I SA/Sz 876/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a.", Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej "ARiMR") umorzył postępowanie odwoławcze w zainicjowane odwołaniem R. W. od decyzji Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w [...] Nr [...] z dnia [...] r. (organ II instancji jako datę wydania decyzji omyłkowo wskazał [...] r.). Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] r. do Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w [...] wpłynął wniosek D. W. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego o przyznanie płatności na rok [...] do działek gruntu, w tym m.in. o numerze ewidencyjnym [...] położonej w powiecie [...], gmina [...], obręb ew. [...]. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, w dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...], zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", wydał decyzję ostateczną Nr [...], którą przyznał D. W. wnioskowane płatności. W dniu [...] r. R. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc w niej zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 K.p.a. oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Uzasadniając stawiane zarzuty, pełnomocnik wskazał, że zaskarżona decyzja do dnia dzisiejszego nie została doręczona "stronie" postępowania, tj. R. W., który o fakcie jej wydania dowiedział się w dniu [...] r. podczas prowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] przesłuchania jego osoby, w związku z postępowaniem prowadzonym z wniosku R. W. w sprawie dopłat za rok [...] dotyczących m.in. tożsamej działki położonej na działce ewidencyjnej nr [...] (powiat [...], gmina [...], obręb ew. [...]). W ocenie odwołującego się, przyznanie mu statusu strony w postępowaniu prowadzonym przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu [...] jest bezsporne, co wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie. W protokole z rozprawy administracyjnej z dnia [...] r. jako jedną ze stron wskazano bowiem R. W., zaś pod protokołem widnieje podpis strony postępowania - R. W.. Ponadto Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu [...] kierował do R. W. zawiadomienie o podejmowanych przez organ czynnościach w sprawie. R. W. nie został natomiast powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie, czym uchybiono art. 10 K.p.a., a nadto nie doręczono mu decyzji. Odwołujący się wskazał także, że D. W. na dzień [...] r. nie była posiadaczem nieruchomości stanowiącej działkę o numerze [...], której posiadaczem był R. W.. Okoliczności te są zaś bezsporne, gdyż wynikają z ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie znalazł podstaw do rozpoznania odwołania R. W. i umorzył zainicjowane przez niego postępowanie odwoławcze. Organ II instancji, uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, w oparciu o treść art. 127 § 1 K.p.a stwierdził, że nie jest dopuszczalne rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania pochodzącego od osoby niebędącej stroną postępowania, zaś wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez podmiot niemający przymiotu strony czyni postępowanie odwoławcze bezprzedmiotowym (w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.). Wskazał także, że przystępując do rozpatrzenia odwołania - we wstępnej fazie postępowania - organ ma obowiązek ustalenia, czy żądanie zgłoszone w tym przedmiocie pochodzi od strony postępowania, tj. podmiotu, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Natomiast ustalenie, że odwołanie wniosła osoba nie posiadająca przymiotu strony, obliguje organ odwoławczy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ wyjaśnił także, że w rozpoznawanej sprawie o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony decydują regulacje materialno-prawne zawarte w ww. ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r., która określa warunki przyznawania płatności do gruntów rolnych. Powołując się na treść art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy, organ II instancji stwierdził, że stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania płatności tego rodzaju jest podmiot, który spełnia wskazane wymogi oraz złoży wniosek o przyznanie płatności. Nie jest natomiast legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi takimi, które według jego zamiarów, wystąpią dopiero w przyszłości. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji wskazał, że zarówno R. W., jak i D. W., składając indywidualnie wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, na podstawie których wszczęto odrębne postępowania, stali się stronami w indywidualnych postępowaniach. Organ wskazał także, że prowadzone postępowanie przez jeden z organów względem spornego obszaru (tj. działki ewidencyjnej nr [...]) nie daje uprawnień R. W. do wywodzenia, że stał się stroną postępowania w sprawie D. W., równolegle do bycia stroną we własnej sprawie, zainicjowanej wnioskiem złożonym w dniu [...] r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z wiedzą organów ARiMR decyzja w sprawie z wniosku R. W. nie została jeszcze wydana, natomiast decyzja od której składa on odwołanie nie rozstrzyga w żaden sposób o przysługujących mu uprawnieniach do płatności. Takie rozstrzygnięcie może bowiem zapaść tylko i wyłącznie poprzez wydanie decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], przed którym to organem toczy się postępowanie w sprawie z wniosku R. W. o przyznanie płatności m.in. do działki nr [...]. Nadmienił przy tym, że w postępowaniu tym przymiot strony nie przysługuje z kolei D. W. Organ II instancji nie zgodził się również ze stanowiskiem R. W., który uzyskania statusu strony upatruje w tym, że Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w [...] wystosowywał do niego wezwania do wzięcia udziału w charakterze strony oraz w tym, że został wykazany w protokole z rozprawy administracyjnej jako strona. Organ stwierdził, że przesłane zawiadomienia oraz sporządzony na okoliczność stawiennictwa protokół z rozprawy dotyczyły kwestii ustalenia faktycznego posiadacza działki ewidencyjnej nr [...] w związku z jednoczesnym zadeklarowaniem przez dwóch producentów tych samych gruntów w ramach składanych odrębnych wniosków. W ocenie organu, Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR popełnił oczywisty błąd, uznając R. W. za stronę postępowania wszczętego na wniosek innej osoby, w sytuacji gdy jedynym łącznikiem między tymi osobami jest jedna działka ewidencyjna, której rolnicze użytkowanie zgłosiły. Okoliczność faktyczna tego rodzaju nie jest bowiem wystarczająca, by można było uznać, że spełnione są wszystkie ustawowe przesłanki dla uznania R. W. za stronę postępowania w sprawie D. W., a co za tym idzie - rozpatrzenia odwołania z dnia [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, z uwagi na mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 28 K.p.a., poprzez nieprzyznanie R. W. statusu strony w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że bezzasadne jest twierdzenie organu II instancji, jakoby brak było przepisu prawa materialnego, który konstytuuje możliwość przyznania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu dla R. W., gdyż takim przepisem jest art. 7 ustawy. Skarżący podniósł, że spełnienie wynikającej z art. 7 ust. 1 ustawy przesłanki posiadania dziełek rolnych nie jest możliwe, w przypadku gdy dwa podmioty posiadające status rolnika ubiegają się o przyznanie płatności za te same działki gruntów (taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie). Tym samym, w sytuacji gdy organ administracji prowadzi postępowania z wniosku dwóch rolników ubiegających się o przyznanie płatności za te same działki, winien każdego z nich uznać stroną w dwóch postępowaniach administracyjnych. Zdaniem skarżącego, za taką interpretacją przemawia treść art. 28 K.p.a., gdyż w toku postępowania administracyjnego, organ zobowiązany jest do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie posiadania nieruchomości przez każdy z podmiotów, które wystąpiły o przyznanie płatności bezpośrednich. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest kwestia spełnienia przesłanki podmiotowej, jako warunku dopuszczalności odwołania od decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] r., Nr [...], którą organ przyznał D. W. wnioskowane płatności za rok [...]. Natomiast odwołanie od tej decyzji wniósł R. W., który uważa, że D. W. wbrew jej deklaracji złożonej we wniosku o przyznanie płatności na dzień [...] r. nie była posiadaczem spornej nieruchomości stanowiącej działkę o numerze [...]. W niniejszej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Dyrektor ARiMR umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem R. W. od decyzji Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w [...] Nr [...] z dnia [...] r. przyznającej płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok [...] D. W. Organ przyjął, że odwołujący nie legitymuje się interesem prawnym, który dawałby mu status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania płatności osobie, która w swoim indywidualnym wniosku wykazała działkę objętą także indywidualnym wnioskiem odwołującego. Skarżący nie zgodził się z tym stanowiskiem twierdząc, iż jego interes prawny wynika z faktu ubiegania się o przyznanie płatności za tą samą działkę. W tym kontekście wskazać trzeba, iż przesłanką podmiotową skutecznego uruchomienia postępowania odwoławczego jest złożenie przez legitymowany do tego podmiot, czyli innym słowem stronę postępowania w sprawie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98,LEX nr 48567, uchwała NSA w Warszawie z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 k.p.a. stanowiąc, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało co prawda normatywnie zdefiniowane, jednakże w piśmiennictwie i judykaturze przeważa pogląd, że interes prawny występuje wówczas, gdy strona - w rozumieniu procesowym - może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może lub powinna być obarczona powinnością określonego zachowania, jednakże po skonkretyzowaniu tego aktem (lub czynnością) organu administracji publicznej. To zaś oznacza, że o tym, czy strona ma interes prawny decyduje odpowiedź na pytanie, czy jej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego, a w szczególności prawa administracyjnego. Chodzi tu o unormowanie, które daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. O istnieniu interesu prawnego decyduje ostatecznie istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. W orzecznictwie i doktrynie zwraca się uwagę, co należy podkreślić na gruncie niniejszej sprawy, że interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, jaki może mieć skarżący w wyeliminowaniu z obrotu prawnego określonego aktu administracji publicznej. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, każdy, o czyjej sytuacji faktycznej dany akt w jakiś sposób przesądza. Pojęcie "interesu prawnego" trzeba natomiast wiązać ze sferą indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z określonych norm prawa materialnego, w której zaskarżony akt wywiera skutki. Jak podkreśla się, interes prawny powinien mieć zatem charakter bezpośredni, konkretny i indywidualny - a więc jest uwarunkowany istnieniem normy prawnej, nakładającej na dany podmiot obowiązki lub określającej prawa (uprawnienia), których dotyczy zaskarżony akt. Ustalenie zatem interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99). Jeżeli dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wprost wynika z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Nie można zatem wyprowadzać własnego interesu prawnego z okoliczności istnienia interesu prawnego innego podmiotu. Z powyższego wywodu wynika bezsprzecznie, iż art. 28 k.p.a. musi być wobec tego interpretowany w związku z normami prawa materialnego zawartymi w przepisach szczególnych, a ponieważ sprawa dotyczy płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego do sięgnąć należy do ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego a w szczególności do jej przepis art. 7 ust. 1 pkt 1. W myśl tego przepisu rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1) na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. A zatem stroną postępowania administracyjnego o przyznanie płatności jest rolnik który na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja danego roku, złoży wniosek o przyznanie tej płatności. Skoro przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wniosek R. W. a sprawa z jego wniosku toczy się w innym, odrębnym postępowaniu w którym to zostanie rozstrzygnięta, to samo powołanie się na fakt posiadania w dniu [...]r. działki nr [...] objętej wnioskiem D. W. nie daje podstaw do przyjęcia, że odwołujący posiada interes prawny na gruncie niniejszej sprawy. Fakt posiadania bądź nie, spornych działek z innym producentem przesądza o istnieniu interesu faktycznego, bowiem okoliczność ta jest elementem stanu faktycznego a nie prawnego. Przypomnieć bowiem trzeba, że pojęcie posiadania, jako warunek przyznania przedmiotowych płatności nie jest regulowane przepisami prawnymi; użyte pojęcie posiadania należy więc interpretować zgodnie przepisami kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, również prezentowane przez WSA w Gdańsku (por. między innymi wyrok z 17 lipca 2007 r., w sprawie I SA/Gd 283/07), że posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym jest niedostateczne i nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o płatności. Pojęcie posiadanie na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność oraz czy utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami użytkując je rolniczo (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07, wyrok WSA w Gdańsku z 17 lipca 2007 r., w sprawie I SA/Gd 283/07, wyrok WSA warszawa z 19 stycznia 2009 r. w sprawie V Sa/Wa 1562/08; wyrok WSA warszawa z 9 stycznia 2009 r. w sprawie V Sa/Wa 1742/08). Istotą przedmiotowych płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje te grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej. Jak wynika z powyższego fakt, że odwołujący jest, jak twierdzi, posiadaczem działek rolnych, co do których podmiot z którego wniosku toczy się postępowanie, nie wskazuje na istnienie interesu prawnego a jedynie na interes faktyczny. Statusu strony w postępowaniu administracyjnym nie może uzyskać podmiot, który ma wyłącznie interes faktyczny w rozstrzygnięciu danej sprawy, niepoparty żadnymi przepisami prawa, mogącymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia przez organ administracji stosownych czynności w tej konkretnej sprawie. Ponadto okoliczność dopuszczenia przez organ administracji publicznej jakieś osoby do udziału w postępowaniu, czy nawet doręczenia wydanej w sprawie decyzji, nie czyni jej automatycznie stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby lub organu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Reasumując kwestia ustalenia faktu posiadania w dniu [...]r. działki nr [...] w toku postępowania wywołanego wnioskiem innego producenta stanowi jedynie o interesie faktycznym a nie prawnym skarżącego. Skarżący ma interes prawny natomiast w uzyskaniu rozstrzygnięcia w sprawie w której to on złożył wniosek o przyznanie płatności na [...]r. w ramach tamtego postępowania może dowodzić istnienia okoliczności faktycznej jaką jest faktyczne użytkowanie gruntów rolnych na spornych działkach. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, że w przypadku, gdy organ administracji prowadzi postępowania z wniosku dwóch rolników ubiegających się o przyznanie płatności za te same działki winien każdego z nich uznać stroną w dwóch postępowaniach administracyjnych. Z przedstawionych powodów, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.