I OZ 1248/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 69/13 oddalające wniosek A. R. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobie Anny Szymańskiej w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany użytku gruntowego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A. R. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobie Anny Szymańskiej w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmiany użytku gruntowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o wyłączenie sędziego oraz w piśmie stanowiącym jego uzupełnienie skarżący wskazał, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawiadomienia o rozprawie znajduje się nie jego podpis, zaś rozprawa odbyła się, kiedy skarżący przebywał na urlopie. Zakwestionował wydanie przez tego samego sędziego postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dodał, że cyt. "w sprawie w ogóle chodzi o zmowę urzędników". Rozpoznając wniosek Sąd I instancji uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wskazał przyczyn, które mogłyby stanowić przesłankę wyłączenia sędziego w myśl przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ). Sąd podkreślił, że nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawca kwestionuje zasadność i prawidłowość rozstrzygnięć podejmowanych z udziałem sędziego objętego wnioskiem. Rozstrzygnięcia te mogą być kwestionowane jedynie w drodze właściwych środków zaskarżenia, przysługujących stronie w toku postępowania. Okoliczność, że skarżący nie jest zadowolony z dotychczasowego prowadzenia postępowania przez sąd, nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego. Ponadto Sąd wskazał, że z oświadczenia odebranego od sędziego wynika, iż nie istnieją okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w niniejszej sprawie. Nie zachodzą również ustawowe przesłanki wynikające z art. 18 p.p.s.a. Jeżeli zaś sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, złoży oświadczenie, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w określonej sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. R. domagając się jego uchylenia oraz wyłączenia sędziego Anny Szymańskiej od orzekania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy p.p.s.a. Art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego Anny Szymańskiej od orzekania w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a. wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędzia, którego wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożyła wymagane oświadczenie wskazując, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jej bezstronności. Mając na uwadze to, że skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek – należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne. Należy przywołać stanowisko Sądu Najwyższego, który uznał że "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Sąd w składzie orzekającym pogląd ten w pełni podziela. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i przytoczony przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skoro sędzia, którego przedmiotowy wniosek dotyczy złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy także stwierdzić, że skarżący zarówno we wniosku o wyłączenie sędziego jak i w zażaleniu nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę uzasadniającą wyłączenie. Przytaczane przez skarżącego okoliczności są w istocie jego subiektywnymi przemyśleniami i ocenami działań podejmowanych przez sędziego, którego wyłączenia się domaga. Zgodzić się przy tym trzeba ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawca kwestionuje zasadność i prawidłowość rozstrzygnięć podejmowanych z udziałem sędziego objętego wnioskiem. Rozstrzygnięcia te mogą być kwestionowane jedynie w drodze właściwych środków zaskarżenia, przysługujących stronie w toku postępowania, z czego też skarżący skorzystał składając zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.