II SA/Bk 504/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (PWINB) z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] marca 2012 r. nr [...], w której nakazano inwestorom - S. i B. K. - rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr geodezyjnym [...] przy ul. [...] w B. Organ odwoławczy wskazał, że S. K. w dniu [...] maja 2008 r. dokonał zgłoszenia budowy na ww. działce budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 25 m2. Obiekt ten miał mieć wymiary 3,80m x 6,58m. Tymczasem, w rzeczywistości powstał obiekt o wymiarach 4,16m x 9,60m wraz z zadaszeniem 2,00m x 9,60m, co stwierdzone zostało podczas oględzin przeprowadzonych 8 grudnia 2011 r. Powierzchnia zabudowy powstałego budynku wynosi więc 59,136 m2. Zdaniem PWINB powyższe oznacza, że obiekt ten jest niezgodny z dokonanym zgłoszeniem, a jego budowa, ze względu na powierzchnię zabudowy przekraczającą 25 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.b.") wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestorzy nie uzyskali. Z zaskarżonej decyzji wynika, że PWINB podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku możliwości przeprowadzenia w tej sprawie na podstawie art. 48 ust. 2 u.p.b. postępowania w kierunku legalizacji samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy obiekt jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego na dzień orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na terenie obejmującym działkę [...], w części na której znajduje się przedmiotowy budynek, zakazano budowy budynków (Uchwała nr XII/94/11 Rady Miejskiej w Białymstoku z 30 maja 2011 r.). W takiej sytuacji zastosowanie ma art. 48 ust. 1 u.p.b. Organ pierwszej instancji słusznie zatem nakazał inwestorom rozbiórkę przedmiotowego obiektu. W skardze do Sądu S. K. podniósł, że budynek gospodarczy o wymiarach 4m x 6,25m wybudował w 2009 r. W 2010 r. dobudował samowolnie do istniejącego murowanego budynku gospodarczego drugi budynek o powierzchni 15 m2, wykonany w całości z drewna. Z kolei w 2011 r. dobudował z boku budynku zadaszenie - 2m x 9,60m. Skarżący wskazał, że dobudowane obiekty zamierza rozebrać. Oświadczył, że nieświadomy konsekwencji nie zasugerował podczas oględzin, że budynek jest wykonany z różnych materiałów budowlanych (legalny budynek murowany i drewniana dobudówka) i w różnym czasie. W związku z powyższym wniósł uchylenie decyzji organu odwoławczego i o dokonanie ponownych oględzin. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy nadzoru budowlanego ustaliły w tej sprawie, że na działce o nr geodezyjnym [...] przy ul. [...] w B. skarżący wybudował budynek gospodarczy niezgodnie ze złożonym [...] maja 2008 r. zgłoszeniem. Ustalenia te oparto m.in. na oględzinach przeprowadzonych na tej nieruchomości [...] grudnia 2011 r., zgodnie z którymi stwierdzono, że na ww. działce wybudowany jest parterowy budynek gospodarczy, murowany, oszalowany drewnem, z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką. Wymiary budynku wynoszą 4,16m x 9,60m wraz z zadaszeniem 2,00m x 9,60m. Do protokołu oględzin skarżący nie złożył żadnych zastrzeżeń. Ustaleń tego protokołu nie kwestionował również w odwołaniu. Okoliczności podniesione dopiero w skardze nie mogą odnieść zamierzonego przez stronę skutku. Organy dokonały rzetelnych ustaleń w oparciu o zgromadzone dowody, w tym niekwestionowany w toku postępowania administracyjnego protokół oględzin. Zdaniem Sądu stan faktyczny został ustalony dokładnie i w pełni obiektywnie. Znajduje to odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego trafnie uznano, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje tryb postępowania określony w art. 48 u.p.b. Wybudowany obiekt jest bowiem niezgodny ze zgłoszeniem - jego powierzchnia zabudowy przekroczyła 25 m2 - a to w świetle art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. sprawia, że jego budowa wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestorzy nie uzyskali. W sytuacji wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę ustawa przewiduje, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji jego rozbiórkę (zob. art. 48 ust. 1 u.p.b.). Ustawodawca zastrzegł jednocześnie, że jeżeli taka budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (zob. art. 48 ust. 2 u.p.b.). Zatem, w razie ustalenia, że samowolnie realizowana (zrealizowana) inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - przeprowadza się procedurę legalizacyjną tej samowoli. Zaznaczenia przy tym wymaga, że zgodność obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdza się w oparciu o ustalenia miejscowego planu obowiązującego w dniu orzekania przez organy. Sąd zauważa, że w dniu 30 maja 2011 r. Rada Miejska w Białymstoku podjęła uchwałę nr XII/94/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. Jana Pawła II do ul. Antoniukowskiej) w Białymstoku (Dz. Urz. Woj. Podl. z 1 lipca 2011 r. Nr 174, poz. 2068). Część działki o nr geodezyjnym [...], na której zlokalizowano sporny budynek gospodarczy została objęta wymienionym planem miejscowym. W dacie wydania decyzji przez organy nadzoru budowlanego teren, na którym zlokalizowano sporny budynek gospodarczy objęty był więc uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wykluczającą istnienie budynków na obszarze, na którym położona jest przedmiotowa inwestycja. Stanowi o tym § 38 ust. 5 pkt 9 lit. a) tej uchwały, przewidujący, że na terenie, oznaczonym na rysunku planu symbolem 3.2ZP,Zz przeznaczonym pod zieleń urządzoną o charakterze ekstensywnym na potencjalnych terenach zalewowych, zakazuje się budowy budynków. Powyższe jednoznacznie świadczy o niedopuszczalności procedury legalizacyjnej w stosunku do samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na przedmiotowej działce. W tej sytuacji konieczne był orzeczenie o obowiązku rozbiórki tego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).