V SA/Wa 18/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi F. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez F. S. jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2010 r. o numerze [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. o przyznaniu stronie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lipca 2005 r. F. S. wystąpił do Kierownika BP ARiMR w R. z wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych deklarując grodzenie uprawy leśnej o łącznej powierzchni 2,00 ha siatką 2-metrową. Do wniosku wnioskodawca załączył między innymi plan zalesienia gruntu, w którym nie zaznaczono jako części składowych do wyliczenie wielkości i poszczególnych elementów płatności zabezpieczenia przed zwierzyną - grodzenie siatką do 2 metrów wysokości. W dniu [...] października 2005 r. Kierownik BP ARiMR w R. wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych. W dniu [...] maja 2006 r. do BP ARiMR w R. wpłynęło oświadczenie wnioskodawcy o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem Nadleśniczego Nadleśnictwa G. M. potwierdzającym wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia. W konsekwencji Kierownik BP ARiMR w R. wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności na zalesienie z tytułu: wsparcia na zalesienie - 13 750,00 zł (płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia) premii pielęgnacyjnej - 938,00 zł (płatne corocznie przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia) premii zalesieniowej - 720,00 zł (płatne corocznie przez 20 lat od dnia wykonania zalesienia) W dniu [...] kwietnia 2009 r. na terenie uprawy leśnej wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola na miejscu, w wyniku której stwierdzono m.in., iż we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie zadeklarowane jest grodzenie uprawy leśnej siatką 2-metrową powierzchni 2,00 ha, natomiast plan zalesienia jednoznacznie wskazuje, iż wykonanie zalesienia nie obejmuje grodzenia uprawy leśnej taką siatką. Następnie dnia [...] września 2009 r. Kierownik BP ARiMR wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych zakończone decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania podał art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., wskazując na niewykonanie ogrodzenia zalesienia uprawy leśnej siatką o wysokości 2 m zgodnie ze złożonym wnioskiem o przyznanie płatności. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Kierownik BP ARiMR uchylił decyzję z [...] czerwca 2006 r., przyznając płatność z tytułu wsparcia na zalesienie płatne jednorazowo, premię pielęgnacyjną płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia oraz premię zalesieniową płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia i odmówił wsparcia na zalesienie w części dotyczącej zabezpieczenia obszaru przed zwierzyną - grodzenie 2-metrową siatką metalową. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Podkarpackiego OR ARiMR decyzją z [...] kwietnia 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2009 r. i umorzył postępowanie organu l instancji. Następnie w dniu [...] maja 2010 roku Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność decyzji Kierownika BP ARiMR w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. F. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podkreślono w szczególności, że skoro wnioskodawca nie był zobligowany do dołączenia planu zalesienia do wniosku, to nieuprawnione jest powoływanie się przez organ na rażące naruszenie prawa przez Kierownika BP ARiMR w R. poprzez nie dołożenie należytej staranności w ujawnieniu rozbieżności pomiędzy wnioskiem, a planem zalesienia. Ponadto w ocenie wnioskodawcy nieprawidłowe było stwierdzenie nieważności całej decyzji przyznającej płatność podczas gdy stwierdzone naruszenia dotyczyły jedynie niewielkiej jej części. Po rozpoznaniu odwołania Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie tej treści organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929, z późn. zm) – dalej rozporządzenie z.g.r., płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia m.in. warunek zobowiązania się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie należało uznać, że jednym z warunków przyznania pomocy było zobowiązanie się strony do zalesienia działek rolnych, zgodnie z planem zalesienia. Złożony przez stronę plan zalesienia nie uwzględniał zaś grodzenia uprawy leśnej siatką 2-metrową, zatem przyznanie stronie płatności wyłączało możliwość zgodnego z przepisami prawa przyznania płatności. W złożonym przez wnioskodawcę planie zalesienia nie zaznaczono jako części składowych do wyliczenia wielkości poszczególnych elementów płatności zabezpieczenia przed zwierzyną tj. grodzenia siatką 2 -metrową. Kierownik BP ARiMR R. wydał następnie decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. o przyznaniu wnioskodawcy płatności na zalesienie gruntów rolnych, bez uwzględnienia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. bez uwzględnienia informacji zawartych w planie zalesienia. Tym samym rażąco naruszone zostały przepisy art. 7, 75 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania Prezes ARiMR wskazał, że błędna jest argumentacja strony, że skoro plan zalesienia zgodnie z rozporządzeniem nie był obowiązkowym załącznikiem do wniosku, to Kierownik BP ARiMR nie powinien uwzględniać jego zapisów przy wydawaniu decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie. Dołączony plan zalesienia stanowił bowiem istotny dowód w sprawie, wskazujący iż wykonanie zalesiania nie obejmuje grodzenia uprawy leśnej 2-metrową siatką, co jednoznacznie potwierdza rażące naruszenie przez Kierownika BP ARiMR §3 ust. 1 pkt. 2 lit. a) rozporządzenia z.g.r. W przedmiotowej sprawie nie było też podstaw do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Decyzja ta nie składa się bowiem z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia. Ponadto nie można stwierdzić, że występuje w niej wolny od wad fragment, który stanowi rozstrzygnięcie mogące funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie. W przedmiotowej sprawie nie było wyszczególnienia przyznanej płatności wyłącznie do wykonania ogrodzenia brak jest zatem możliwości stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w tej części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 16 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która bez uzasadnionych podstaw prawnych stwierdziła nieważność ostatecznej i wykonanej już decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych, w tym również w tej części, co do której organy nie miały najmniejszych zastrzeżeń co do ich zgodności z prawem, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo tego, że decyzja ta nie naruszała prawa, a tym bardziej w sposób rażący, a także poprzez uchylenie w całości decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych, pomimo tego, że zastrzeżenia organu I i II instancji dotyczyły jedynie stosunkowo niewielkiej części rozstrzygnięcia decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych oraz poprzez nie rozpoznanie, czy w niniejszej sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych, - § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez przyjęcie, że warunek udzielenia płatności na zalesienie gruntów, który został określony tym przepisem, nie został spełniony, pomimo tego, że skarżący przyjął na siebie zobowiązanie, o jakim mowa w tym przepisie, i wykonał to zobowiązanie, - art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz poprzez nie umożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący przywołał motywy zbieżne z tymi, które zostały podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonej decyzji i ustosunkowaniem się do podniesionych w skardze zarzutów przypomnieć należy, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia 24 czerwca 2010 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. przyznającej płatność na zalesianie gruntów rolnych wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. W zaskarżonej decyzji przyjęto, że przyczyną nieważności było rażące naruszenie prawa – art. 7, 75 §1, 77 §1 k.p.a. oraz §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 187, poz. 1929 z późn. zm.). W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z art. 77 §1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a stosownie do art. 75 §1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko , co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem – w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia z.g.r., które miało zastosowanie w przedmiotowej sprawie stanowi zaś, że płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia m.in. warunek zobowiązania się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. Sąd podziela stanowisko Prezesa ARiMR, iż Kierownik BP ARiMR w R. wydając w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję o przyznaniu skarżącemu wnioskowanych płatności rażąco naruszył powyższe przepisy, co uzasadniało stwierdzenie nieważności tej decyzji. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z jednolitą wykładnią dotyczącą przesłanki nieważności wynikającej z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty i bezsporny, nie stwarzający podstaw do odmiennej wykładni, został naruszony przepis prawa. W wyroku z 27.10.2003r. (sygn. akt IVSA 905/2002) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. jest takie naruszenie normy prawa obowiązującego, która jest na tyle wyraźna, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych." W przedmiotowej sprawie zaistniały właśnie takie wyraźne naruszenia norm obowiązującego prawa. Podkreślić należy, że w złożonym w dniu [...] lipca 2005 r. wniosku skarżący wnioskował m.in. o przyznanie płatności do grodzenia uprawy leśnej siatką 2-metrową do powierzchni 2,00 ha. W dołączonym do wniosku planie zalesienia z dnia 4 stycznia 2005 r. nie zaznaczono jednak w "Częściach składowych do wyliczenia wielkości i poszczególnych elementów płatności (zabezpieczenie przed zwierzyną)" grodzenia siatką do 2 metrów wysokości. W tej sytuacji płatność na grodzenie, jako niezgodna z planem zalesienia nie mogła być wnioskodawcy przyznana. Kierownik BP ARiMR w R. nie dostrzegł powyższej rozbieżności i decyzją z [...] czerwca 2006 r. przyznał wnioskodawcy całą żądaną płatność. O tym, iż żądanie strony zostało uwzględnione w całości świadczy chociażby brak uzasadnienia wydanej decyzji i zestawienie tej okoliczności z treścią art. 107 §4 k.p.a. Na kwotę przyznanej skarżącemu płatności składała się również płatność na grodzenie siatką 2 metrową powierzchni 2,00 ha. Takie działanie organu stanowiło o rażącym naruszeniu art. 7, 75 §1, 77 §1 k.p.a. W przedstawionej sytuacji Kierownik BP ARiMR w R. przed wydaniem decyzji przyznającej wnioskodawcy płatność powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem zbadania niezgodności pomiędzy wnioskiem o przyznanie płatności a planem zalesienia. Organ ten zobowiązany był na podstawie ww. przepisów k.p.a. do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności do uwzględnienia całego materiału dowodowego będącego w jego dyspozycji. Takim dowodem był dołączony do wniosku o przyznanie płatności plan zalesiania, którego treść należało porównać z treścią wniosku. Wskazać przy tym należy, że przepisy rozporządzenia z.g.r. nie pozwalały Kierownikowi BP ARiMR na kwestionowanie zapisów planu zalesienia ani na dokonywanie samodzielnej oceny sposobu realizacji tego planu. Decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. naruszała też §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia z.g.r. bowiem de facto przyznawała skarżącemu płatność niezgodnie z podjętym przez niego zobowiązaniem określonym w planie zalesienia. W planie tym nie została bowiem wskazana konieczność grodzenia siatką 2-metrową gruntów o powierzchni 2,00 ha, zatem przyznanie płatności również na to grodzenie było niezgodne z planem zalesienia i rażąco naruszało ww. §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia z.g.r. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż to, że okoliczność nie zamieszczenia w planie zalesienia informacji o potrzebie ogrodzenia uprawy leśnej wynikała prawdopodobnie w przeoczenia nadleśniczego, a nie wnioskodawcy nie miała znaczenia dla wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Faktem jest, że plan zalesienia przedstawiony przez skarżącego nie zawierał zobowiązania do przeprowadzenia grodzenia uprawy leśnej, a pomimo tego Kierownik BP ARiMR w R. w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. przyznał płatność na to grodzenie. Nie było przy tym możliwości, aby rozbieżność pomiędzy planem zalesienia a wnioskiem o przyznanie płatności usunąć poprzez skorygowanie planu zalesiania, a nie poprzez unieważnienie decyzji ww. Kierownika BP. Sporządzenie i ewentualna korekta planu zalesienia przysługuje wyłącznie nadleśniczemu nadleśnictwa na terenie którego znajdują się zalesiane działki rolne zgłoszone do płatności. Żaden z organów ARiMR nie był więc uprawniony do zmiany planu zalesienia ani jakiejkolwiek innej ingerencji w jego treść. Na Kierowniku ARiMR, który oceniał wniosek spoczywał jedynie obowiązek wyjaśnienie powstałej rozbieżności pomiędzy wnioskiem a planem zalesienia. Organ ARiMR wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nie był też uprawniony do ustalenia czy skarżący wykonał wskazane we wniosku o przyznanie płatności grodzenie uprawy leśnej. Ustalenia takie znajdują się bowiem poza przedmiotem rozważań w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Organy nadzoru – w niniejszej sprawie Dyrektor OR ARiMR i Prezes ARiMR – nie mogły więc gromadzić nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Ocena legalności decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] czerwca 2006 r. musiała być zatem dokonana tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem tej właśnie decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Nie jest też słuszny zarzut skargi dotyczący niewskazania w zaskarżonych decyzjach organów I i II instancji, jakie przepisy zostały rażąco naruszone przy wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Decyzja Dyrektora P. OR ARiMR wyraźnie wskazuje te przepisy (art. 7, 77 §1 k.p.a. oraz §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia z.g.r.). Decyzja organu II instancji wskazuje dodatkowo art. 75 §1 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że w uzasadnieniach obu tych decyzji wyjaśniono na czym polegało rażące naruszenie tych przepisów przez Kierownika BP ARiMR w R. W przedmiotowej sprawie nie istniała też możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. jedynie w części dotyczącej płatności na grodzenie uprawy leśnej. Decyzja ta nie wyodrębniała bowiem takiej (dotyczącej grodzenia) części składowej wsparcia na zalesianie, wymienionej w § 4 ust. 1 pkt 1 oraz poz. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z.g.r. W odniesieniu do zawartego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania wyjaśnić należy, że podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Wskazać przy tym należy, iż nie każde naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie takie naruszenie nie miało natomiast miejsca. Na marginesie zauważyć należy, że decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych uniemożliwiających stwierdzenie jej nieważności. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego Kierownik BP ARiMR weźmie bowiem pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie wydania pierwszej (unieważnionej) decyzji. Okoliczność, iż zadeklarowane we wniosku działki zostały już zalesione i grunt stracił charakter gruntu rolnego nie będzie więc skutkować odmową przyznania płatności. Mając na uwadze powyższe i działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.