VIII SA/Wa 737/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Urząd Patentowy" lub "organ") działając na podstawie art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: "u.p.w.p.") oraz art. 98 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 256 ust. 2 u.p.w.p. po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca") przeciwko [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] orzekł o: 1) oddaleniu wniosku; 2) przyznaniu na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od skarżącej kwoty [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca wystąpiła do organu działającego w trybie postępowania spornego o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] udzielonego [...] grudnia 2007 r. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., z pierwszeństwem od [...] sierpnia 2007 r. Za podstawę swojego żądania podała przepisy art. 117 ust. 2 u.p.w.p. podnosząc, iż wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego narusza prawa majątkowe skarżącej w postaci prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...] z pierwszeństwem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Swój interes prawny skarżąca wywodziła z faktu posiadania prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...], które sporny wzór narusza, gdyż wzór w całości zawiera elementy słowne znaku wnioskodawcy "[...]", wprowadzając w błąd użytkownika co do źródła pochodzenia wyrobu, a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawców, przy czym strony są konkurentami na rynku suplementów diety. Ponadto, uprawniony wystosował dnia [...] lutego 2011 r. do skarżącej pismo zatytułowane "Przedsądowe wezwanie do zaniechania naruszeń", w którym wzywa go do zaniechania naruszania spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pod groźbą wystąpienia na drogę sądową. Organ wskazał, iż w uzasadnieniu wniosku, w pismach procesowych i na rozprawie skarżąca podniosła, że uprawniony, [...] Sp. z o.o., wniósł w postaci aportu do spółki [...] Sp. z o.o. (dawniej: [...] Sp. z o.o.) prawa do znaków towarowych, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych oraz etykiet i wzorów opakowań w zamian za udziały w spółce [...] Sp. z o.o. (dawniej: [...] Sp. z o.o.), w tym prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...] oraz wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet, a więc, wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego narusza wskazane prawo majątkowe wnioskodawcy na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...], przy czym także sporny wzór powinien zostać przepisany na skarżącą. Dla poparcia swoich argumentów skarżąca przedłożyła następujące materiały dowodowe tj.: – kopię pisma zatytułowanego "Przedsądowe wezwanie do zaniechania naruszeń"; – listę spółek grupy [...] - wydruk ze strony internetowej [...] Sp. z o.o. sp. k.; – opis produktów grupy [...]- wydruk ze strony internetowej [...] Sp. z o.o. sp. k.; – odpisy KRS dla [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. sp. k., oraz [...] Sp. z o.o.; – e-maile do M. M. (prezesa [...] Sp. z o.o.) wskazujące jakie składniki materialne i niematerialne (znaki towarowe) zostaną wniesione jako jego wkład; – kopię umowy z dnia [...] września 2009 r. dotyczącą przeniesienia przez [...] Sp. z o.o. na [...] Sp. z o.o. wymienionych w niej majątkowych praw autorskich do znaków towarowych i praw ze zgłoszeń znaków towarowych, w tym prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...], oraz niewymienionych majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet; – kopię umowy z dnia [...] września 2009 r. dotyczącą przeniesienia przez [...] Sp. z o.o. na [...] Sp. z o.o. sp. k. (obecnie: [...] Sp. z o.o. sp.k.) wymienionych w niej majątkowych praw autorskich do znaków towarowych i praw ze zgłoszeń znaków towarowych, w tym prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...], oraz niewymienionych majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet; – przykłady etykiet i wzorów opakowań, do których [...] Sp. z o.o., a następnie [...] Sp. z o.o. sp.k. uzyskała majątkowe prawa autorskie; – kopie aktów notarialnych potwierdzających wniesienie składników aportu, w tym prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...]; – umowę z dnia [...] lutego 2010 r. dotyczącą sprzedaży udziałów między [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. sp. k. Ustosunkowując się do przedłożonych materiałów uprawniony w odpowiedzi na wniosek i pisma procesowe oraz na rozprawie wniósł o oddalenie żądania unieważnienia spornego prawa z rejestracji i podniósł, iż przedłożona umowa z dnia [...] września 2009 r. dotycząca przeniesienia przez [...] Sp. z o.o. na [...] Sp. z o.o. wymienionych w niej majątkowych praw autorskich do znaków towarowych i praw ze zgłoszeń znaków towarowych, w tym prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...], oraz niewymienionych majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet zawiera szereg podstawowych braków prowadzących do jej nieważności, w tym brak określenia przedmiotu przeniesienia majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet, które nie zostały w niej zindywidualizowane. Tak więc, zdaniem uprawnionego, nieuprawnione jest twierdzenie, że także sporny wzór powinien zostać przepisany na skarżącą. Rozstrzygając sprawę w postępowaniu spornym Urząd Patentowy, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Przywołał treść przepisu art. 89 ust. 1 u.p.w.p. Wskazał, iż skarżąca posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, gdyż wywodzi je z faktu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...], które sporny wzór narusza, gdyż wzór w całości zawiera elementy słowne znaku wnioskodawcy "[...]", wprowadzając w błąd użytkownika co do źródła pochodzenia wyrobu, a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawców, przy czym strony są konkurentami na rynku suplementów diety. Urząd Patentowy za bezzasadny uznał zarzut z art. 117 ust. 2 u.p.w.p. tj., iż wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego narusza prawa majątkowe skarżącej w postaci prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...] z pierwszeństwem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Wskazał, iż warunkiem uznania, iż sporny wzór w dacie zgłoszenia do rejestracji nie posiadał zdolności rejestracyjnej z uwagi na fakt, iż wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego narusza prawa majątkowe skarżącej w postaci prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...] z pierwszeństwem z dnia [...] sierpnia 2007 r., jest istnienie tego prawa ochronnego na znak towarowy w dacie zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, tj. w dniu [...] sierpnia 2007 r., a w tej dacie prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...] jeszcze nie istniało. Zdaniem organu, w tym kontekście materiały dowodowe przedłożone przez skarżącą nie dowodzą braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru. Jednocześnie organ zauważył, że kwestia, czy uprawniony [...] Sp. z o.o., wniósł w postaci aportu do spółki [...] Sp. z o.o. (dawniej: [...] Sp. z o.o.) wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet, a w tym także prawo do spornego wzoru przemysłowego, nie mieści się w ramach postępowania przed Urzędem Patentowym RP działającym w trybie postępowania spornego o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia [...] września 2012 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 255 ust. 4 u.p.w.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia poza granicami wniosku skarżącej o unieważnienie wzoru przemysłowego; 2) art. 7, art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") polegające na braku wyczerpującego zbadaniu sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności, poczynieniu błędnych ustaleń faktycznych i prawnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Uzasadniając skarżąca wskazała, iż Urząd Patentowy oparł swoją decyzję na stwierdzonym braku kolizji prawa z rejestracji wzoru przemysłowego z prawem ochronnym do znaku towarowego "[...]" nr [...], pomimo, iż na taką kolizję skarżąca w swoim wniosku się nie powoływała. Wobec powyższego organ wydał swoją decyzję opierając się na stanie faktycznym i prawnym, który nie był przywołany przez skarżącą. W ocenie skarżącej stanowi to rozstrzygnięcie sprawy przez organ poza granicami wniosku, co jest naruszeniem art. 255 ust. 4 u.p.w.p. Nadto skarżąca podniosła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się w żaden sposób do jej zarzutów przedstawionych we wniosku o unieważnienie wzoru przemysłowego. Wobec powyższego skarżąca wskazała, iż nie wie, dlaczego organ uznał, że zarzuty podniesione we wniosku o unieważnienie wzoru przemysłowego nie znalazły uznania organu, co uniemożliwia zasadniczo skarżącej merytoryczną ocenę decyzji organu i stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie skarżąca podniosła, iż organ poczynił błędne ustalenia faktyczne i prawne, ponieważ oceniał sprawę poprzez pryzmat zarzutów, które w niniejszej sprawie się nie pojawiły. Zauważyła, iż organ przyjął, iż podstawą wniosku skarżącej jest naruszenie prawa ochronnego do znaku towarowego "[...]" nr [...] przez używanie przedmiotowego wzoru przemysłowego (art. 117 ust. 2 u.p.w.p.), co nie jest prawdą. Skarżąca podniosła, iż we wniosku o unieważnienie wzoru przemysłowego i w kolejnych pismach konsekwentnie wskazywała jako podstawę swojego wniosku naruszenie majątkowych praw autorskich do wzoru etykiety. Nadto podniosła, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. zgodziła się ze stanowiskiem przedstawionym w decyzji organu z dnia [...] czerwca 2012 r., jak również w odpowiedzi na skargę wnosząc o oddalenie skargi. Wskazała, iż Urząd Patentowy nie jest władny rozstrzygać, czy dany przedmiot stanowi utwór w rozumieniu prawa autorskiego, a tym bardziej nie jest właściwy do rozstrzygania kwestii przysługiwania na rzecz konkretnego podmiotu autorsko-prawnej ochrony takiego - ewentualnego - utworu. Spółka podniosła, iż organ zbadał w granicach swojej kognicji zakres podnoszonych przez skarżącą zarzutów i uznał, że nie jest władny rozstrzygać o przysługiwaniu bądź nie majątkowych praw autorskich do dzieła. Urząd Patentowy dokonał natomiast oceny zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego w granicach podnoszonych przez skarżącą, a mianowicie, czy wykorzystywanie tego wzoru narusza prawa majątkowe skarżącej w postaci prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny. A zatem – w ocenie uprawnionego - Urząd Patentowy nie wyszedł, ani poza podstawę prawną wniosku, ani poza granice określone w nim przez skarżącą, gdyż rozpoznał sprawę w zakresie nakreślonym we wniosku oraz kolejnych pismach skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, kierując się powyższymi kryteriami skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2012 r. [...] odpowiada prawu. Kontrolowana przez Sąd decyzja Urzędu Patentowego została wydana na podstawie art. 117 ust. 2 u.p.w.p. - podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji może być również stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Z powołanego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wskazana w nim podstawa jest podstawą samoistną unieważnienia prawa, właściwą tylko wzorom przemysłowym. Zdaniem Sądu zasadnie w kontekście ustaleń przeprowadzonego w sprawie postępowania spornego, Urząd Patentowy stwierdził, że dowody przedstawione przez skarżącą nie dowodzą braku zdolności rejestracyjnej spornych wzorów przemysłowych. W ocenie Sądu uprawnionym jest stwierdzenie organu, że wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego pt. "[...]" przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie narusza praw majątkowych skarżącej w postaci praw ochronnych do znaku towarowego "[...]" z uwagi na fakt, że data pierwszeństwa ww. znaku przemysłowego jest wcześniejsza niż ww. znaku towarowego słowno-graficznego stanowiącego jednocześnie przedmiotowy wzór przemysłowy. W tej sytuacji – w ocenie Sądu – trafne jest stwierdzenie, że w dacie pierwszeństwa wzoru przemysłowego nie istniała przeszkoda do jego rejestracji w postaci prawa ochronnego do wskazanego wyżej znaku towarowego. Odnosząc się do zarzutu z art. 255 ust. 4 u.p.w.p. – poprzez wydanie decyzji poza granicami wniosku skarżącej tj. bez rozważenia przesłanek z art. 117 ust. 2 u.p.w.p. – jest on w rozpoznawanej sprawie niezasadny, gdyż organ tj. Urząd Patentowy, działając w ramach swoich kompetencji dokonał rozstrzygnięcia wniosku skarżącej dotyczącego unieważnienia praw ochronnych wynikających z rejestracji wzoru przemysłowego w związku z naruszeniem praw majątkowych skarżącej w aspekcie sfery przedmiotowej znaku tj. jego zdolności rejestracyjnej. Organ nie był natomiast uprawniony do jego unieważnienia z powodów – jak to określa w skardze pełnomocnik skarżącej – naruszenia majątkowych praw autorskich do wzoru etykiety, gdyż w okolicznościach sprawy jest sporne, której ze stron przysługuje prawo do tego oznaczenia, a uprawnionym do rozstrzygnięcia tego sporu jest sąd powszechny. W ocenie Sądu wreszcie, brak jest zasadności zarzutów z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż z utrwalonego orzecznictwa sądowego (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt: II GSK 350/06) – nie można przenosić do postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego przez art. 256 ust. 1 u.p.w.p. – wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a. obowiązków Urzędu Patentowego w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, gdyż art. 255 ust. 4 u.p.w.p. jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.