to przepis kompetencyjny, przy czym jego celem jest umożliwienie – w ściśle ustanowionym przez ustawodawcę terminie – dokonania przez organ określonej oceny zgodności z prawem planowanego zamierzenia. Termin ten jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu, przerwaniu ani zawieszeniu, a jego upływ wywołuje skutek w postaci załatwienia sprawy administracyjnej – przy czym wydanie postanowienia na podstawie art. 30 ust 2 postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez dołączenie niezbędnych w ocenie organu – brakujących dokumentów nie przerywa biegu tego terminu. W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie zostało dokonane [...] kwietnia 2007r., a więc termin do wniesienia sprzeciwu upłynął [...] maja 2007r. – tak więc decyzja Prezydenta [...] z [...] czerwca 2007r. została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, a mianowicie art. 30 ust. 5, poprzez nie dochowanie przewidzianego w tym przepisie terminu do wniesienia sprzeciwu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.