IV SO/Gl 28/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. w przedmiocie informacji publicznej - wniosku o wymierzenie Dyrektorowi Ośrodka A w Ś. grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Dyrektorowi Ośrodka A w Ś. grzywnę w wysokości 1.000 zł (tysiąc złotych); 2. zasądzić od organu na rzecz A. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem procesowym z dnia 19 października 2012 r. A.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Ośrodka A w Ś. w związku z nieprzekazaniem jego skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia 30 sierpnia 2012 r. do tutejszego Sądu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniu 25 lipca 2012 r. wystąpił do organu z wnioskiem o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci treści umowy o organizację koncertu zespołu [...] we wrześniu 2002 r., wraz z załącznikiem w postaci listy wykonanych utworów dla potrzeb ZAiKS. Pomimo upływu ustawowego terminu organ nie udzielił wnioskodawcy stosownych informacji wobec tego złożył on do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę z dnia 30 sierpnia 2012 r. na bezczynność Dyrektora. Skardze tej jednak nie został nadany bieg i nie została ona zgodnie z przepisami przekazana przez dysponenta informacji publicznej w ustawowym terminie do właściwego sądu administracyjnego. W dniu 22 listopada 2012 r. wpłynęła do tutejszego Sądu odpowiedź Dyrektora Ośrodka A w Ś. na wniosek o wymierzenie mu grzywny, w której wskazał on, że Ośrodek A w Ś. nie zawierał umowy dotyczącej koncertu zespołu [...] w 2002 r. dodatkowo podnosząc, że nie dokonał również zapłaty za jego występ. Organ argumentował zatem, że nie mógł udzielić wnioskodawcy informacji, której nie posiadał, a dodatkowo poinformował wnioskodawcę pisemnie o zaistniałej sytuacji. Dodatkowo organ wskazał, że wnioskodawca nie zwrócił się w wymaganej formie o udostępnienie mu informacji publicznej bowiem zwrócił się za pośrednictwem maila, zatem pismo nie było podpisane. Jednocześnie wskazał, że Dyrektor nie jest organem administracji w rozumieniu przepisów K.p.a. zatem ewentualna umowa cywilnoprawna zawarta z podmiotem trzecim nie jest informacją publiczną. Nadto zaznaczono, że Dyrektor nie jest uprawniony do ujawniania i udostępniania treści jakichkolwiek umów handlowych zawartych z innymi podmiotami. W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2012 r. A. K. ponownie wskazał, że jego skarga na bezczynność organu nie została przekazana przez organ do Sądu zatem jego wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest w pełni zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – organ, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W niniejszej sprawie przepis ten doznaje modyfikacji bowiem strona w postępowaniu administracyjnym wystąpiła ze swoim żądaniem w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem organ winien przekazać skargę wnioskodawcy w terminie 15 dni od dnia jej wpływu stosownie do regulacji art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem do skarg rozpoznawanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tym, że: 1). przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; 2). skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To Sąd bowiem dokonuje oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10 dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Mając powyższe na uwadze przyjdzie stwierdzić, że Dyrektor Ośrodka A w Ś. był zobligowany do przekazania w ustawowym terminie skargi na jego bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w ustawowym terminie. Stosownie do treści art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Cytowana regulacja ma za zadanie dyscyplinowanie organów administracji do terminowego wykonywania obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę. Zatem jeżeli organ nie przekaże wskazanych dokumentów sądowi w terminie sąd ten może, na wniosek strony postępowania administracyjnego, wymierzyć organowi grzywnę. W niniejszej sprawie A. K. złożył w dniu 30 sierpnia 2012 r. (data nadania do organu) skargę na bezczynność Dyrektora Ośrodka A w Ś. w związku z jego wnioskiem z dnia 25 lipca 2012 r. w przedmiocie informacji publicznej. Organ nie przekazał tej skargi zgodnie z wnioskiem strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Mając na uwadze, iż w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności uniemożliwiające przekazanie skargi do Sądu w ustawowym terminie dlatego w ocenie Sądu istnieje podstawa do wymierzenia organowi grzywny. Grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011 r. wyniosło 3.399,52 zł zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r. (M.P. z 2012 r., poz. 63). W rozpoznawanej sprawie organ pomimo istnienia ustawowego obowiązku przekazania Sądowi skargi nie uczynił tego a zatem zasadnym było wymierzenie mu grzywny, której wysokość mieści się w dolnej granicy, w stosunku do maksymalnej wysokości grzywny, która została określona w ustawie P.p.s.a., tym bardziej, że organ pomimo złożenia wniosku o wymierzenie mu grzywny do dnia rozpoznania niniejszej sprawy nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, to jest nie przekazał skargi na bezczynność do Sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 postanowienia. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt 2 oparto na zasadzie art.200 P.p.s.a.