II SA/Kr 1583/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie WSA Mariusz Kotulski WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. spółka komandytowa w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia 30 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania skargę oddala Decyzją ostateczną z dnia [...].06.2010 znak: [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzje Prezydenta Miasta K. z [...].03.2010 r. znak: [...] w sprawie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako: "montaż urządzeń tłumiących hałas tj. przegród akustycznych - na budynku zlokalizowanym na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. i orzekł jednocześnie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Wojewoda przypomniał, iż inwestor ("A. sp. z o.o. & s-ka-[...] " sp.k.) w oparciu o art. 30 ust. l pkt 3b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 Nr 243, póz. 1623 -1. jedn. ze zm., dalej jako "P.b.")., zgłosił zamiar; wykonania robót budowlanych określając je jako montaż urządzeń tłumiących hałas tj. przegród budowlanych. Do zgłoszenia zostały dołączone między innymi szkice obrazujące planowane roboty budowlane. Organ l instancji wniósł w terminie sprzeciw. W uzasadnieniu decyzji, którą wniesiono sprzeciw stwierdzono, że inwestor nie uzupełnił brakujących dokumentów wskazanych w postanowieniu z 25.02.2010r. tj. opinii technicznej wskazującej, że inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla istniejącej konstrukcji budynku. Ponadto organ l instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 P.b.. Od decyzji tej zostało złożone w terminie odwołanie, w którym skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez nie zamieszczenie w niej faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zarzucono ponadto naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § l kpa, art. 30 ust. l pkt 3b i art. 29 ust. 2 pkt. 15 P.b., bowiem organ l instancji nie wskazał powodu, dla którego planowanych robót nie można zakwalifikować jako inwestycji wskazanej w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b.. Organ odwoławczy badając przedmiotową sprawę stwierdził, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że zgłaszane zamierzenie budowlane obejmuje montaż przegród akustycznych do istniejącej, na dachu budynku, stalowej konstrukcji wykonanej w ramach odrębnej inwestycji. Tak określona inwestycja mieści się w pojęciu urządzenia, którego zadaniem jest tłumienie hałasu pochodzącego od zainstalowanych urządzeń technicznych. Działanie przegród akustycznych polega na wytworzeniu obszaru, do którego nie docierają bezpośrednio fale akustyczne, emitowane przez źródło hałasu. Wykorzystuje się w tym celu szereg zjawisk fizycznych takich jak: odbicie, pochłanianie oraz ugięcie fali na krawędzi. rzegroda wygłuszająca hałas pochodzący od urządzeń technicznych stanowi więc urządzenie związane z tym budynkiem i polepszające komfort jego użytkowania. Równocześnie Wojewoda w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że pod pojęciem urządzenia budowlanego - należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość, użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Należy wiec uznać, że montaż przedmiotowych osłon akustycznych mieści się w pojęciu urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt. 15 P.b.. Zgodnie z tym przepisem: "Pozwolenia na budową nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych". Należy wiec stwierdzić, że zamontowanie przedmiotowych osłon akustycznych nie wymaga pozwolenia na budowę i może nastąpić w oparciu o zgłoszenie. Odnośnie podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zastrzeżeń, związanych z brakiem opinii wskazującej, że inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla istniejącej konstrukcji budynku, Wojewoda stwierdził, że znajdująca się w aktach opinia z 6.10.2009 r. wykonana przez mgr inż. W.B. jest wystarczająca do uznania, iż montaż urządzeń tłumiących hałas na istniejącej konstrukcji wsporczej nie wpłynie negatywnie na istniejącą konstrukcję dachu oraz statykę budynku. Następnie inwestor działając pod firmą [...] spółka komandytowa w dniu 02.03.2011r. złożył do Prezydenta Miasta K. zgłoszenie w sprawie w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania części przedmiotowego obiektu budowlanego w zakresie jego pięter 8 i 9. W treści przedmiotowego zgłoszenia inwestor zawiadomił także organ o zamiarze wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej wymienionej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym. Decyzją z dnia [...].04.2011r.znak : [...]Prezydent Miasta K. ( zwana dalej również jako decyzja Prezydenta nr l) działając na podstawie art. 71 ust 3 P.b. oraz art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez inwestora zmiany sposobu użytkowania określonej jako "zmiana sposobu użytkowania części tj. pięter 8 i 9, obiektu budowlanego zlokalizowanego przy ul.[...] w K. oraz zamiaru wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej wymienionej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym". W uzasadnieniu omawianej decyzji wskazano min., iż rozpatrując przedmiotowe zgłoszenie stwierdzono brak wymaganych dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...].03.2011r. znak [...] nakładającym obowiązek ich uzupełnienia w terminie do dnia 4 kwietnia 2011r. W dniu 06.04.2011r. (data wpływu do organu) złożono uzupełnienie do w/w sprawy. Analizując ponownie zgłoszenie wraz z uzupełnieniem stwierdzono, iż Inwestor wyjaśnia, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania dotyczy 8 i 9 piętra budynku, czyli odpowiednio jego 9 i 10 kondygnacji. Wraz z uzupełnieniem dołączono do wniosku decyzję nr [...] z dnia [...].07.2009r. znak [...] w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku, w którym następuje zmiana sposobu użytkowania, gdzie wskazano, iż przedmiotowy budynek posiada 8 naziemnych kondygnacji. Z ww. uzupełnieniem przedłożono także decyzję Wojewody z dnia [...]06.2010r. znak [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta K. znak [...] i orzekającą o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu przegród akustycznych pionowych i poziomych stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych. Przedmiotowe przegrody akustyczne zamontowano do istniejącej na dachu budynku konstrukcji stalowej. W ocenie organu nie można uznać, iż zmiana sposobu użytkowania przestrzeni przeznaczonej dla urządzeń technicznych i powstałej wskutek instalacji urządzeń budowlanych określonych w ww. decyzji Wojewody jako - montaż osłon akustycznych - przegród wygaszających hałas pochodzący od urządzeń technicznych i stanowiących urządzenie związane z budynkiem i polepszające komfort jego użytkowania, jest zmianą sposobu użytkowania kondygnacji. Przedmiotowe urządzenia - osłony akustyczne nie stanowią kondygnacji budynku. Inwestor nie przedłożył dokumentu potwierdzającego, iż w przedmiotowy budynek posiada 9 i 10 kondygnację (tj. 8 i 9 piętro), których dokonuje zmiany sposobu użytkowania. Ponadto Inwestor nie wyjaśnił jednoznacznie czy ewentualne roboty budowlane dotyczące instalacji wewnętrznych np. instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej centralnego ogrzewania, związane z projektowaną lokalizacją pomieszczeń sanitarnych i socjalnych tj. ich np. rozbudowa, w zakresie koniecznym dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania jest przedmiotem zgłoszenia. Natomiast w dostarczonej ekspertyzie technicznej nie wykazano jednoznacznie, iż wszystkie warunki dotyczące przedmiotowej zamiany sposobu użytkowania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są odpowiednio spełnione. Od decyzji tej w ustawowym terminie zostało złożone odwołanie, w którym inwestor zarzucił naruszenie art. 71 ust. 5 P.b. i § 3 pkt 16 rozporządzenia w związku z art. 107 § l i 3 kpa, poprzez nie wskazanie przesłanek uzasadniających sprzeciw oraz art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa oraz art. 107 § l kpa, poprzez nieprzeanalizowanie całości materiału dowodowego, jak i wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2011r. znak: [...] (zwana dalej równie jako decyzja Wojewody nr 1) uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło przedwcześnie bez wystarczającego wyjaśnienia sprawy i w ocenie organu odwoławczego sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie stanu faktycznego i oceny czy nie zachodzą, przesłanki określone w art. 71 ust. 5 pkt. l P.b. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika ze zgłoszenia, planowana jest zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego znajdującego się na 8 i 9 kondygnacji. Wniesiony sprzeciw dotyczył zmiany sposobu użytkowania pięter 8 i 9. Organ podniósł, iż wniesiony sprzeciw, nie odpowiada treści zgłoszenia. Jak wynika z materiału dowodowego, zgłaszający planuje wykonać np. toalety na 8 i 9 piętrze, ekspertyzy dotyczą 8 i 9 piętra, ale dla organu orzekającego istotna jest treść zgłoszenia do której winien się odnieść orzekając w sprawie. Stwierdzono, że brak jest korekty zgłoszenia i nie mogą jej zastąpić wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z dnia 4 kwietnia 2011 r. Niezależnie od powyższego, należy ocenić czy zakres planowanych robót budowlanych związanych z wnioskowaną zmianą sposobu użytkowania, nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Równocześnie w decyzji tej podniesiono, że Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu do istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych pionowych i poziomych, stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych - na budynku zlokalizowanym na działkach nr [...] ,[...] ,[...] Obr [...] w K . W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono wówczas, że zgłaszane zamierzenie budowlane obejmuje montaż przegród akustycznych do istniejącej, na dachu budynku, stalowej konstrukcji, która była wykonana w ramach odrębnej inwestycji. W ocenie organu II instancji, inwestycja tak określona mieściła się w pojęciu urządzenia, którego zadaniem jest tłumienie hałasu pochodzącego od zainstalowanych urządzeń technicznych. Przegroda wygłuszająca hałas pochodzący od urządzeń technicznych stanowi więc urządzenie związane z tym budynkiem i polepszające komfort jego użytkowania. Panele tłumiące hałas wykonane miały być między innymi z wełny szklanej, szkła, i folii akustycznej. Niezależnie od tego Wojewoda podniósł, że w obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu ekranów. Uznano, że zamontowane urządzenie techniczne (ekrany), choć wytworzyło przestrzeń zamkniętą wokół innych urządzeń zamontowanych na dachu, nie stanowi części obiektu budowlanego, w tym wypadku budynku, o którym mowa w art. 71 ust. l Prawa budowlanego, która mogłaby podlegać zmianie sposobu użytkowania w oparciu o ten przepis. Dodano, że utworzona przestrzeń nie stanowi również kondygnacji tego budynku w rozumieniu § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne. Jednocześnie wskazano, że jak wynika z treści zgłoszenia planowane jest wykonanie toalet. W celu ich wykonania konieczna jest między innymi, rozbudowa wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej jak i elektrycznej. Instalacji tych nie ma w przestrzeni utworzonej przez przegrody akustyczne, a więc na dachu budynku, bowiem nie mogły być zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, a inwestor nie przedłożył dokumentu w oparciu o który zostały zrealizowane. Dodatkowo, jak wynika z rysunków dołączonych do zgłoszenia, montaż urządzeń sanitarnych ma nastąpić, przy planowanych do wykonania ściankach działowych wydzielających pomieszczenia sanitarne, i z czysto technicznych względów, w miejscach tych nie może być instalacji sanitarnej, wodnej i elektrycznej. Podniesiono, iż w ramach ponownie prowadzonego postępowania organ l instancji powinien wyjaśnić to zagadnienie i rozważyć zasadność podjęcia działań w oparciu o art. 71 ust. 5 pkt l Prawa budowlanego, bowiem rozbudowa wewnętrznych instalacji, co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Dodano, że w przypadku braku dokumentu wskazującego na legalność znajdujących się na dachu budynku instalacji, zagadnienie to winno być przedmiotem postępowania wyjaśniającego w organie nadzoru budowlanego. Przedłożona przez inwestora uzupełniająca ekspertyza, odnosi się do wyposażenia budynku w instalacje i do parametrów istniejących w budynku instalacji. Planowany jest również montaż lamp i klimatyzatorów. Zasilanie tych urządzeń, ze względu na lokalizację, również musi nastąpić w oparciu o rozbudowę instalacji elektrycznej. Decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] orzekająca o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu dotyczyła wyłącznie zainstalowania na istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych, będących urządzeniami tłumiącymi hałas. Jak wynika z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia w sprawie montażu przegród akustycznych na dachu budynku znajdowała się wyłącznie konstrukcja stalowa, do której montowano przegrody. Jak wynika z rysunków załączonych do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, obecnie na dachu znajdują się słupy i ściany żelbetowe lub murowane (brak opisu na dołączonych rysunkach), z których część posiada zamontowane okna. W przedstawionych do obecnego zgłoszenia dokumentów, nie wskazano istnienia konstrukcji do której zamontowane miały być przegrody akustyczne. Ponadto w miejscach gdzie zainstalowane były przegrody akustyczne, obecnie znajdują się stropy, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń użytkowych. Z porównania dokumentów dołączonych do przyjętego zgłoszenia montażu przegród akustycznych i zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania wynika, że to drugie zgłoszenie dotyczy dwóch kondygnacji budynku, których nie było w dokumentach przekazanych do zgłoszenia o montażu przegród akustycznych i kondygnacje te w oparciu o to zgłoszenie nie mogły powstać. Dodać należy, że brak jest dokumentu wskazującego na legalność wykonanych prac, a czynności podejmowane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą służyć legalizacji samowoli budowlanej. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji wskazał, iż powtórnie badając sprawę organ l instancji winien będzie wyjaśnić nie tylko jaki jest pełen zakres planowanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania, ale również odnieść się w swym rozstrzygnięciu do tej części obiektu budowlanego, której dotyczy zgłoszenie. Ocenie organu winno również podlegać posiadanie przez pełnomocników spółki właściwego umocowania do występowania w imieniu mocodawcy, w tym do składania oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Dodano, że wezwania kierowane do inwestora o wyjaśnienia czy uzupełnienia zgłoszenia, winny być formułowane jednoznacznie i nie pozostawiać wątpliwości co do ich treści. Reasumując stwierdzono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ocenę jego poprawności, brak jest również możliwości przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania uzupełniającego bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w § 15 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "[...] spółka komandytowa w K. ", która w dniu 29 sierpnia 2011 r. wystąpiła ze skargą do sądu administracyjnego wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę art. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § l k.p.a oraz obrazę art. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a.. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011r.sygn.akt II SA/Kr 1557/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. Uchylając ww. decyzję Wojewody z 29 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł w uzasadnieniu swojego wyroku m. in. że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter materialny i wyznacza czasowe granice do skorzystania z kompetencji przez organ l instancji do wniesienia sprzeciwu, a co za tym idzie upływ tego terminu wyłącza możliwość wydania przez ten organ decyzji o sprzeciwie. Równocześnie Sąd wskazał, że termin 30 - dniowy w sprawie ze zgłoszenia dokonanego w dniu 2 marca 2011 r. rozpoczął bieg na nowo od daty wyznaczonej w postanowieniu z 14 marca 2011, nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia najpóźniej do dnia 4 kwietnia 2011 r. Oznacza to, że termin do wydania sprzeciwu wygasł z dniem 5 maja 2011 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ww. wyroku stwierdził, że przekazanie przedmiotowej sprawy przez Wojewodę decyzją z [...] lipca 2011 r. do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji nie znajdowało uzasadnienia w prawie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] (zwana dalej decyzją Prezydenta nr 2) - a więc jeszcze przed zapadnięciem opisanego powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na podstawie art. 71 ust. 5 pkt l P.b., ponownie wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez: "[...]" spółka komandytowa z siedzibą w K. zmiany sposobu użytkowania określonej jako "zmiana sposobu użytkowania części tj. pięter 8 i 9, obiektu budowlanego zlokalizowanego przy ul. [...] w K. oraz zamiaru wykonania robót budowlanych celem adaptacji wyżej wymienionej powierzchni na powierzchnię o charakterze biurowym. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania projektuje się wydzielenie pomieszczeń zaplecza socjalnego oraz pomieszczeń higieniczno- sanitarnych za pomocą lekkich, mobilnych przegród systemowych (zgodnie z przedłożonymi rysunkami ścianki działowe w technologii GK na metalowych słupkach). Projektuje się na wyżej powołanych ściankach montaż urządzeń sanitarnych w pomieszczeniach sanitarnych i pomieszczeniach zaplecza socjalnego oraz montaż dodatkowych opraw oświetleniowych, urządzeń nawiewno-wywiewnych wentylacji mechanicznej na całej powierzchni, której dotyczy zmiana sposobu użytkowania, co stanowi rozbudowę instalacji wewnętrznych. Nadto organ wskazał, że przedłożona została decyzja Wojewody z [...] czerwca 2010 r. znak [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta K. znak [...] i orzekającą "o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu przegród akustycznych pionowych i poziomych stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych". Przedmiotowe przegrody akustyczne zamontowano do istniejącej konstrukcji stalowej znajdującej się na dachu budynku. Zdaniem organu l instancji nie można uznać, iż zmiana sposobu użytkowania przestrzeni przeznaczonej dla urządzeń technicznych, a powstała wskutek wykonania robót budowlanych określonych w ww. decyzji Wojewody jako - "montaż osłon akustycznych - przegród wygłuszających hałas pochodzący od urządzeń technicznych i stanowiących urządzenie związane z budynkiem i polepszające komfort jego użytkowania", jest zmianą sposobu użytkowania dwóch kondygnacji tego budynku w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane. Dalej organ wskazał, że rozbudowa wewnętrznych instalacji nie jest budową ani robotami budowlanymi, które można zakwalifikować jako wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane i które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. Zgodnie zatem z art. 71 ust. l pkt 5 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji wniosła "[...]" spółka komandytowa z siedzibą w K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a. w związku art. 7 k.p.a. oraz z art. 77 § l k.p.a. poprzez nierzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnej konkluzji o braku podstaw do zmiany sposobu użytkowania piętra 8 i 9, oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi organ się kierował przy załatwieniu sprawy, a w szczególności wobec nieprecyzyjnych i niejasnych twierdzeń, iż: zmiana sposobu użytkowania przestrzeni przeznaczonej dla urządzeń technicznych - już dokonana nie jest zmianą sposobu użytkowania dwóch kondygnacji tego budynku w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane oraz, że rozbudowa wewnętrznych instalacji co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy skoro przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy), to uzupełnienie istniejącej infrastruktury, niebędące jej przebudową nie tyle nie wymaga pozwolenia na budowę, co także nie podlega zgłoszeniu Nadto skarżąca wskazała na naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie odwołującej się wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [..] (zwana dalej decyzja Wojewody nr [...] ), na podstawie art. 81 ust. l i 82 ust. 3 oraz art. 71 ust. 5 pkt l ustawy Prawo budowlane i art. 138 § l pkt l kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (należy podkreślić, iż także i ta decyzja zapadła przed wydaniem przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 6 grudnia 2011r.sygn.akt II SA/Kr 1557/11). W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] , wyjaśniono, że zgłaszane zamierzenie budowlane obejmuje montaż przegród akustycznych do istniejącej, na dachu budynku, stalowej konstrukcji, która była wykonana w ramach odrębnej inwestycji. W ocenie organu II instancji tak określona inwestycja mieściła się w pojęciu urządzenia, którego zadaniem jest tłumienie hałasu pochodzącego od zainstalowanych urządzeń technicznych. Przegroda wygłuszającą hałas pochodzący od urządzeń technicznych stanowi więc urządzenie związane z tym budynkiem polepszające komfort jego użytkowania. Panele tłumiące hałas wykonane miały być między innymi z wełny szklanej, szkła, i folii akustycznej. W obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu ekranów. Ponadto w treści przedmiotowego uzasadnienia Wojewoda odwołał się do treści art. 71 ust. l pkt 2 P.b., wskazując, że zamontowane urządzenie techniczne (ekrany), choć wytworzyło przestrzeń zamkniętą wokół innych urządzeń zamontowanych na dachu, nie stanowi części obiektu budowlanego, w tym wypadku budynku, o którym mowa w art. 71 ust. l ustawy Prawo budowlane, która mogłaby podlegać zmianie sposobu użytkowania w oparciu o ten przepis. Utworzona przestrzeń nie stanowi również kondygnacji tego budynku w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne. Ponadto organ II instancji podniósł, że z treści zgłoszenia wynika, że planowane jest wykonanie toalet, co rodzi konieczność rozbudowy wewnętrznej instalacji wodnokanalizacyjnej jak i elektrycznej. Instalacji tych nie ma w przestrzeni utworzonej przez przegrody akustyczne, a więc na dachu budynku, bowiem nie mogły być zrealizowane w oparciu o zgłoszenie. Planowany jest również montaż lamp i klimatyzatorów. Zasilanie tych urządzeń również musi nastąpić w oparciu o rozbudowę instalacji elektrycznej. Decyzja Wojewody z [...] czerwca 2010 r. dotyczyła wyłącznie zainstalowania na istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych, będących urządzeniami tłumiącymi hałas. Jak wynika z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia w sprawie montażu przegród akustycznych na dachu budynku znajdowała się wyłącznie konstrukcja stalowa, do której montowano przegrody. Jak wynika z rysunków załączonych do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, obecnie na dachu znajdują się słupy i ściany żelbetowe lub murowane, z których część posiada zamontowane okna. W przedstawionych do obecnego zgłoszenia dokumentów, nie wskazano istnienia konstrukcji, do której zamontowane miały być przegrody akustyczne. Ponadto w miejscach gdzie zainstalowane były przegrody akustyczne, obecnie znajdują się stropy, których zadaniem-jest przenoszenie obciążeń użytkowych. Ponadto z porównania dokumentów dołączonych do przyjętego zgłoszenia montażu przegród akustycznych i zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania wynika, że to ostatnie zgłoszenie dotyczy dwóch kondygnacji budynku, których nie było w dokumentach przekazanych do zgłoszenia o montażu przegród akustycznych i kondygnacje te w oparciu o to zgłoszenie nie mogły powstać. Brak jest dokumentu wskazującego na legalność wykonanych prac, a czynności podejmowane przez organy administracji architektoniczne -budowlanej nie mogą służyć legalizacji samowoli budowlanej. Niezależnie od powyższych ustaleń, w celu prawidłowego funkcjonowania powstałej przestrzeni technicznej jako pomieszczeń biurowych, zdaniem organu II instancji niezbędna jest rozbudowa, znajdujących się w budynku, instalacji tj. elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej (za wyjątkiem instalacji telekomunikacyjnych). Działania inwestycyjne w tym zakresie wymagają co do zasady, uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda konkludował, że zasadne jest wniesienie sprzeciwu bowiem zakres robót budowlanych związanych ze zmianą funkcji, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest w pełni wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jest rzeczą bezsporną, że w obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu przegród akustycznych. Powstała przestrzeń nie stanowi kondygnacji budynku, a tym samym brak jest możliwości podejmowania działań w oparciu o art. 71 ust. 2 P.b.. Nie może być skuteczny argument, że rozbudowa wewnętrznych instalacji jako mniej skomplikowana aniżeli przebudowa sieci nie wymaga żadnych działań formalnych ze strony inwestora. Wewnętrzna instalacja, ponieważ nie została wymieniona w art. 29 Prawa budowlanego, wymaga pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody nr [...] wniosła "[...] " spółka, komandytowa z siedzibą w K . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § l k.p.a., wobec nierzetelnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, co w efekcie doprowadziło do błędnego wniosku, że zamknięta przestrzeń -wytworzona w wyniku zmian nieistotnych do projektu budowlanego (piętro 8) oraz montażu przegród, zgodnie ze zgłoszeniem z 28.10. 2009 r. (piętro 9) - nie stanowi: - części obiektu budowlanego (budynku), co stoi w sprzeczności z dokumentacją techniczną projektu budowlanego oraz Zgłoszenia Montażu Przegród; kondygnacji tego budynku, bowiem - zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie - do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne, podczas gdy zamknięta przestrzeń na poziomie 8 i 9 piętra spełnia wszelkie kryteria pojęcia "kondygnacji" stosownie do wyżej wskazanego przepisu Niezależnie od tego skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji Wojewody nr 2 naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., wobec naruszenia obowiązku wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ się kierował przy załatwieniu sprawy, w szczególności wobec sprzeczności twierdzeń w przedmiocie wymogów formalnych związanych z rozbudową wewnętrznych instalacji poprzez: wskazanie, że skoro prace te nie zostały wymienione w art. 29 P.b. to wymagają pozwolenia na budowę, podczas gdy w innym miejscu uzasadnienia organ orzekł, że rozbudowa wewnętrznych instalacji (wodno - kanalizacyjnej, elektrycznej) wymaga co do zasady uzyskania pozwolenia* na budowę, co (wnioskując a contrario) oznacza, że istnieją wyjątki od tej zasady. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie wyrokiem z dnia 21.05.2012r. sygn. akt II SA/Kr 20/12 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody nr2 jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta nr 2. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd podkreślił, iż istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt iż ww. decyzje zostały wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy l i II instancji w wyniku wydania przez Wojewodę w dniu 29 lipca 2011 r. decyzji kasacyjnej (znak: [...]) od decyzji Prezydenta Miasta K. z 19 kwietnia 2011 r. wnoszącej sprzeciw wobec ww. przedsięwzięcia. Nadto Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż kasacyjna decyzja Wojewody z [...] lipca 2011 r. (znak: [...] była przedmiotem oceny przez tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1557/11 uchylił zaskarżona decyzję Wojewody z [...] lipca 2011 r.(a więc decyzję Wojewody nr 1) Uchylając ww. decyzję Wojewody z [...] lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł w uzasadnieniu m. in. że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu " ma charakter materialny i wyznacza czasowe granice do skorzystania z kompetencji przez organ l instancji do wniesienia sprzeciwu, a co za tym idzie upływ tego terminu wyłącza możliwość wydania przez ten organ decyzji o sprzeciwie" wskazując, że termin 30 - dniowy w sprawie ze zgłoszenia dokonanego w dniu 2 marca 2011 r. rozpoczął bieg na nowo od daty wyznaczonej w postanowieniu z 14 marca 2011, nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia najpóźniej do dnia 4 kwietnia 2011 r. Oznacza to, że termin do wydania sprzeciwu wygasł z dniem 5 maja 2011 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ww. wyroku stwierdził, że przekazanie przedmiotowej sprawy przez Wojewodę decyzją z [...] lipca 2011 r. do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji nie znajdowało uzasadnienia w prawie. Nadto Sąd zaważył, że zgodnie z przepisem z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, póz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.")., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Wiążąca moc orzeczeń sadowych wynikająca z art. 170 p.p.s.a. odnosi się zatem organów administracyjnych, a także sądów i oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z 21.10.1999 r. l CKN 169/98 OSP 2001 z. 4, póz. 63 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 17. 08. 2011 r. , sygn. akt l SA/GL 1309/10). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że organy l i II instancji rozpatrzyły przedmiotową sprawę ponownie przed rozstrzygnięciem sprawy przez WSA w Krakowie wyrokiem z 6 grudnia 2011 r. w postępowaniu ze skargi inwestora na decyzję kasacyjną Wojewody z [...] lipca 2011 r. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy także uwzględnić treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z 27. 08, 2004 r. FSK 349/2004). A zatem, ze względu na przytoczony przepis art. 153 p.p.s.a. przyjąć należy, iż w wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2011 r. został wyznaczony kierunek rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a związanie Sądu wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (wyrok NSA z 23. 10. 1998 r. l SA 1663/96), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w ww. wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1557/11) stosownie do wymogów norm z art. 153 i 170 ustawy p.p.s.a. oraz w pełni ją podzielając Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w skazał w uzasadnieniu omawianego wyroku, iż termin do zgłoszenia przez organ sprzeciwu od zgłoszenia wniesionego w trybie art. 71 P.b. wynosi 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia (art. 71 ust. 4). Natomiast zgodnie z przepisem art. 71 ust. 3 P.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów , a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Przy czym termin do wniesienia zgłoszenia należy uznać za termin materialno-prawny wiążący organ l instancji. Konsekwencją przepisu art. 71 ust. 3 cyt. ustawy może być co najwyżej przyjęcie, że zaczyna on na nowo biec od daty wskazanej w postanowieniu. W realiach rozpatrywanej sprawy, ponieważ zgłoszenie miało miejsce w dniu 2 lutego 2011, a organ l instancji postanowieniem z 14 marca 2011 r. wydanym w trybie art. 71 ust. 3 nałożył na "[...]" spółka komandytowa w .K. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 4 kwietnia 2011 - termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 5 maja 2011 r. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił pogląd wyrażony w ww. wyroku z 6 grudnia 2011 r., że decyzja Prezydenta M. K. z [...] kwietnia 2011 r., którą organ wniósł sprzeciw jako wydana przed 5 maja 2011 r. została wydana w terminie, natomiast decyzja Wojewody z; [...] lipca 2011 r. uchylająca poprzedzającą ją decyzję i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji - nie może zasługiwać na aprobatę ze względu na ramy czasowe uniemożliwiające po 5 maja 2011 r. wniesienie sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Należy się zatem zgodzić, że organ odwoławczy może: " 1. utrzymać zaskarżoną decyzję o sprzeciwie, 2. może orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzyć postępowanie lub 3 . może umorzyć postępowanie odwoławcze. Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy upłynął 30 dniowy termin dla złożenia sprzeciwu (także przedłużony na skutek postanowienia) czyni kasacyjną decyzję organu odwoławczego nieodpowiadającą prawu. W sprawie poddanej ocenie Sądu miała miejsce taka sytuacja gdyż zarówno zaskarżona decyzja (decyzja Wojewody nr 2) jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji (decyzja Prezydenta nr 2), w której organ wniósł sprzeciw od przedmiotowego zgłoszenia, zostały wydane po dniu 5 maja 2011r., a zatem w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa. Reasumując na skutek dwukrotnego postępowania sądowo administracyjnego z obrotu prawnego wyeliminowano więc poprzez uchylenie odpowiednio wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1557/11 decyzję Wojewody z [...][ lipca 2011 r.(a więc decyzję Wojewody nr 1) oraz wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 21.05.2012r. sygn. akt II SA/Kr 20/12 zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] (decyzja Wojewody nr2) jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] sierpnia 2011 r., . znak [...] ( decyzja Prezydenta nr 2). Z uwagi na powyższe w obrocie prawnym pozostała decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].04.2011r. znak :[...]( decyzja Prezydenta nr l) W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6.12.2011 r. sygn. II SA/Kr 1557/11 Wojewoda ponownie przystąpił do rozpoznania odwołania inwestora od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].04.2011r.znak : [...] (decyzja Prezydenta nr I). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] (zwana dalej uzupełniająco decyzją Wojewody nr 3) Wojewoda działając na podstawie art. 81 ust. l P.b. i 82 ust. 3 P.b. oraz art. 71 ust. 5 pkt l P.b. i art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta . W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy podkreślił m.in, iż ponownie rozpatrując odwołanie inwestora od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] .04.2011r. znak: [...] ( decyzja Prezydenta nr I) jest związany zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6.12.2011 r. sygn. II SA/Kr 1557/11. Organ odwoławczy przypomniał, iż w wyroku tym Sąd wskazał, iż uchylono decyzję l instancji o wniesieniu sprzeciwu i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia w terminie, w którym, organ ten pozbawiony był kompetencji do orzekania w związku z upływem 30-dniowego terminu od daty zgłoszenia. Sąd stwierdził ponadto, że organ II instancji winien, wobec zawężającej kompetencji kasacyjnej organu odwoławczego związanej iz nowelizacją ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która weszła w życie z dniem 11.04.2011, podjąć rozstrzygnięcie, którym orzeka o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji lub uchyla taką decyzję i umarza postępowanie lub też, w określonej sytuacji, umarza postępowania odwoławcze. Mając na względzie powyższe ponownie badając sprawę Wojewoda uznał, że wniesiony sprzeciw jest słuszny. W dalszej części uzasadnienia przedmiotowej decyzji Wojewoda podniósł m.in., iż w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K., ustalono, że budynek będący przedmiotem postępowania, zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [..] z dnia 6.07.2009 r., ma 8 nadziemnych kondygnacji, natomiast wniosek o zmianę sposobu użytkowania dotyczy 8 i 9 piętra tj. 9 i 10 kondygnacji, których nie ma, bowiem powyżej 8 kondygnacji znajdują się zainstalowane pionowe i poziome przegrody akustyczne stanowiące urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych. Stwierdzono ponadto, że zgłaszający nie wyjaśnił czy przedmiotowe zgłoszenie obejmuje instalacje wewnętrzne, a przedłożona ekspertyza nie wykazała, że spełnione są warunki wynikające z rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do planowanych zamierzeń inwestycyjnych objętych zgłoszeniem, organ odwoławczy przypomniał, że Wojewoda decyzją z [...].06.2010 r. znak: [...] orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu do istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych pionowych i poziomych, stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych - na budynku zlokalizowanym na działkach nr [...], [...], [...[ obr. [...] w K. . W uzasadnieniu wyjaśniono wówczas, że zgłaszane zamierzenie budowlane obejmuje montaż przegród akustycznych do istniejącej, na dachu budynku, stalowej konstrukcji, która była wykonana w ramach odrębnej inwestycji. W ocenie organu II instancji, inwestycja tak określona mieściła się w pojęciu urządzenia, którego zadaniem jest tłumienie hałasu pochodzącego od zainstalowanych urządzeń technicznych. Przegroda wygłuszająca hałas pochodzący od urządzeń technicznych stanowi więc urządzenie związane z tym budynkiem polepszające komfort jego użytkowania. Panele tłumiące hałas wykonane miały być między innymi z wełny szklanej, szkła i folii akustycznej. W obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu wyżej opisanych przegród akustycznych. Wojewoda uznał, że zamontowane urządzenie techniczne (ekrany), choć wytworzyło przestrzeń zamkniętą wokół innych urządzeń zamontowanych na dachu, nie stanowi części obiektu budowlanego, w tym wypadku budynku, o którym mowa w art. 71 ust. l P.b., która mogłaby podlegać zmianie sposobu użytkowania w oparciu o ten przepis. Równocześnie dodał, że utworzona przestrzeń nie stanowi również kondygnacji tego budynku w rozumieniu § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne. Niezależnie od tego, Wojewoda podniósł, iż z treści zgłoszenia wynika, że planowane jest wykonanie toalet. W celu ich wykonania konieczna jest rozbudowa wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej jak i elektrycznej. Instalacji tych nie ma w przestrzeni utworzonej przez przegrody akustyczne, a więc na dachu budynku, bowiem nie mogły być zrealizowane w oparciu o zgłoszenie. Planowany jest również montaż lamp i klimatyzatorów. Zasilanie tych urządzeń również musi nastąpić w oparciu o rozbudowę instalacji elektrycznej. Tymczasem decyzja Wojewody z dnia [...].06.2010 r. znak: [...] stwierdzająca o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu dotyczyła wyłącznie konstrukcji przegród akustycznych, będących urządzeniami tłumiącymi hałas. Jak wynika natomiast z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia w sprawie montażu przegród akustycznych, na dachu budynku znajdowała się wyłącznie konstrukcja stalowa, do której montowano przegrody. Jak wynika z rysunków załączonych do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, obecnie na dachu znajdują się słupy i ściany żelbetowe lub murowane (brak opisu na dołączonych rysunkach), z których część posiada zamontowane okna. W przedstawionych do obecnego zgłoszenia dokumentów, nie wskazano istnienia konstrukcji, do której zamontowane miały być przegrody akustyczne. Ponadto w miejscach gdzie zainstalowane były przegrody akustyczne, obecnie znajdują się stropy, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń użytkowych. Z porównania dokumentów dołączonych do przyjętego zgłoszenia montażu przegród akustycznych i zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania wynika, że to ostatnie zgłoszenie dotyczy dwóch kondygnacji budynku, których nie było w dokumentach przekazanych do zgłoszenia o montażu przegród akustycznych i kondygnacje te w oparciu o to zgłoszenie nie mogły powstać. Organ odwoławczy zaznaczył równocześnie, że brak jest dokumentu wskazującego na legalność wykonanych prac, a czynności podejmowane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą służyć legalizacji samowoli budowlanej. Niezależnie od powyższych ustaleń, Wojewoda podniósł, iż w celu prawidłowego funkcjonowania powstałej przestrzeni technicznej jako pomieszczeń biurowych, niezbędna jest rozbudowa, znajdujących się w budynku, instalacji tj. elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej (za wyjątkiem instalacji telekomunikacyjnych). Działania inwestycyjne w tym zakresie wymagają co do zasady, uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt l P.b. : " Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części: (...) wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę ". Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda stwierdził, że zasadne jest wniesienie sprzeciwu w oparciu o art. 71 ust 5 pkt l P.b., bowiem zakres robót budowlanych związanych ze zmianą funkcji, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odpowiadając na zgłoszone w odwołaniu zarzuty, organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest w pełni wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jest rzeczą bezsporną że w obecnym zgłoszeniu inwestor planuje zmienić sposób użytkowania przestrzeni powstałej po wykonaniu przegród akustycznych. Powstała przestrzeń nie stanowi kondygnacji budynku, a tym samym brak jest możliwości podejmowania działań w oparciu o art. 71 ust. 2 P.b.. Wojewoda zaznaczył także, że rozbudowa wewnętrznych instalacji, ponieważ nie została wymieniona w art. 29 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do treści zgłaszanych zarzutów, dotyczących naruszenia art. 71 ust. 5 P.b. i § 3 pkt 16 rozporządzenia w związku z art. 107 § l i 3 k.p.a., poprzez niewskazanie przesłanek uzasadniających sprzeciw organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 71 ust. 5 P.b. nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Wniesiony przez organ l instancji sprzeciw oparty był na art. 71 ust. 3 P.b., zgodnie z którym organ wnosi sprzeciw w przypadku nieuzupełnienia w terminie dokumentów wskazanych w postanowieniu. Organ odwoławczy uznał natomiast, że w sprawie ma również zastosowanie art. 71 ust 5 P.b. i przepis ten dodatkowo został przywołany w omawianej decyzji. Wojewoda stwierdził ,także , iż nie może być uwzględniony również zarzut o nieprzeanalizowaniu przez organ l instancji całości materiału dowodowego, bowiem w ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jego analiza przez organ l instancji poprawna. Przedmiotową decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżyła [...] " spółka komandytowa w likwidacji z siedzibą w K., W wywiedzionej skardze strona skarżąca zarzuciła obrazę : - art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. wobec wykroczenia poza ramy postępowania uzupełniającego, w wyniku czego postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, a czego przejawem jest zmiana przyjętej przez organ l Instancji postawy prawnej sprzeciwu (art. 71 ust. 3 na art. 71 ust. 5 P.b.); * art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § l k.p.a. wobec nierzetelnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy (oznaczającego wadliwą ocenę materiału dowodowego), co w efekcie doprowadziło do błędnego wniosku, że zamknięta przestrzeń - wytworzona w wyniku zmian nieistotnych projektu budowlanego (piętro 8) oraz montażu przegród, zgodnie ze zgłoszeniem z dnia 28 października 2009 roku - dalej: ..Zgłoszenie Montażu Przegród" (piętro 9) - nie stanowi: * części obiektu budowlanego (budynku), co stoi w sprzeczności z dokumentacją techniczną projektu budowlanego oraz Zgłoszenia Montażu Przegród; * kondygnacji tego budynku, bowiem - zgodnie z § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie - dalej: ..Rozporządzenie" - do kondygnacji nie wlicza się wyniesionych ponad dach nadbudówek przeznaczonych na urządzenia techniczne, podczas gdy zamknięta przestrzeń na poziomie 8 i 9 piętra spełnia wszelkie kryteria pojęcia "kondygnacji" stosownie do wyżej wskazanego przepisu; * * Ponadto strona skarżąca zarzuciła obrazę art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a., wobec naruszenia obowiązku wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ się kierował przy załatwieniu sprawy, w szczególności wobec sprzeczności twierdzeń w przedmiocie wymogów formalnych związanych z rozbudową wewnętrznych instalacji (wodno - kanalizacyjnej, elektrycznej), a to poprzez: - wskazanie, że skoro prace te nie zostały wymienione w art. 29 P.b. to wymagają pozwolenia na budowę, podczas gdy w innym miejscu uzasadnienia organ orzekł, że rozbudowa wewnętrznych instalacji (wodno - kanalizacyjnej, elektrycznej) wymaga co do zasady uzyskania pozwolenia na budowę, co (wnioskując a contrario) oznacza, że istnieją wyjątki od tej zasady; Jako ostatni z zarzutów skargi strona skarżąca podniosła obrazę art. 71 ust. 5 pkt. l P.b., wobec jego zastosowania, w sytuacji gdy planowane roboty nie wymagają pozwolenia na budowę, a zatem nie występuje przesłanka zgłoszenia sprzeciwu (do planowanej zmiany sposobu użytkowania) na tej podstawie W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podniosła m.in., iż rozstrzygniecie Wojewody nie spełnia wymogów określonych zasadą dwuinstancyjności. Jest tak, albowiem jak w uzasadnieniu decyzji Wojewody l wskazano, sprawa nie została przez organ l instancji wyjaśniona (w uzasadnieniu Decyzji Prezydenta I) w stopniu dostatecznym, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać jego poprawności, dodatkowo organ wyrzekł, iż brak jest możliwości przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania uzupełniającego, bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności. W konsekwencji organ utrzymując obecnie (Decyzją Wojewody III) sprzeciw, wyrażony Decyzją Prezydenta l, pozostaje w sprzeczności z własnymi twierdzeniami. Nie ma bowiem najmniejszych wątpliwości, że wobec Wyroku l oraz Wyroku II, późniejsze decyzje nie mogą mieć wpływu na aktualne orzeczenie Wojewody. W świetle tego samodzielne ustalenia Wojewody, iż planowane (w ramach zmiany sposobu użytkowania) roboty stanowią roboty wymagające uprzedniego pozwolenia na budowę, nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym i stoją w sprzeczności ze stanowiskiem Prezydenta. Równocześnie zdaniem strony skarżącej Wojewoda w żaden sposób nie uzasadnił stwierdzenia, iż zainstalowane przegrody nie stanowią części budynku. Tymczasem przegrody odpowiadają pojęciu stropu żelbetowego prefabrykowanemu na konstrukcji stalowej. Powyższe znajduje uzasadnienie w treści dokumentacji technicznej do Zgłoszenia Montażu Przegród (dokumentom znanym organowi z urzędu). Zdaniem skarżącego na etapie budowy dokonano zmian nieistotnych projektu budowlanego. W konsekwencji, których już na etapie oddania budynku do użytkowania istniała kondygnacja 9 budynku tj. 8 piętro Zdaniem strony skarżącej, skoro zainstalowane przegrody wytworzyły zamkniętą przestrzeń (co niesporne), to nie powinno także budzić wątpliwości, że powierzchnia ta stanowi kondygnacje zgodnie z legalną definicją określoną w § 3 pkt 16 Rozporządzenia. Jest tak, albowiem w ten sposób powstały w nadziemnej części budynku nowe kondygnacje w odniesieniu do: piętra 9: pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie (miedzy 8, a 9 piętrem), a warstwą osłaniającą izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku (stropodach). W tym miejscu należy dodać, że nazwanie (przez organ odwołujący) piętra 8 i 9 nadbudówką przeznaczoną na urządzenia techniczne, której nie wlicza się do kondygnacji, polega na nieporozumieniu. Otóż nadbudówki, o których mowa w zdaniu poprzednim, odnoszą się do takich pomieszczeń jak maszynownia dźwigu, czy kotłownia. Ponadto, nawet w przypadku wykorzystywania pomieszczeń na urządzenia techniczne - pomieszczenia te nadal odpowiadają definicji kondygnacji, o ile mają średnią wysokość w świetle większą niż 2 (słownie: dwa) metry. Zważywszy, że tak piętro 8, jak i piętro 9 posiada wysokość w świetle większą niż 2 metry powierzchnie te stanowią kondygnacje bez względu na ich przeznaczenie (na cele techniczne, czy biurowe). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając argumentacją zbieżną ze swoim stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji ( innego aktu lub czynności ) z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego , regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l p.p.s.a. tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § l p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż nie trafny okazał się zarzut skargi dotyczący obrazy art. 107 § 3 w zw. z art. 7 oraz 77 § l kpa. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego W szczególności prawidłowo ustalił, że Wojewoda decyzją z [...]06.2010 r. znak:[...] , orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu do istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych pionowych i poziomych, stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych - na budynku zlokalizowanym na działkach nr [...] , [...] , [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. Jak wynika z treści uzasadnienia przytoczonej decyzji, zgłaszane zamierzenie budowlane obejmowało montaż przegród akustycznych do istniejącej, na dachu budynku, stalowej konstrukcji, która była wykonana w ramach odrębnej inwestycji. W ocenie Wojewody inwestycja tak określona mieściła się w pojęciu urządzenia, którego zadaniem jest tłumienie hałasu pochodzącego od zainstalowanych urządzeń technicznych. Przegroda wygłuszająca hałas pochodzący od urządzeń technicznych stanowi więc urządzenie związane z tym budynkiem polepszające komfort jego użytkowania. Panele tłumiące hałas wykonane miały być między innymi z wełny szklanej, szkła i folii akustycznej. Co warte w tym miejscu podkreślenia w postępowaniu odwoławczym przed Wojewodą inwestor w ramach wywiedzionego odwołania z dnia 19.11.2009r. sam podkreślił, iż "postanowienia wniosku skarżącej wyraźnie wskazują, iż projektowane elementy są uzupełnieniem wykonanych już urządzeń tłumiących hałas , zaś celem prac jest wygłuszenie urządzeń technicznych. W związku z tym brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla określenia planowanych prac jako nadbudowy. W przypisie dalej podkreślono "W wyniku realizacji prac nie może dojść do powstania dodatkowej kondygnacji budynku co miałoby miejsce w przypadku nadbudowy budynku." Równocześnie jak wynika z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...].07.2009 r., przedmiotowy budynek nie posiadał nadziemnych kondygnacji nr [...] i [...], których dotyczy zgłoszenie z dnia 2.03.2011 r. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca w dniu 2 marca 2011r. złożyła zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku w zakresie jego kondygnacji [...] i [...] . Równocześnie w dalszej części zgłoszenia wnioskodawca w części dotyczącej zakresu wykonywanych robót budowlanych związanych ze zgłoszoną zmianą sposobu użytkowania posługuję się już pojęciem [...] i [...] piętra co w istocie odpowiednio oznacza kondygnacje 9 i 10. (O zmianie sposobu użytkowania kondygnacji na poziomie [...] i [...] piętra mowa jest także w załączonej do przedmiotowego wniosku ekspertyzie konstrukcyjnej z dnia 30.01.2011r. autorstwa dr inż. S.K . Prawidłowe ustalenia obu organów administracyjnych wskazują, iż przedmiotowy budynek przewidzianych miał 8 nadziemnych kondygnacji. Zgoda zaś Wojewody wyrażona w decyzji z dnia [...].06.2010 r. znak: [...] , dotyczyła jedynie wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu do istniejącej stalowej konstrukcji przegród akustycznych pionowych i poziomych, stanowiących urządzenia tłumiące hałas pochodzący od urządzeń technicznych zamontowanych na dachu budynku. Montaż przegród akustycznych miał więc zostać wykonany do istniejącej na dachu budynku, stalowej konstrukcji. Panele tłumiące hałas wykonane miały być między innymi z wełny szklanej, szkła i folii akustycznej. Tym samym opisaną powyżej decyzją powołując się na treść art.29 ust.2 pkt 15 P.b. orzeczono o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych słusznie zakwalifikowanych jako wykonanie urządzenia budowlanego w tym przypadku będącego urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i poprawiającego komfort jego użytkowania. Co oczywiste tej treści decyzja nie zezwala na wykonanie w ramach tego zadania inwestycyjnego dodatkowych kondygnacji budynku. Faktu tego nie zmienia także okoliczność, iż wykonane tego typu urządzenie techniczne może tworzyć przestrzeń zamkniętą wokół zamontowanych na dachu urządzeń generujących hałas. W tym miejscu w kontekście treści art.71 ust.l P.b., należy zaznaczyć, iż zmiana użytkowania może dotyczyć zarówno całego budynku jak i jego części. Za przedmiotową część należy uznać także urządzenie budowlane. Ustawodawca definiując w art.3 ust.la P.b. obiekt budowlany wskazuje, że jest nim budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. To wszystko jest więc obiektem budowlanym, a więc i urządzenie techniczne jest wówczas częścią obiektu budowlanego. Natomiast art. 3 pkt. 9 P.b. definiując urządzenie budowlane nie odnosi tego (nie przeciwstawia tej definicji) znaczeniu obiektu budowlanego. Z art. 3 pkt. 9 P.b. wynika więc, że nie każde urządzenie techniczne dodatkowo może zostać nazwane mianem urządzenia budowlanego. Urządzenie techniczne wówczas będzie urządzeniem budowanym, jeżeli jest ono związane z obiektem budowlanym i zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powyższa jednak teza w żaden sposób nie legitymizuje wniosku inwestora z dnia 2 marca 2011r., który dotyczy części obiektu budowlanego powstałej na skutek wykonania robót budowlanych, z jednej strony zdecydowanie przekraczających ich zakres określony w decyzji Wojewody z dnia [...].06.2010 r. znak: [...], a z drugiej strony wykonanych bez koniecznego w tym zakresie pozwolenia na budowę. Jak słusznie zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji Wojewoda urządzenie techniczne miało być wykonane z paneli tłumiących hałas wykonanych m.in. z wełny szklanej i foli akustycznej, które to panele miały być zamontowane do znajdującej się na dachu konstrukcji stalowej. Tymczasem analiza wniosku z 2.03.2011 z i załączonych do niego przez inwestora załączników świadczy, iż w aktualnym stanie faktycznym dotyczy on dwóch dodatkowych kondygnacji na budynku. Z dokumentacji tej wynika , iż obecnie na dachu zamiast urządzenia technicznego w postaci ekranów, paneli tłumiących hałas wykonanych z materiałów opisanych jak wyżej znajdują się słupy i ściany żelbetowe lub murowane (brak szczegółowego opisu na załączonej dokumentacji), z których niektóre posiadają zamontowane okna. Równocześnie w miejscach gdzie zainstalowane miały zostać przedmiotowe przegrody obecnie znajdują się stropy, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń użytkowych. W dokumentacji tej próżno szukać konstrukcji stalowej do której miały one zostać zamontowane. W kontekście powyższych ustaleń jako szczególnie znajdujący zastosowanie w realiach tej sprawy jawi się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l grudnia 2011r. sygn. akt II OSK 1699/10 publ. LEX nr 1152006 , w którym jednoznacznie stwierdzono, iż zakres prac budowlanych, które ingerować mogą w strukturę budynku poprzez odsłonięcie pokrycia dachu oraz zabetonowania słupów, sprawia, że prace mogą wykraczać poza zakres instalowania urządzeń o jakim mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt. 15 P.b., co powoduje, że prace te wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż przepis art. 71 P.b. odnosi się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, które zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującym prawem nie zaś w drodze samowoli budowlanej. Podobnie wyklucza się stosowanie art. 30 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego gdy zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych na obiekcie budowlanym lub jego części wzniesionej w ramach samowoli budowlanej (por. podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5.11.2010r. sygn. akt II SA/Łd 779/10 publ. LEK nr 755926) Należy w tym miejscu podkreślić, iż zarówno samo zgłoszenie w trybie art.71 P.b. zamiaru zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego połączone ze zgłoszeniem w trybie art.30 P.b. zamiaru wykonania w tym celu robót budowlanych jak i toczące się na jego skutek postępowanie nie może prowadzić do legalizacji z jednej strony samowoli budowlanej jak i zmiany sposobu użytkowania budynku (lub jak w tym przypadku jego części), wzniesionego (także części budynku) w warunkach samowoli budowlanej. Jak z powyższego wynika, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 P.b. (jak i zgłoszenie prac budowlanych w trybie art. 30 ust.2 P.b.), nie obejmuje działań o których mowa w przepisie art. 28 P.b. i naruszenie którego to implikuje uruchomienie sankcji przewidzianej w art. 48 P.b. Nie można więc mówić o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego w sytuacji, kiedy ta zmiana jest efektem (następstwem) podjęcia szeregu robót budowlanych, wymagających ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę, którego brak rodzi konsekwencje określone w art. 48 P.b. (por. podobnie NSA z dnia 15 października 2004 r. sygn. akt IV SA 1233/03, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 717/10.) Reasumując budowa kolejnej kondygnacji budynku (a także rozbudowa w tym zakresie instalacji wewnętrznych), nie mieści się w katalogu obiektów i robót budowlanych, zawartych w art. 29 Prawa budowlanego, dla których ustawodawca zarezerwował zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Słusznie więc postąpił organ odwoławczy wskazując w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji na treść art. 71 ust. 5 pkt. l P.b. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie oparcie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji na dodatkowej podstawie prawnej nie stanowi naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art.15 k.p.a., ani też wskazanego we skardze art.138 k.p.a., lecz jest konsekwencją realizacji istoty postępowania odwoławczego polegającej na obowiązku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest więc takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. W tym miejscu w odniesieniu do decyzji organu l instancji z dnia 19.04.2011r. w której jako jej podstawę prawną wskazano m.in. art. 71 ust. 3 P.b. warto także zauważyć, iż organ ten w uzasadnieniu swojej decyzji także ustalił, iż zgłoszenie inwestora dotyczy kondygnacji 9 i 10 budynku, których ten jednak nie posiada. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.