II SA/Sz 1163/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. J. i T. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Prezydent Miasta pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przeprowadzenie postępowania administracyjnego w związku z samowolnym wykonaniem obiektu budowlanego o konstrukcji blaszanej i funkcji usługowej, znajdującego się na działce [...], położonej przy [...]. Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił T. i T.J. oraz B. i P.P. o mającej mieć miejsce czynności oględzin, wyznaczonej na dzień [...] r. Pracownicy organu nadzoru budowlanego w [...] dokonali w dniu [...] r. oględzin obiektu budowlanego, usytuowanego na nieruchomości przy [...]. Z treści protokołu wynika, że na działce nr [...]znajduje się obiekt budowlany (typu [...]), obudowany [...] nietrwale związany z gruntem, o wymiarach [...]. Obiekt pełni funkcję handlową ([...]). Oględzin dokonano bez udziału T. i T.J. Pracownicy organu wykonali dodatkowo dokumentację fotograficzną z przeprowadzonej kontroli, obrazującą stan i wygląd obiektu. Kolejne oględziny ww. obiektu budowlanego (udokumentowane protokołem) zostały przeprowadzone przez pracowników organu nadzoru budowlanego w dniu [...]r., w trakcie których wykonano dodatkową dokumentację fotograficzną. Czynność oględzin odbyła się pod nieobecność T.i T.J. W piśmie z dnia [...]r. B.P. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w dniu [...]r. (rep. [...]) zbyła prawo do władania nieruchomością gruntową przy [...]na rzecz T. i T.J. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia [...]r., zawiadomił T. i T.J o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu handlowego przy [...]. Następnie, postanowieniem z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. i T.J. wstrzymanie prac budowlanych związanych z samowolną budową obiektu budowlanego, nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję handlową, przy [...] oraz zabezpieczenie przed dostępem osób trzecich terenu objętego budową. Ponadto, organ nałożył na T. i T.J. obowiązek dostarczenia do dnia [...] r. dokumentacji w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a mianowicie: - zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego i sprawdzonego przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, - przedstawienia potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii zaświadczeń, aktualnych na dzień opracowania projektu, o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, - oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie organ pouczył adresatów postanowienia, że niewykonanie w terminie określonych w postanowieniu obowiązków, spowoduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanego obiektu handlowego, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...], powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 123 § 1 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. i T.J. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, znajdującego się na terenie działki nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zabudowanie ww. działki przedmiotowym obiektem budowlanym o funkcji handlowej, wykonanym na konstrukcji aluminiowej, o ścianach wypełnionych płytami stalowymi i dachu wykonanym z impregnowanej tkaniny namiotowej, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a którego strony nie uzyskały przed wybudowaniem obiektu. Organ wskazał, że zobowiązani T. i T.J. nie wykonali w terminie obowiązku określonego w postanowieniu z dnia [...]r. i do dnia wydania decyzji nie przedłożyli określonych w tym postanowieniu dokumentów, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ uznał, że skutkiem powyższego jest nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożyli T. i T.J., wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 123 i art. 124 K.p.a. oraz w związku z art. 7 Konstytucji RP, ewentualnie o stwierdzenie nieważności postępowania - art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 K.p.a. Według odwołujących się, naruszenie przez organ art. 123 K.p.a. polegało na błędnej wykładni i zastosowaniu tego przepisu w osnowie orzeczenia. Powołany przepis usytuowany jest w rozdziale 9 (Działu II) K.p.a. i dotyczy postanowienia wydanego w toku postępowania administracyjnego, a nie wydania decyzji administracyjnej, nie rodzącej przez to żadnych skutków prawnych, jakie wiąże rozstrzygnięcie organu w rozumieniu art. 7, art. 8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Odwołujący się zarzucili wydanie decyzji z nieusuwalnym brakiem formalnym w oznaczeniu organu administracji publicznej (art. 107 § 1 K.p.a.), skutkującym nieważnością postępowania poprzedzającego wydanie decyzji (art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 K.p.a.), przez naruszenie właściwości organu i rażące naruszenie prawa. Powyższe jest także naruszeniem zasad konstytucyjnych wyrażonych w art. 7, art. 30 i art. 32 Konstytucji RP. W konsekwencji strony zarzuciły organowi naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż zastosował ten przepis w przypadku rozpatrzenia sprawy w trybie art. 123 K.p.a., która powinna kończyć się wydaniem postanowienia. Kwestionowane rozstrzygnięcie zawiera błędną postawę rozstrzygnięcia (art. 104 w związku z art. 107 § 1 K.p.a.), co powinno także skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji organu pierwszej instancji (art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 K.p.a.). W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. w sprawie nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu handlowego. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w świetle przepisów aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, wybudowanie obiektu budowlanego (nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji aluminiowej, pełniącego funkcję pawilonu handlowego) znajdującego się na działce T. i T.J., wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, że inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu i w związku z tym zastosowanie znajdował w sprawie tryb legalizacji samowoli budowlanej, dopuszczalny po spełnieniu obowiązku przedstawienia określonych dokumentów (art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane) oraz uiszczeniu opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Na podstawie akt sprawy organ odwoławczy ustalił, że T. i T.J. nie przedłożyli do dnia [...]r. wymaganych prawem dokumentów, do czego zostali zobowiązani postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...]r. Postanowienie to zawierało pouczenie o skutkach niewykonania nałożonego obowiązku, jakie przewidziane zostały w art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, tj. rozbiórkę obiektu lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W takich okolicznościach Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie nakazał decyzją z dnia [...]r. rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do powołanego w odwołaniu naruszenia art. 123 K.p.a., organ wyjaśnił, że przywołanie w decyzji art. 123 K.p.a. było oczywistą omyłką Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zarówno z treści przywołanego w podstawie decyzji przepisu prawa materialnego (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego), jak i treści całego aktu jednoznacznie wynika, iż jest on decyzją. Ponadto, decyzja organu pierwszej, wbrew twierdzeniom odwołujących się, posiada wymagane przepisem art. 107 § 1 K.p.a. oznaczenie organu administracji publicznej, w formie pieczęci nagłówkowej. T. i T.J. złożyli na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucili wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 107 § 1, przez błędną wykładnię zasad wynikających z art. 7, art. 8, art. 10, art. 20, art. 21, art. 32, art. 64 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP oraz poprzez błędną wykładnię art. 107 § 1 K.p.a., odbierając w ten sposób skarżącym prawa obywatelskie i człowieka, przez dyskryminację gospodarczą, społeczną i polityczną i z błędnym zastosowaniem art. 48 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, zdaniem skarżących, organ nie rozstrzygnął istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi T. i T.J. podnieśli, że organy nadzoru budowlanego doprowadziły swymi decyzjami do odebrania im prawa własności nieruchomości i rozporządzania własnością (art. 140 Kodeksu cywilnego). Według skarżących, organy obu instancji rażąco naruszyły przepisy ustawy Prawo budowlane. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 § 1 K.p.a., poprzez zastosowanie pieczątki poza decyzją. Według skarżących, treść art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie wyklucza dalszego obowiązywania art. 48 ust. 2 tej ustawy, a co za tym idzie, skarżący wyprowadzili wniosek, że budowa spornego obiektu budowlanego jest zgodna z prawem. W opinii skarżących, w sprawie wystąpiły same sprzeczności i przez to sprawa nadal nie została wyjaśniona. W dalszej kolejności T. i T.J. wskazali, że decyzja organu drugiej instancji, poprzez brak właściwego określenia organu, jest bezprzedmiotowa w świetle art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, skoro nie określono w niej organu zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko jakie zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. skarżąca T.J. podtrzymała skargę. Skarżąca podała, że nastąpił błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem obiekt będący objęty nakazem rozbiórki nie jest obiektem budowlanym ani budynkiem. Skarżąca podała, że nie stawiała tego obiektu. T.J. zakwestionowała wszystkie dokumenty i pisma w sprawie zarzucając, że nie są właściwie podpisane. Skarżąca oświadczyła, że nie wie o co w tej sprawie chodzi. T.J. przyznała jednocześnie, że obiekt handlowy znajduje się na jej nieruchomości, której jest właścicielką. Na pytanie Sądu: kto postawił obiekt budowlany, skarżąca oświadczyła: że postawili go panowie, którzy wynajęli od niej teren. Skarżąca przedłożyła kserokopie aktów notarialnych z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. i oświadczyła, że obiekt, który jest przedmiotem zaskarżonej decyzji nadal funkcjonuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli kontrolują prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego przez organy administracji publicznej, w tym trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury, która doprowadziła dany organ do wydania zaskarżonego aktu. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według powołanego wyżej kryterium, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jaki i decyzji ją poprzedzającej, stanowi art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z art. 48 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 : 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Stosownie do art. 48 ust. 3 ww. ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W myśl art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane). Przed oceną prawidłowości zastosowania przez organy trybu postępowania wynikającego z przywołanych przepisów ustawy Prawo budowlane, koniecznym było odniesienie się do kwestii charakteru obiektu będącego przedmiotem, którego dot. sprawa. Zdaniem Sądu, wybudowany obiekt o konstrukcji aluminiowej, służący celom handlowym, właściwie został uznany za obiekt budowlany, nietrwale związanym z gruntem, traktowany jako szczególny rodzaj obiektu, o którym jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsca w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z akt sprawy wynika, że sporny obiekt funkcjonował przy [...] ponad 120 dni, co uniemożliwiało uznanie go za obiekt niewymagający pozwolenia na budowę. O takim okresie jego bytności, co najmniej od [...]r. świadczą fotografie wykonane przez pracowników Urzędu Miasta w dniu [...]r., przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z pismem Prezydenta Miasta z tej samej daty oraz a potwierdzają wyjaśnienia skarżącej złożone na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. Dlatego, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy organy przyjęły, że obiekt budowlany wzniesiony na działce skarżących wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Charakter tego obiektu, jego konstrukcja oraz zastosowane do budowy materiały i technologia, a nadto czas na jaki został posadowiony (przekraczający 120 dni), świadczy o tym, że można mu przypisać cechy obiektu budowlanego, który winien być objęty dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Niesporne w sprawie jest to, że na budowę przedmiotowego obiektu nie było wydane pozwolenie na budowę. Zatem wystąpiła okoliczność uzasadniająca wszczęcia postępowania umożliwiającego legalizację tegoż obiektu, w trybie art. 48 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Skarżący nie wykonali jednak obowiązków wynikających z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], wydanego w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nałożenie obowiązków wymienionych w tymże postanowieniu stanowiło jeden z etapów zmierzających do legalizacji samowoli budowlanego. Nakaz rozbiórki orzeka się bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych. Skutkiem niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o którym mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, musi być wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 tej ustawy. W takim przypadku organ nie działa na zasadzie uznania administracyjnego, lecz jest związany przepisami prawa. Nieprzedstawienie przez stronę zobowiązaną określonych dokumentów nie pozwala organowi nadzoru budowlanego na ustalenie, czy w konkretnym wypadku samowola budowlana kwalifikuje się do zalegalizowania. Jakiekolwiek działanie przez organ z urzędu w tej mierze jest wykluczone. Niewypełnienie przez skarżących nałożonych opisanym wyżej postanowieniem obowiązków, obligowało organy orzekające w sprawie do wydania nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym za niezasadny Sąd uznał sformułowany w skardze zarzut, że wydając kwestionowane decyzje doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do oświadczenia skarżącej T.J., złożonego dopiero na rozprawie, że nie postawiła przedmiotowego obiektu handlowego, celowym jest wyjaśnienie, że stosownie do art. 52 ustawy Prawo budowlane, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Konkretyzacja adresata decyzji należy do organu i jest wynikiem ustaleń poczynionych w trakcie postępowania administracyjnego. Zadaniem organu jest takie określenie adresata nakazu, aby możliwe było wykonanie nałożonego obowiązku. Ze złożonych na rozprawie przez T.J. oświadczeń wynika, że obiekt handlowy znajduje się na nieruchomości, którą skarżący mają we własnym wyłącznym władaniu i użytkowaniu. Okoliczności tej strona nie podnosiła w toku całego postępowania, przyjmując w nim pozycję całkowicie bierną Dodatkowo, należy zauważyć, że co do samej inwestycji polegającej na posadowieniu przedmiotowego obiektu, wyjaśnienia skarżącej podane w skardze jak i na rozprawie były odmienne. Na 3 stronie skargi podano "(...) a więc budowa jest zgodna z prawem w zakresie tej inwestycji Skarżących." Na rozprawie zaś T.J. stwierdziła, że obiekt ten postawili panowie, którzy wynajęli od niej ten teren. Wobec takich niejasności co do sprawcy samowoli budowlanej i pomimo podejmowanych przez organy prób ustaleń w tym zakresie, o czym świadczą akta sprawy, organy miały prawo skierować swoje decyzje do osób, które nie kwestionują, że władają nieruchomością, określając się jej właścicielami. Na taki wybór adresata pozwala cyt. wyżej art. 52 ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że T.J. oraz T.J. mieli zapewnione przez organy prowadzące sprawę prawo czynnego udział w postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań (art. 10 § 1 K.p.a.), w tym kwestionowania uznania ich za stronę postępowania. Skarżący mieli zatem realną możliwość wpływu na ustalenia stanu faktycznego sprawy, mimo tego, w trakcie trwającego postępowania administracyjnego, ani razu nie podnieśli zarzutu i nie przedstawili dowodu, że postępowanie jest prowadzone w stosunku do osób, które nie są stroną w sprawie. Kierując się powyższym a także mając na uwadze efektywność domagania się wykonania obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów prawa, w ocenie Sądu, organy obu instancji miały prawo uznać T. i T.J. za strony postępowania i adresata decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Z tych względów Sąd uznał, że ustalenia dokonane w kontekście materiału zgromadzonego materiału dowodowego były niewadliwe. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia podstawowe kryteria wynikające z art. 107 § 3 K.p.a., wskazując na wystąpienie przesłanek materialnoprawnych wynikających z ustawy Prawo budowlane. Wydane w sprawie decyzje administracyjne posiadają wszystkie konieczne elementy decyzji wynikające z art. 107 § 1 K.p.a., w tym m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz prawidłowe oznaczenie organu, o czym świadczy zarówno pieczęć nagłówkowa oraz ta wraz z którą oznaczono osobę ją podpisującą w imieniu organu, z podaniem jej imienia i nazwiska. Nie znalazły potwierdzenia, w ocenie Sądu, zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów Konstytucji. W szczególności organy prawidłowo stosując przepisy ustawy Prawo budowlane nie pozbawiły skarżących praw obywatelskich jak i prawa własności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.