IV SA/Wa 467/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 - oddala skargę - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., po rozpatrzeniu zażalenia E. SA siedzibą w G. Oddział w O. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] maja 2011r.,znak: [...], w którym: 1. stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N. (kod obszaru [...]), dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji transformatorowej 15/0,4 kV, 12 złączy kablowo - pomiarowych w obszarze opracowania oraz 665 m linii kablowej, realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb J., gmina N.; 2. nałożono obowiązek przedłożenia w dwóch egzemplarzach, wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na ww. obszar Natura 2000; 3. określono następujący zakres raportu, o którym mowa w pkt2: 1. opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i użytkowania; 2. opis elementów przyrodniczych objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Puszcza N., w szczególności określenie występowania gatunków ptaków (i ich siedlisk), wymienionych w załączniku nr I Dyrektywy Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, dla ochrony których wyznaczono obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N. (m. in. kania czarna Milvus migrans, kania ruda Milvus milvus, błotniak stawowy Circus aeruginosus, trzmielojad Pemis apivorus, bielik Haliaeetus albicilla, orlik krzykliwy Aquila pomarina, rybołów Pandion haliaetus, żuraw Grus grus, bocian biały Ciconia ciconia, derkacz Crex crex), które ze względu na swoją biologią mogą występować na terenie przedmiotowej działki oraz na terenach znajdujących się w zasięgu potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji; 3. ocena wpływu (bezpośredniego, pośredniego, wtórnego, skumulowanego, krótko-, średnio- i długoterminowego, stałego i chwilowego) planowanego przedsięwzięcia na stan, przedmioty ochrony oraz integralność obszaru Natura 2000 Puszcza N. pod względem ewentualnych skutków jego realizacji w odniesieniu do wspomnianych gatunków ptaków (i ich siedlisk) wynikających z budowy i użytkowania przedsięwzięcia, poprzez określenie: zakresu oddziaływania, skutków oddziaływania; 4. w przypadku oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 Puszcza N. i lub na gatunki ptaków dla ochrony których został on wyznaczony - opis alternatywnych wariantów rozwiązania przedsięwzięcia, w tym wariantu najkorzystniejszego dla przedmiotowego obszaru Natura 2000, wraz z uzasadnieniem wyboru; 5. opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na cele i przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 Puszsza N. oraz integralność tego obszaru oraz skuteczności; 6. opis przewidywanych skutków dla obszaru Natura 2000 w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; 7. przedstawienie zagadnień w formie graficznej i kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień, w tym sporządzenie map przedstawiających: lokalizację przedsięwzięcia, miejsca lęgowe i żerowiska gatunków ptaków, dla ochrony których wyznaczono obszar Natura 2000 Puszcza N., miejsca występowania gatunków ptaków (lęgowiska, żerowiska, siedliska), dla ochrony których wyznaczono obszar Natura 2000 Puszcza N., strefę oddziaływania inwestycji; 8. opis zastosowanych metod prognozowania; 9. streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu; 10. wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport; 11. podanie nazwiska osoby lub osób sporządzających raport wraz z ich podpisami; 12. podanie źródeł informacji stanowiących podstawę do sporządzenia raportu"; 4. stwierdza, iż badania awifauny ( inwentaryzację terenową) należy przeprowadzić w okresie lęgowym od 1 marca do 15 lipca, w tym przeprowadzić co najmniej 6 kontroli terenu w odstępach 10-14 dni. Zażalenie na to postanowienie wniósł M. W., reprezentujący E.S.A. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, z późn. zm, dalej: ustawa OOŚ), zgodnie z którym po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy OOŚ, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, w odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w szczególności w odniesieniu do integralności i spójności tych obszarów, oraz biorąc pod uwagę skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Na mocy przywołanego wyżej przepisu ustawodawca przyznał regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska uprawnienie do oceny, czy skutki przedsięwzięcia takiego, jak przedmiotowe mogą być znaczące, a w konsekwencji do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Tego rodzaju legitymacja ustawowa ma charakter fakultatywny, co oznacza, że regionalny dyrektor ochrony środowiska może skorzystać z dyspozycji art. 97 ust. 1 ustawy OOŚ w odniesieniu do przedsięwzięć należących do tzw. trzeciej grupy, czyli tego rodzaju, co sporne przedsięwzięcie, w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Organ stwierdził, iż analizowane przedsięwzięcie nie zostało uwzględnione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niemniej jednak fakt, iż nie zalicza się ono do żadnej z dwóch grup przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu, nie oznacza jeszcze, że nie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W takiej sytuacji zastosowanie ma procedura określona w art. 96 i nst. ustawy OOŚ. Podnoszona w zażaleniu kwestia zagospodarowania działek o nr ew. [...]; [...], [...] powiązanych z analizowanym przedsięwzięciem nie może przesądzać o odstąpieniu od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływana przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zajmują one bowiem niewielki fragment całego analizowanego kompleksu działek i nie decydują o zmianie jego charakteru jako całości. Zdaniem organu nie ma wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie stanowi-początkowy etap urbanizacji tego terenu. Strona skarżąca w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazała "tereny dziatek nie wykazują charakteru trwałego zagospodarowania'" oraz "planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest (...) na terenie niezabudowanym w bliskim sąsiedztwie jeziora O.", wobec tego mogą one stanowić siedlisko szeregu gatunków ptaków będących przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza N., o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, który stwierdził między innymi, iż w promieniu około 2 km od obszaru analizowanego przedsięwzięcia zlokalizowane są 4 strefy ochronne wokół gniazd ptaków szponiastych, tj. 2 strefy utworzone dla kani czarnej Milvus migrans, 1 strefa dla kani rudej Milvus milvus, 1 strefa dla rybołowa Pandion haliaetus, w związku z czym teren ten może stanowić istotne miejsce ich występowania. Gatunki te zostały umieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt (Głowaciński Z. (red.). 2001, Polska czerwona księga zwierząt. Kręgowce, Państwowe wydawnictwo rolnicze i leśne, Warszawa) oraz wymagają ustalenia stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu lub regularnego ich przebywania na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2011 r., Nr 237, poz. 1419). Są to gatunki gniazdujące w lasach, a żerujące przede wszystkim na zbiornikach wodnych oraz w ich okolicy, w związku z czym przedmiotowy teren zlokalizowany w sąsiedztwie jeziora może stanowić ich obszar żerowiskowy lub znajdować się na trasie przelotu między lęgowiskami a żerowiskami, a tym samym wchodzić w skład obszaru zasadniczej aktywności (tzw. home rangę) tych gatunków w okresie lęgowym. Dla rybołowa, jak i obu kań niezbędnym elementem rewiru są wody zasobne w ryby. Wśród głównych zagrożeń dla tych gatunków wymienia się degradację terenów łowieckich jako skutek różnych form aktywności człowieka (niepokojenie ptaków poprzez wzmożony ruch turystyczny, zabudowa brzegów zbiorników wodnych). Natomiast jedną z propozycji odnośnie do zarządzania ich populacjami jest zaniechanie zabudowy rekreacyjnej brzegów jezior na terenach łowieckich (Gromadzki M. (red.). 2004. Ptaki. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 — podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska. Warszawa. T.7). Szczególną uwagę należy w tym względzie poświęcić rybołowowi, będącemu gatunkiem, którego liczebność w Polsce nie przekracza 50 par, przy zauważalnej tendencji spadkowej (Mizera T., Rodziewicz M., Szymkiewicz M. 2007. Rybółów Pandion baliaetus. W: Sikora A., Rhode Z., Gromadzki M., Neubauer G., Chylarecki P. (red.). Atlas rozmieszczenia ptaków lęgowych Polski 1985-2000. Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Poznań). Pomimo ścisłej ochrony gatunek stopniowo zmniejsza swą liczebność i —jeżeli nie ustąpią czynniki ograniczające liczebność populacji — w ciągu 30-40 najbliższych lat rybołów może znaleźć się na krawędzi wymarcia w granicach kraju (Adamski A., Lontkowski J., Maciorowski G., Mizera T., Rodziewicz, M., Stawarczyk T., Wacławek K. 1999. Rozmieszczenie i liczebność rzadszych gatunków ptaków drapieżnych w Polsce w końcu 20. wieku. Notatki Ornitologiczne 40). W tej sytuacji zakłócenie cyklu życiowego choćby tylko jednej pary tego gatunku, może stanowić znacząco negatywne oddziaływanie, tak na lokalną jak i krajową populację rybołowa. Stwierdzenie to jest aktualne także w odniesieniu do innych, rzadkich gatunków ptaków występujących na terenie ostoi, w tym kani czarnej i kani rudej. Z kolei wśród ważnych zagrożeń dla analizowanego obszaru Natura 2000 wymienia się intensywny rozwój zabudowy letniskowej i rekreacyjnej na terenach rolniczych i w sąsiedztwie jezior (Szymkiewicz M. 2010. Puszcza N.. W: Wilk T., Jujka M., Krogulec J., Chylarecki P. (red.). Ostoje ptaków o znaczeniu międzynarodowym w Polsce. OTOP, Marki). Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, iż analizowany teren objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym na mocy uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] maja 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r., Nr 100, poz. 1604), w związku z tym wszelkie oceny oddziaływania na środowisko (...) powinny znajdować się w posiadaniu RDOŚ w O. lub U.M. w N., gdyż powinny być sporządzone na etapie sporządzania planu i przeznaczania działek pod zabudowę rekreacyjni, a nie przerzucanie odpowiedzialności jej sporządzenie na inne osoby działające zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Fakt uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem organu, nie przesądza jeszcze o możliwości realizacji określonej inwestycji. Ostateczne rozstrzygnięcie, czy jest to dopuszczalne odbywa się na etapie oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia, w tym przypadku na obszar Natura 2000, przeprowadzanej na podstawie wskazanej uprzednio procedury określonej w ustawie OOŚ. Nie ma więc podstaw do twierdzenia o przerzucaniu odpowiedzialności na inne osoby, czy też, że wszelkie oceny oddziaływania powinny być już wykonane. Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 spoczywa bowiem na inwestorze. Organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę charakter i cel rozpatrywanego przedsięwzięcia, istotne jest tutaj zwłaszcza określenie oddziaływania skumulowanego, zarówno z istniejącymi przedsięwzięciami (w tym drogą i napowietrzną linią SN), jak i z inwestycjami planowanymi. Uzasadnione jest w tym kontekście twierdzenie organu I instancji, iż w związku z objęciem okolicznych działek planami zabudowy rekreacyjnej, realizacja przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem będzie przyczyniać się do rozwoju tej zabudowy. Efekt oddziaływania planowanej inwestycji w związku z tym winien być rozpatrywany łącznie z oddziaływaniem zabudowy, której ta infrastruktura ma służyć (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-127/02, Waddenzee). Organ podkreślił, iż nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie należy utożsamiać z wyłączeniem możliwości jego realizacji. Procedura ta ma na celu jednoznacznie rozstrzygnąć o możliwości wystąpienia oddziaływań, które naruszają cele ochrony obszaru Natura 2000. Nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny nie świadczy jeszcze, że ewentualne oddziaływania będą znacząco negatywne, a tym samym, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie dopuszczalna. W analizowanej sprawie organ ochrony środowiska stopnia regionalnego właściwie wskazał na szereg gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza N., funkcjonowanie populacji których - z uwagi na ich wymagania ekologiczne - może być zagrożone na skutek realizacji inwestycji i implikowanych przez nią oddziaływań. Wpływ na zajęcie takiego stanowiska miał charakter i położenie analizowanego terenu, świadczący o nim jako o obszarze mogącym stanowić siedlisko wymienionych gatunków ptaków. Organ odwoławczy stwierdził, iż wyczerpujące omówione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. uwarunkowania prawa wspólnotowego i krajowego, stanowi to wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Skargę na powyższe postanowienie wniosła E. SA w G. Oddział w O., zarzucając mu naruszenie art. 97 pkt.5 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 7 i 8 kpa. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie postanowienia organu drugiej instancji i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przy uwzględnieniu zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi podniesiono, że niniejsze przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania, nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co znajduje potwierdzenie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), w konsekwencji zastosowanie ma tutaj przepis z art. 59 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Tak więc jako przedsięwzięcie nie należące do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga, wbrew stanowisku organów obu instancji, sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja ma znikomy wpływ na środowisko (całość inwestycji, nie wliczając stacji oraz złączy jest podziemna, realizacja robót nie wymaga sprzętu głośnego). Pomiędzy terenem planowanej inwestycji a jeziorem O. w odległości 60 m biegnie droga powiatowa, po której odbywa się transport towarowy i osobowy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, trudno uznać obszar planowanej inwestycji za niezagospodarowany, położony poza zwartą zabudową dla którego został sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] maja 2009 r. z przeznaczeniem pod zabudowę rekreacyjną. Działanie organu I i II instancji prócz naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, prowadzi w efekcie także do naruszenia art. 7 i 8 kpa, gdyż granice w tym przypadku uznania administracyjnego zostały przekroczone z naruszeniem słusznych interesów skarżącego, który działa w tym przypadku także w interesie społecznym.' W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej również ustawą ocenową, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Według zaś art. 59 ust. 2 tej samej ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Na wstępie należy wskazać, że wyodrębnienie trzech grup .przedsięwzięć kwalifikujących się do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter doktrynalny. Znajduje ono jednak uzasadnienie w treści przywołanej regulacji w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Do pierwszej i drugiej grupy zaliczane są przedsięwzięcia wskazane w art. 59 ust. 1 ustawy ocenowej, to jest przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco lub mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia te wymieniono w § 2 i § 3 wskazanego rozporządzenia. Do grupy trzeciej zaliczane są przedsięwzięcia niespełniające przesłanek z art. 59 ust. 1 ustawy ocenowej, a spełniające przesłanki wskazane w art. 59 ust. 2 tej ustawy. Wyróżnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, trzeciej grupy przedsięwzięć kwalifikujących się do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko znajduje, wbrew zarzutom skargi, jest prawidłowe, bowiem znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Przedsięwzięcie opisane we wniosku inwestora z dnia 25 lutego 2011 r. o wydanie pozwolenia na budowę nie należy, jak prawidłowo uznały organy obu instancji, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest lub może być wymagane zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. Zatem nie jest to przedsięwzięcie, o którym mowa w powołanym art. 59 ust. 1 ustawy ocenowej, tym samym wskazany przepis nie może być podstawą ustalenia wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Jednakże przedsięwzięcie opisane we wskazanym powyżej wniosku planowane jest na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N.. Wynika to z § 2 pkt 101 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr [...], poz. [...] ze zm.) oraz mapy nr [...] załącznika nr [...] do tego rozporządzenia. Przedsięwzięcie to, jak słusznie stwierdziły organy ob. u instancji nie jest bezpośrednio związane z ochroną wskazanego obszaru Natura 2000, ani nie wynika z tej ochrony. Dla stwierdzenia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki zawarte w art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy ocenowej konieczne jest więc ustalenie, czy może ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Ustalenie, czy zachodzi taka sytuacja odbywa się na zasadach zawartych w Rozdziale 5. "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000" Działu V "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy ocenowej. Stosownie do treści art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawy ocenowej, ustalenie, iż planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki zawarte w art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy ocenowej, powinno doprowadzić do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 na podstawie art. 96 ust. 1. Dopiero łączne zaistnienie przesłanek opisanych w art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej powoduje, iż wypełniona zostaje hipoteza normy prawnej zawartej w tych przepisach. To z kolei powinno skutkować wypełnieniem jej dyspozycji, czyli przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wedle zawartego w Rozdziale 5. Działu V ustawy ocenowej art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu dla przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 96 ust. 3 ustawy ocenowej, jeśli organ, o którym wyżej mowa uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w punktach 1-5 tego przepisu. Starosta N. na podstawie owego przepisu wydał w dniu [...] marca 2011 r. postanowienie o nr [...], w którym nałożył na inwestora przedmiotowej inwestycji obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. wskazanych w pkt 1-4 dokumentów. W uzasadnieniu wskazał, iż planowana inwestycja ma być zrealizowana w granicach obszaru Natura 2000 - Puszcza N. na terenie niezabudowanym w bliskim sąsiedztwie jeziora O., co może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Inwestycja ma być zrealizowana na terenie oznaczonym symbolem [...] w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w N.), który w § 64 ust.3 pkt 1 ustanawia obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w Prawie ochrony środowiska. Skarżący w związku z tym postanowieniem przedstawił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. dokumenty wymagane przez powołany wyżej przepis, tym samym formalnoprawne przesłanki do działania organu ochrony środowiska w prawnej formie przewidzianej przez art. 97 ust. 1 zostały spełnione. Zgodnie bowiem z tym przepisem, po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, w odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w szczególności w odniesieniu do integralności i spójności tych obszarów, oraz biorąc pod uwagę skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Stosownie do art. 97 ust. 2 ustawy ocenowej postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Powołane wyżej przepisy wiążą wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 z ustaleniem, iż zachodzi możliwość znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ten obszar. Stosownie do treści art. 97 ust. 5 ustawy ocenowej ustalenie, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 skutkuje wydaniem przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska postanowienia stwierdzającego, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wedle z kolei art. 98 ust. 1 ustawy ocenowej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 98 ust. 3 ustawy ocenowej, dopiero ustalenie w postępowaniu ocenowym, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie wpływać na obszar Natura 2000, może skutkować odmową uzgodnienia warunków jego realizacji. Ustalenie zaś, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 powoduje, że właściwy organ uzgadnia warunki jego realizacji (art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy ocenowej). Postanowienie wydawane w oparciu o art. 97 ust. 1 i 2 otwiera zatem drogę do przeprowadzenia postępowania ocenowego, które stanie się podstawą dla orzeczenia o uzgodnieniu lub odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Przywołane wyżej przepisy Rozdziału 5. Działu V ustawy ocenowej pozwalają dostrzec gradację przesłanek warunkujących wydanie określonych rozstrzygnięć właściwych organów administracji oraz warunkujących - w wyniku wydanych rozstrzygnięć - możliwość przejścia do kolejnych etapów postępowania. W świetle przytoczonych wyżej regulacji należy zatem wywieść, że w aspekcie podstawy materialnoprawnej, dla wydania postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie jest niezbędne ustalenie, że przedsięwzięcie to będzie oddziaływać na obszar Natura 2000. Dla wydania takiego postanowienia wystarczające jest ustalenie stanu potencjalnego, tzn., że przedsięwzięcie może wpływać na taki obszar. Tym bardziej, nie jest w tym przypadku konieczne ustalenie, iż planowane przedsięwzięcie może znacząco i negatywnie wpływać na obszar Natura 2000. Ta bowiem kwestia jest przedmiotem ustalenia na dalszym etapie postępowania prowadzonego przez organy ochrony środowiska. Przedstawione wyżej uwarunkowania korespondują z zasadą przezorności (ostrożności), a także z zasadą prewencji (stosowania działań zapobiegawczych). Obie wskazane zasady są zasadami polityki Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska i znajdują swe źródło w art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C z dnia 30 marca 2010 r. Nr 83/47 - wersja skonsolidowana). Stanowią więc one element krajowego porządku prawnego. Zasada przezorności zobowiązuje instytucję lub osobę, która zamierza podjąć określone działania do udowodnienia, że jej działalność nie spowoduje zagrożenia dla środowiska. W przypadku, gdy wykazanie braku zagrożenia dla środowiska nie jest możliwe, konieczne jest podjęcie działań chroniących środowisko. Z kolei zasada prewencji zakłada konieczność rozważenia potencjalnych skutków określonego działania i podjęcia na podstawie tej analizy działań zapobiegawczych. Obie wskazane zasady znajdują odzwierciedlenie w art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. UE L z dnia 22 lipca 1992 r. Nr 206/7). W ustawodawstwie krajowym ich realizacja następuje m.in. przez zawarte w Dziale V ustawy ocenowej uregulowanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000. Obie zasady zostały wprost wyrażone w art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1), oraz zgodnie z którym, kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 2). Na tle stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, respektowanie zasady przezorności oznacza - jak słusznie wywodzi organ administracji - że w sytuacji, gdy brak pewności, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może ono znacząco wpływać na obszar Natura 2000, a dokładnie rzecz ujmując na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N. Z kolei poszanowanie zasady prewencji będzie w takiej sytuacji oznaczać, iż zasadne jest stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, które da odpowiedź na pytanie, czy przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, czy też może będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, co z kolei - z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - przesądzi o dopuszczalności lub niedopuszczalności uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Mając na względzie przedstawione rozumienie zasad przezorności i prewencji, a także powołane wyżej rozważania odnośnie do materialnoprawnego warunku wydania postanowienia o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 należy stwierdzić, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy zaistniała nie tylko formalna ale i materialnoprawna podstawa do wydania takiego postanowienia. Organ administracji miał zatem obowiązek stwierdzenia przedmiotowego obowiązku. O czym już wspomniano wyżej, planowane przez skarżącego przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji w graniach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N. ustanowionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. W świetle art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) za działania mogące osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 uważa się w szczególności działania, które mogą: 1. pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2. wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3. pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Celem utworzenia obszaru Natura 2000 jest utrzymanie, bądź odtworzenie należytego stanu ochrony chronionych w nim gatunków i siedlisk przyrodniczych. W świetle art. 5 pkt 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), stanem takim w odniesieniu do ochrony gatunków jest sytuacja, w której gatunek jest trwałym składnikiem właściwego dla niego siedliska, naturalny zasięg gatunku nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości oraz odpowiednio duże siedlisko dla utrzymania się populacji tego gatunku istnieje i prawdopodobnie nadal będzie istniało. Z kolei w myśl art. 5 pkt 25 stanem takim w odniesieniu do ochrony siedlisk przyrodniczych jest sytuacja, w której naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez to siedlisko w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się, struktura i funkcje, które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie nadal będą istniały oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony. Jak prawidłowo wywiódł organ administracji, powołując się na Standardowy Formularz Danych (SDF) dla obszaru Natura 2000 (dostępny pod adresem internetowym:http://natura2000.gdos.gov.pl) we wskazanym obszarze występują m.in. następujące gatunki ptaków: kania czarna (Milvus migrans), kania ruda ( Milvus milvus), błotniak stawowy ( Circus aeruginosus), trzmielojad (Pernis apivorus), bielik (Haliaeetus albicilla), orlik krzykliwy (Aquila pomarina), rybołów (Pandion haliaetus), żuraw (Grus grus), bocian biały (Ciconia ciconia), derkacz (Crex cred). Ptaki te wymienione są w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. nr 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. Urz. UE L z dnia 26 stycznia 2010 r. Nr 20/7 - wersja ujednolicona). Teren, na którym planowana jest inwestycja, opisana we wniosku z dnia 25 lutego 2011 r. jest obszarem niezainwestowanym, położonym z dala od zwartej zabudowy, w bliskim sąsiedztwie jeziora O.. Planowana inwestycja ma służyć uzbrojeniu kompleksu niezabudowanych działek budowlanych, sąsiadujących od zachodu i północy lasem, położonego w odległości 100 m od jeziora O.. W sytuacji, gdy większość gatunków ptaków, które są przedmiotem ochrony w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N. wykorzystuje tereny otwarte jako żerowiska, miejsca postoju w czasie migracji, czy też miejsca rozrodu, a jednocześnie wykazuje dużą płochliwość w stosunku do człowieka, nie tylko w miejscu gniazdowym, ale także w swoim łowisku, to zdaniem Sądu, realizacja w granicach tego chronionego obszaru planowanego przez stronę skarżącą przedsięwzięcia może znacząco oddziaływać na opisane wyżej cele ochrony, to jest na utrzymanie, bądź odtworzenie tych gatunków. Organ administracji, odnosząc się do wymagań ekologicznych poszczególnych gatunków ptaków występujących na wskazanym obszarze ochrony, związanych z ich rozrodem, gniazdowaniem, czy też żerowaniem, szczegółowo uzasadnił możliwość znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zwrócił uwagę na niewielką liczebność występującego na przedmiotowym obszarze rybołowa. Podzielił też pogląd organu pierwszej instancji odnośnie do potrzeby inwentaryzacji ornitologicznej, która będzie pomocna w ustaleniu terminu, w jakim przedmiotowa inwestycja mogłaby być realizowana, w sposób wywołujący możliwie najmniejszy negatywny wpływ na gatunki ptaków, stanowiące przedmiot ochrony obszaru Natura 2000. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powołał się w swej argumentacji na literaturę fachową. Argumentacja ta została przedstawiona w sprawozdawczej części uzasadniania wyroku i nie ma potrzeby powtórnego jej przytaczania. Wywód uzasadnienia postanowienia należy ocenić jako logiczny, spójny, wyczerpujący i przekonywujący. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania poczynionych przez organ ochrony środowiska ustaleń. Ustalenia te z całą pewnością uprawniają do twierdzenia, że nie można wykluczyć, iż realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji transformatorowej 15/0,4 kV, złączy kablowo-pomiarowych oraz 665 m linii kablowej w celu zaopatrzenia w energię elektryczną poszczególnych, z kilkunastu, działek położonych na terenie objętym tą inwestycją, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N.. Twierdzenie to staje się tym bardziej zasadne, gdy uwzględni się okoliczność, że ze znajdujących się na tym terenie działek, jak wskazał skarżący w zażaleniu, działka nr ew. [...] została zabudowa, na kolejnej nr ew. [...] rozpoczęta jest budowa domu. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę opisaną wyżej zasadę przezorności w ochronie środowiska, organ ochrony środowiska zobowiązany był stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Kierując się zaś zasadą prewencji zobligowany był do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na ten obszar. Wobec ustalenia możliwości oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na cel i przedmiot ochrony obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N., nie ma priorytetowego znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego przez organ ochrony środowiska rozstrzygnięcia relacja wielkości planowanej inwestycji do powierzchni obszaru objętego ochroną. Wymaga podkreślenia, iż organy obu instancji stosownie do treści art. 97 ust 8 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy wskazały wszystkie niezbędne przesłanki do wydania postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Jak już wyżej powiedziano, przesłanką stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest ustalenie, że przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na ten obszar. Powołany wyżej art. 97 ust. 8 nakazuje organowi administracji stwierdzającemu obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, uwzględnienie łącznie uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1, w odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania na obszar Natura 2000, w szczególności w odniesieniu do integralności i spójności tych obszarów, oraz wzięcie pod uwagę skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Przepis art. 97 ust. 8 nakazuje zaś zawrzeć w uzasadnieniu wydanego postanowienia informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1. Ponieważ uwzględnienie warunków wymienionych we wskazanym przepisie następuje w odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania na obszar Natura 2000, to może się okazać, że część wymienionych w art. 63 ust. 1 uwarunkowań w określonych sytuacjach w ogóle nie będzie mogła być uwzględniona. Na przykład uwarunkowanie wskazane w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy ocenowej, to jest ryzyko wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, nie znajdzie zastosowania w przypadku, gdy planowane przedsięwzięcie polega na budowie budowie stacji transformatorowej 15/0,4 kV, 12 złączy kablowo- pomiarowych w obszarze opracowania oraz 665 m linii kablowej. Obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej nie oznacza bynajmniej, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 we wszystkich wskazanych w tym przepisie aspektach. Przedmiot ochrony obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N. stanowią gatunki ptaków. Wpływ planowanego przedsięwzięcia na cele i przedmiot ochrony tego obszaru sprowadzać się może głównie do fizycznego oddziaływania na gatunki ptaków, poprzez pozbawienie ich miejsc rozrodu, czy też żerowania. Z tego względu uwarunkowania dotyczące szacunkowej zdolności środowiska do samooczyszczenia się i odnawiania zasobów naturalnych nie mogły być w dosłownym ich znaczeniu uwzględnione w przedmiotowym postępowaniu. Organy szczegółowo wyjaśniły motywy, które przemawiały za stwierdzeniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, powołując się na dowody, które legły u podstaw wydanych rozstrzygnięć. Organy nakładając na stronę skarżącą obowiązek opracowania raportu wraz określeniem jego zakresu, uwzględniły rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, jego usytuowanie względem obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza N., a także możliwe oddziaływania na cele i przedmiot tego obszaru ochrony. Przedstawiona przez organy obu instancji argumentacja jest wystarczająca do ustalenia, że stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny było zasadne. Ocena legalności zaskarżonego postępowania w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stąd zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Zaskarżone postanowienie, jak utrzymane w nim mocy postanowienie organu pierwszej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym i prawnym w sprawie jest prawidłowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.