II GSK 1268/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Stanisław Gronowski Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O.S.M. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2107/12 w sprawie ze skargi O.S.M. w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych partii przetworów mlecznych 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]; 3) zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz O.S.M. w K. 2.630 (słownie: dwa tysiące sześćset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z 26 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2107/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę [...] Spółdzielni Mleczarskiej w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych partii przetworów mlecznych. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 21 i art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.), zwanej dalej: ustawą o jakości, w związku z art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, art. 45 ust. 2 i art. 46 ust. 1 lit. c ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L.2002.31.1 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem Nr 178/2002 i pkt III ust. 1 załącznika XIII rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 z 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.Urz.UE.L.2007.299. 1 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem Nr 1234/2007, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] maja 2012 r., wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości 5.727,00 zł za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych 3 partii przetworów mlecznych, tj.: - 1 partii wyrobu o nazwie "Mleko K. Długoterminowe" a' 0,9 l w ilości 4 225,50 l o wartości brutto 7 512,00 zł, wyprodukowanej w dniu 1 lutego 2012 r., z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 18.02.2012 A", wielkość partii produkcyjnej wynosiła 23 766,30 l, natomiast jej wartość brutto to 42 251,20 zł, - 1 partii wyrobu o nazwie "Masło Szlachetne z K." a' 200 g w ilości 1 524,00 kg o wartości brutto 25 603,20 zł, wyprodukowanej w dniu 1 lutego 2012 r., z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 03.03.12", wielkość partii produkcyjnej wynosiła 6 330,00 kg, natomiast jej wartość brutto to 106 344,00 zł, - 1 partii wyrobu o nazwie "Mleko K. 3,5 %" a' 1 l w ilości 4 830,00 l o wartości brutto 9 660,00 zł, wyprodukowanej w dniu 5 lutego 2012 r., z terminem przydatności do spożycia "Należy spożyć do: 12.02.12" i numerem partii "05.02.12", wielkość partii produkcyjnej wynosiła 21 911,00 l, natomiast jej wartość brutto to 43 822,00 zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że kontrola przeprowadzona u skarżącej wykazała m. in. następujące nieprawidłowości: w wyrobie o nazwie "Mleko K. Długoterminowe" użyto określenia "długoterminowe" w stosunku do mleka UHT, które sugeruje, że artykuł ten posiada szczególne właściwości, podczas gdy wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Zdaniem organu odwoławczego, fakt pakowania tego mleka w folię, jako jedynego mleka UHT w foli na rynku polskim, nie uprawnia do zamieszczania w oznakowaniu opisu "długoterminowe", tylko po to, aby odróżnić niniejszy produkt od mleka pasteryzowanego powszechnie pakowanego w folię. Sposób odróżnienia tego produktu od mleka pasteryzowanego pakowanego w folię, można uzyskać bez użycia określenia "długoterminowe". Skarżąca wprowadziła więc do obrotu partię artykułów spożywczych niespełniającą wymagań jakości handlowej. Odnosząc się do wysokości nałożonej kary stwierdził, że skarżąca została ukarana adekwatnie do popełnionego czynu, a wysokość kary pozostaje w jej możliwościach finansowych. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie w szczególności art. 6 ust. 2, art. 40a, ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o jakości, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Sąd I instancji stwierdził na wstępie, że przeprowadzona u skarżącej kontrola w zakresie jakości handlowej przetworów mlecznych i deserów na bazie mleka wykazała bezspornie, że m.in. w wyrobie o nazwie "Mleko K. Długoterminowe" a 0,9 l użyto określenia "długoterminowe" w stosunku do mleka UHT. Sąd przywołując treść znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów, m. in. art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 5 i art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 45 ust. 2 i art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia podzielił stanowisko organu, że użycie przez skarżącą określenia długoterminowe na opakowaniu foliowym zawierającym mleko UHT wprowadza w błąd konsumenta wpływając tym samym na jego wybór, gdyż sugeruje, że produkty skarżącej wyróżniają się długim terminem przydatności do spożycia, podczas gdy mleko UHT produkowane przez inne podmioty także charakteryzuje się długim terminem przydatności do spożycia. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, zgodnie z którym powyższe określenie nie wprowadza w błąd konsumentów, gdyż na folii, obok napisu długoterminowe, jest wybity termin przydatności do spożycia - a więc klient może termin ten sprawdzić - Sąd stwierdził, że umieszczone na opakowaniu obok nazwy produktu określenie "długoterminowe" jest informacją, która trafia do świadomości konsumenta podczas procesu decyzyjnego. Zastosowane przez skarżącą określenie buduje mylne wyobrażenie o produkcie, a tym samym ogranicza możliwość swobodnej oceny produktu i może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji o kupnie, której inaczej by nie podjął. Treść informacji na opakowaniu jest rozpatrywana całościowo i ważne jest, aby opisać środek spożywczy w sposób niebudzący wątpliwości, który umożliwi konsumentowi dokonanie wyboru zgodnie z jego oczekiwaniami i preferencjami. Przeciętny konsument jest osobą dobrze poinformowaną, uważną i racjonalną, jednakże nie zwalnia to producenta z obowiązku prawidłowego oznaczania wyrobów. Sąd podkreślił, że celem prawa żywnościowego jest szeroko rozumiana ochrona interesów konsumentów (art. 8, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002). Prawo żywnościowe ma też przeciwdziałać oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością. Ustawa o jakości oraz ustawa o bezpieczeństwie zawierają przepisy szczególne mające na celu ochronę konsumenta. Natomiast normami prawa o charakterze ogólnym, zajmującymi się tymi kwestiami jest m.in. ustawa z 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2007 r. nr 171 poz. 1206), zwana dalej: ustawą o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. W rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy, praktykę rynkową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli działanie w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy (w tym, także zakupu), której inaczej by nie podjął. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd. Takie sformułowanie oznacza bezwzględny obowiązek producenta produktu spożywczego zapewnienia jego zgodności z wymogami prawa żywnościowego. W rozpoznawanej sprawie konsument może dokonać wyboru produktu skarżącej pozostając w błędnym w przekonaniu, że tylko jej mleko jest mlekiem długoterminowym. Sposób oznakowania produktów skarżącej, dyskredytuje w oczach przeciętnych konsumentów produkty innych producentów sugerując, że jest cechą specjalną, właściwą tylko skarżącej, co nie jest prawdą. Za bezzasadny Sąd I instancji uznał też zarzut przekroczenia przez organ I instancji swych uprawnień, bowiem zgodnie z art. 133 k.p.a. w związku z art. 132 k.p.a., przekazał odwołanie skarżącej organowi II instancji, jednocześnie wyjaśniając, z jakich powodów nie zostało ono przez niego uwzględnione. Sąd nie podzielił także zarzutu dotyczącego niekwestionowania przez organ spornego określenia podczas poprzedniej kontroli, gdyż przedmiotem postępowania w danej sprawie są nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli, dotyczącej danego postępowania. A zatem każda sprawa jest zindywidualizowana w stosunku do danego podmiotu w zakresie określonego naruszenia i fakt, że podczas poprzedniej kontroli nie wskazano nieprawidłowości użycia kwestionowanego określenia nie oznacza, że określenie to nie wprowadza konsumentów w błąd. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Przy badaniu stanu faktycznego i dokonywaniu ustaleń nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a prawo materialne zostało właściwie zastosowane. W skardze kasacyjnej [...] Spółdzielnia Mleczarska w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wobec niedopatrzenia się nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego, jak i zastosowaniu właściwego przepisu prawa przez organy; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., wobec zmiany stanowiska organów, mimo że wcześniejsza kontrola nie wskazała na nieprawidłowości, a na rynku znajdują się opakowania mleka, które wprowadzają w błąd; zajęcie stanowiska przez organ I instancji, aby organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję: krótki termin na dostosowanie opakowania. II. przepisów prawa materialnego, to jest art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości, art. 16 rozporządzenia nr 178/2002 i art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez błędną wykładnię, że określenie "długoterminowe" może wprowadzać konsumentów błąd, poprzez sugerowanie, że inne mleka nie są długoterminowe. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Za skuteczny należało uznać zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że określenie "długoterminowe" może wprowadzać konsumentów w błąd przez sugerowanie, że inne mleka nie są długoterminowe. Przedmiotem oceny organów administracji było mleko UHT. Mleko UHT (ang. Ultra High Temperature) charakteryzuje proces produkcji. Powstaje ono w procesie sterylizacji polegającym na ogrzaniu surowego mleka do bardzo wysokiej temperatury, która waha się w granicach 135-150 stopni Celsjusza, a następnie jego błyskawicznym schłodzeniu do temperatury około 20 stopni Celsjusza. Jest to produkt o kilkumiesięcznym okresie przydatności do spożycia. Mleko to aż do momentu otwarcia, może być przechowywane w warunkach pokojowych, ponieważ wysoka temperatura, działaniu której mleko UHT zostaje poddane w trakcie produkcji, niszczy wszystkie drobnoustroje odpowiedzialne za psucie się żywności. Po otwarciu mleko UHT łatwo traci swą sterylność, dlatego należy umieścić je w lodówce i spożyć w ciągu 48 h (mleko UHT, http://www.mleczarstwo.com /a5618,mleko uhthtml). W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Powołana ustawa nie definiuje pojęcia wprowadzania w błąd. Kierując się wykładnią systemową dla jego wyjaśnienia, można sięgnąć do art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, która - podobnie jak komentowany przepis - ma na celu ochronę interesów konsumenta. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy praktykę rynkową - do której zaliczyć można także oznakowywanie środków spożywczych - uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli "w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął". Chodzi tutaj zatem o wszelkie komunikaty mogące prowadzić do mylnych wyobrażeń o oznaczonych nimi produktach, a w konsekwencji skłonić konsumenta do nabycia produktu, którego w innych okolicznościach (tj. gdyby wiedział o rzeczywistym charakterze produktu) by nie nabył (por. A. Szymecka-Wesołowska: Komentarz do art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stan prawny 31 grudnia 2012 r., LEX). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przepis art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia wprowadza zakaz stosowania w oznakowaniu środków spożywczych oraz w ich reklamie i prezentacji informacji wprowadzających w błąd co do cech, działań lub właściwości danego środka spożywczego. Oceny tego, czy w danym przypadku zachodzi ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd dokonuje się kierując się modelem przeciętnego konsumenta (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1954/12, LEX nr 1475204). Model przeciętnego konsumenta został wypracowany w orzecznictwie TSUE w kontekście zgodności regulacji krajowych państw członkowskich z traktatową swobodą przepływu towarów. Zakłada on, że przeciętny konsument jest osobą należycie (dobrze, właściwie) poinformowaną, uważną (ostrożną) i racjonalną (rozsądnie spostrzegawczą), wykazującą odpowiedni stopień krytycyzmu wobec działań, których jest adresatem. Ustalenie zatem ryzyka wprowadzenia w błąd danego przekazu należy przeprowadzać, uwzględniając zobiektywizowane i abstrakcyjne "domniemane oczekiwanie" takiego przeciętnego konsumenta. [...] Należy brać pod uwagę także kategorię produktów i warunki, w jakich dany produkt jest wprowadzany do obrotu. Odpowiednio do tego należałoby przyjmować inny poziom spostrzegawczości i ostrożności przeciętnego konsumenta w zależności od tego, czy nabywany towar jest towarem nabywanym sporadycznie, czy też towarem powszechnego, codziennego użytku (jakim są także - przynajmniej niektóre - środki spożywcze). Ten drugi rodzaj produktów jest bowiem zazwyczaj nabywany przez przeciętnego konsumenta bez głębszej refleksji czy analizy opatrzonych nimi oznaczeń (por. A. Szymecka-Wesołowska: Komentarz do art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stan prawny 31 grudnia 2012 r., LEX). Przechodząc na grunt stanu sprawy stwierdzić należy, że bez względu na uznanie, czy przeciętny konsument wie co to jest mleko UHT, czy też takiej wiedzy nie posiada, to i tak w okolicznościach faktycznych sprawy – określenia mleka UHT mlekiem długoterminowym, nie można mówić o wprowadzeniu przeciętnego konsumenta w błąd. Po pierwsze, jeśliby przyjąć, że przeciętny konsument nie wie co to jest mleko UHT, inaczej mówiąc co oznacza symbol UHT na opakowaniu, to określenie mleka poprzez wskazanie, że jest to mleko "długoterminowe" nie wprowadza konsumenta w błąd, że jest to lepsze wzmocnione UHT. Nie wiedząc o tym co to jest mleko UHT trudno jest mówić o wzmocnionym, ulepszonym mleku UHT, lepszym od innych mlek UHT. Jeśli nie zna się bazy trudno mówić, że coś od tej bazy jest lepsze. Ażeby powiedzieć, że coś jest lepsze od czegoś należy mieć wiedzę na temat tych rzeczy, w tym przypadku produktów spożywczych (mlek UHT). Inaczej ocena będzie miała charakter dowolny, a nie usprawiedliwiony znajomością rzeczy. Określenie "długoterminowe" przy wskazanym założeniu jest dla konsumenta jedynie informacją, że mleko to ma długi termin do spożycia. Informacja ta jest prawdziwa i nie wprowadza w błąd. Po drugie, jeśliby przyjąć, że przeciętny konsument wie co to jest mleko UHT, to wie również, że cechą mleka UHT jest jego długi termin do spożycia. Zauważyć należy, że długoterminowość do spożycia jest podstawową cechą tego mleka. "Długoterminowe" nie wprowadza zatem w błąd konsumenta. To nie jest dodatkowe określenie ulepszające ten produkt. Określenie "długoterminowe" odzwierciedla jedynie tę podstawową cechę, właściwość tego mleka. Takie określenie tego mleka ukazuje właściwie, że jest to mleko UHT, nie stanowiąc o tym wprost poprzez użycie stwierdzenia mleko UHT, jak czyni to, np. poprzez wskazanie – "mleko UHT", na głównej stronie kartonika zawierającej nazwę produktu mleka półlitrowego i litrowego Spółdzielnia Mleczarska G. Określenie mleka UHT "długoterminowe" jest dla konsumenta precyzyjną, bardziej czytelną informacją. Takie oznaczenie jest uprawnione, w szczególności właśnie, jeśli mleko UHT sprzedawane jest w woreczkach. Stanowi to informację dla konsumenta, że to mleko mimo, że umieszczone w woreczku jest mlekiem o długim terminie przydatności do spożycia. Podnieść należy, że skarżąca kasacyjnie nie mówi, że to mleko UHT jest o najdłuższym terminie przydatności do spożycia, o przydatności dłuższej niż posiadają inne mleka UHT. Nie mówi też, że jest to długoterminowe UHT. Napis UHT, co wymaga podkreślenia, znajduje się na drugiej, nie głównej stronie woreczka. Dodatkowo wskazać należy, że na rynku mleka funkcjonuje mleko z określeniem "długoterminowe", nie tylko skarżącej kasacyjnie Spółdzielni. Mleko [...] produkowane przez [...] Spółdzielnię Mleczarską, także zawiera takie określenie na kartoniku o pojemności 1 litra, choć w języku angielskim. Przy dość powszechnej znajomości społeczeństwa podstawowych słówek z języka angielskiego określenie "Long life milk" należy uznać za zrozumiałe. Końcowo, mając na względzie skomentowane powyżej pojęcie "wprowadzenia w błąd", tj. działanie, które w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, mówiąc bardziej konkretnie skłonienia go do nabycia produktu, którego w innych okolicznościach, tj. gdyby wiedział o rzeczywistym charakterze produktu by nie nabył, nie można w okolicznościach faktycznych sprawy uznać, że przeciętny konsument, gdyby wiedział o rzeczywistym charakterze przedmiotowego mleka UHT, którego podstawową cechą jest jego długi termin do spożycia, mleka tego by nie nabył. Z pewnością bowiem nabycie mleka długoterminowego związane jest z jego długim terminem przydatności do spożycia, który to termin konsument z reguły sprawdza przy zakupie poprzez jego odczytanie z opakowania, nie zaś z oczekiwaniem przez nabywcę, że mleko to ma dłuższy termin do spożycia niż inne mleka UHT. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną do sądu decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).