VII SA/Wa 2813/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. C. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją wydaną [...] września 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku "węzeł R." - "węzeł Ś." od km [...] - [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że inwestor – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2009 r. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla budowy drogi ekspresowej [...] na określonym odcinku wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlaną i urządzeniami budowlanymi. Organ podkreślił również, że inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając powyższy wniosek, inwestor wskazał na: 1. ujęcie ww. budowy w Rządowym "Programie Budowy Dróg Krajowych" na lata 2008- 2012, 2. umieszczenie budowy drogi [...] w Obwieszczeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie listy projektów indywidualnych dla Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 - 2013, Działanie 8.2, 3. zagrożenie środowiska płynące z kumulacji ruchu pojazdów, w tym wzmożonego ruchu tranzytowego, co skutkuje wysokim poziomem hałasu i emisją spalin, oddziałujących szkodliwie na zdrowie i życie ludzi, 4. trudną sytuację komunikacyjną miasta R. - brak płynności ruchu w mieście oraz związane z tym koszty społeczne. Natomiast szybka realizacja przedmiotowej inwestycji pozwoli, zdaniem inwestora, na zmniejszenie uciążliwości związanych z ruchem pojazdów oraz ożywienie gospodarki i turystyki w regionie, a także na wykorzystanie przyznanych Polsce pomocowych środków finansowych z Unii Europejskiej We wniosku z dnia 30 kwietnia 2009 r. inwestor wniósł także o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wojewoda [...], po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia wniosku, a także po nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach oraz po zadośćuczynieniu wezwaniu i spełnieniu obowiązków przez inwestora, pismem z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, a pozostałe strony w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w R., Urzędu Miasta R., Urzędu Gminy Ś., a także opublikowanych na stronach internetowych tych gmin. Ponadto obwieszczenie o wszczęciu ww. postępowania zamieszczono w prasie lokalnej - "N." z dnia 6 października 2009 r. W toku prowadzonego postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu. W związku z powyższym, Wojewoda [...] przeprowadził w dniu 5 listopada 2009 r. rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...], RDOŚ uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Następnie, uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...], na podstawie art. 1 la ust. 1, art. llf ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy oraz art. 104 § 1 i 2 Kpa, wydał w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzję, znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku "węzeł R." - "węzeł Ś." od km [...] - [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli: S.K., A. Sp. z o.o., M. i L. P., R. D. oraz M. i Z. M. Po rozpatrzeniu ww. odwołań decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Decyzja ta na skutek skargi złożonej przez Sp. z o.o. A. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem wydanym dnia 17 sierpnia 2011 r. w sprawie o sygnaturze VIISA/Wa 1344/11 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 90 ust. 8 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), jak również z naruszeniem art. 10 a Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne ( Dz.U.UE.L.85.175.40 ze zm). Sąd podkreślił w uzasadnieniu, iż organ pierwszej instancji wyjaśnił, że "ekrany akustyczne zostały zaprojektowane zgodnie z decyzją środowiskową z dnia [...] listopada 2008 r., jako "zielona ściana" ([...]) w lokalizacji mającej na celu ochronę klimatu akustycznego obiektów mieszkalnych, znajdujących się w zasięgu oddziaływania hałasu emitowanego od drogi krajowej i ekspresowej, m.in. na działce nr [...]. W/w decyzja środowiskowa jest wiążąca dla organu wydającego zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko potwierdziła zasadność usytuowania ekranów, brak zatem możliwości, by zrezygnować z jego wykonania. Dopuszczono jednak możliwość zmiany wypełnienia ekranu [...]. z pochłaniającego na mieszany. Możliwość zastosowania takiego rozwiązania potwierdziła ww. ponowna ocena". Natomiast organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że "wymóg zastosowania takiej formy ochrony przed uciążliwościami wynikającymi z projektowanej drogi wynika z ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...] grudnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz z ponownej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zawartej w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...] marca 2010 r. uzgadniającym warunki realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, że nie jest organem właściwym do badania legalności i prawidłowości rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 90 ust. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. do postanowienia, wydanego w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wydanego po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 K.p.a.. Przepis art. 106 § 5 K.p.a. przewiduje, że stronie przysługuje zażalenie na postanowienie wydane przez organ współdziałający przy wydawaniu decyzji. Skoro ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 K.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, to oznacza, że zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji. Sąd przywołał również regulację art. 10 a Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE.L.85.175.40 ze zm.) i podniósł, że stosownie do niniejszego przepisu państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić, aby członkowie zainteresowanej społeczności mieli dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa (zdanie 1). Natomiast w zdaniu 2 art. 10 a dyrektywy wskazano: "Państwa Członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania." Krajowy ustawodawca, jak wynika z powołanych wyżej przepisów, ustalił, że postanowienie wydawane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być kwestionowane w postępowaniu administracyjnym w odwołaniu od decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W świetle powyższego nieuprawnione jest - w ocenie sądu stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy, który stwierdził, że "nie jest organem właściwym do badania legalności i prawidłowości rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Obowiązkiem organu było rozpatrzenie wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w jej odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne Sądu po ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy wydał w dniu [...] września 2012 r. – będącą przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu wydanej decyzji w pierwszej kolejności organ odwoławczy podał, że na mocy § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 250, poz. 1503), Ministerstwo Infrastruktury, z dniem 18 listopada 2011 r., uległo przekształceniu w Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W myśl § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494) organ ten kieruje m.in. działem administracji rządowej budownictwo oraz gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, z 10 września 2003 r. minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej jest organem wyższego stopnia, do którego służy odwołanie od wydanej przez wojewodę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W związku z powyższym, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania A. Sp. z o.o. od zaskarżonej decyzji Wojewody [...] jest obecnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Organ podał, że ponownie rozpatrują odwołanie Spółki organ odwoławczy - stosownie do art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wziął pod uwagę wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uwzględniając zarzuty jakie skarżąca Spółka wnosiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w uzasadnieniu do swojego odwołania skarżąca spółka wskazała, iż ze względu na charakter prowadzonej działalności, budowa ekranów akustycznych wzdłuż nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...],[...] oraz [...], na których ta działalność jest prowadzona, spowoduje szkodę w działalności, a także likwidację dwóch istniejących już wjazdów na posesję. Skarżąca spółka stoi na stanowisku, iż organ niewłaściwie zastosował art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż nie uwzględnił kryteriów dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenu będącego własnością spółki. Według A. Sp. z o.o., teren ten nie podlega ochronie akustycznej, a organ dokonujący oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie uwzględnił tego faktu. Sama zaś zmiana typów ekranów z pochłaniających na mieszany nie rozwiązuje ww. problemu. W ocenie skarżącej spółki zastosowanie, na odcinku planowanej drogi obejmującym nieruchomości spółki, ekranów akustycznych jest bezzasadne, gdyż zastosowane przez spółkę rozwiązania w zakresie ochrony przed hałasem są wystarczające. Dodatkowo skarżąca spółka wskazała, iż nieruchomości będące jej własnością znajdują się na terenie, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826), nie podlegają ochronie akustycznej, co stwierdzono również w sporządzonej ocenie oddziaływania na środowisko przez Biuro Konsultingowe Ochrony Środowiska E. Ś. z/s w M. Skarżąca spółka podniosła dalej, iż uzasadniona wydaje się wątpliwość do działań podmiotu dokonującego oceny oddziaływania na środowisko, w której uznano m.in.za zasadne lokalizację ekranu [...] przy działkach skarżącej, tylko na podstawie zdjęć satelitarnych. Natomiast skarżącej spółce nie jest znany fakt przeprowadzenia wizji lokalnej. Skarżąca spółka wskazała również, iż początkowo przedmiotowy ekran akustyczny miał być nieprzezroczysty, jednakże na skutek sprzeciwów skarżącej dokonano ponownej oceny zasadności tego zamierzenia, wskutek czego lokalizacja tego ekranu nie uległa zmianie, ale przyznano jednocześnie, że zmiana typu ekranu z pochłaniającego na mieszany jest zasadna i nie wpłynie na pogorszenie środowiska przyrodniczego. Powyższe, zdaniem skarżącej spółki, nie rozwiąże jednak zaistniałego problemu, bowiem wskutek posadowienia tego ekranu przy nieruchomościach skarżącej spółki spowoduje ograniczenie działalności prowadzonej na tych nieruchomościach. A. Sp. z o.o. wskazała, iż obiekty znajdujące się na działkach są znacznie oddalone od drogi krajowej (ok. 50 m), natomiast skarżąca spółka we własnym zakresie dokonała czynności zmierzających do zminimalizowania hałasu w tym obszarze (obiekty wybudowane na działkach skarżącej posiadają konstrukcję powodującą znaczne obniżenie hałasu). Wobec tego, zdaniem skarżącej spółki, posadowienie ekranu [...] jest bezcelowe. Spółka wskazała także, iż teren przy którym powstać ma przedmiotowy ekran nie jest objęty ochroną przed hałasem, z uwagi na fakt, iż w obrębie nieruchomości należących do spółki nie ma budownictwa mieszkaniowego W konsekwencji zarzuciła Wojewodzie [...] naruszenie art. 7 i 8 Kpa poprzez nie wyjaśnienie powyższych kwestii, podnoszonych już w postępowaniu pierwszo-instancyjnym. Dodatkowo, na poparcie swoich żądań skarżąca, spółka wskazała, iż w przyszłości ma zostać wybudowana autostrada R. – T., co spowoduje odciążenie drogi krajowej nr [...]. Ponadto, A. Sp. z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 10 maja 2010 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania, spółka zarzuca, iż na skutek decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. pominięto fakt, że na działkach nr [...] i [...] nie wykonano przerwy w ekranach akustycznych, chociaż działki te są odrębnymi nieruchomościami, dla których zrealizowane są zjazdy z drogi krajowej nr [...]. W konsekwencji nieruchomości zostaną pozbawione dostępu do drogi publicznej, pomimo istniejących zjazdów. Natomiast w piśmie z dnia 26 sierpnia 2010 r. skarżąca spółka wskazała, iż działka nr [...], posiadająca dotychczasowy bezpośredni dojazd do drogi krajowej nr [...], w wyniku realizacji inwestycji zostanie pozbawiona dostępu do drogi publicznej, a za taki dostęp nie można uważać skomunikowania tej nieruchomości z droga krajową nr [...] za pośrednictwem dróg gminnych. Odnosząc się do powyższych zarzutów skarżącej spółki oraz mając na uwadze wskazania zawarte w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2011 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zważył, co następuje. Odpowiadając na zarzut A. Sp. z o.o., jakoby organ I instancji nie respektował przy prowadzonym przez siebie postępowaniu zasad wynikających z art. 7 i 8 Kpa, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdza, iż Wojewoda Podkarpacki uczynił zadość wszelkim zasadom wynikającym z Kpa. Zarzuty i wnioski stron, które wpłynęły w trakcie prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego, Wojewoda [...] przesłał inwestorowi, w celu zajęcia przez niego stanowiska w tym zakresie. Po uzyskaniu stosownych wyjaśnień, organ I instancji rozpatrzył te zarzuty i wnioski. Po zgromadzeniu całego materiału dowodowego, organ I instancji wydał rozstrzygnięcie, ustosunkowując się w nim do zgłoszonych zarzutów i wniosków. Powyższe czyni ww. zarzut bezzasadnym. Co się tyczy dostępu do drogi publicznej dla nieruchomości będących własnością skarżącej spółki organ wskazał, że z analizy projektu budowlanego, stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji wynika, iż dostęp do działki nr [...] został zapewniony poprzez zjazd publiczny w km [...] +[...] projektowanej drogi krajowej nr [...]. Natomiast działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi krajowej nr [...] od północnej strony działki poprzez działki nr [...] i [...], stanowiące drogi gminne, co potwierdził inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. Zaznaczył także, iż brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii, dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, skomunikowanie działki skarżącej spółki z drogą krajową poprzez ww. drogi gminne czyni zadość wymogom prawa w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla tej nieruchomości w ramach planowanej inwestycji. Jednocześnie organ podkreślił, iż w toku postępowania Minister Infrastruktury otrzymał od inwestora dokumentację techniczno-budowlaną, dotyczącą nieistotnej zmiany wprowadzonej do zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego planowanej inwestycji, w zakresie dotyczącym nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], będącej własnością skarżącej spółki. W piśmie przewodnim zadnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], inwestor stwierdził, że powyższa zmiana dotyczy jedynie odtworzenia istniejącego zjazdu indywidualnego na przedmiotową działkę w km [...] + [...] strona lewa przebudowywanego odcinka drogi krajowej nr [...] i zmianie ekranu akustycznego [...], w tym zaprojektowanie bramy w ekranie, umożliwiającej zjazd na działkę. Organ podał, że przedmiotowa zmiana dotyczy realizacji ww. inwestycji, wobec czego organ odwoławczy nie jest organem właściwym do oceny legalności wprowadzenia danej zmiany. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowo- administracyjnym, na etapie postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany nie może zajmować się przyszłą realizacją budowy (powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 349/08, opubl. LEX nr 526501). Właściwym w tej sprawie, w postępowaniu o pozwolenia na użytkowanie będzie odpowiedni organ nadzoru budowlanego (art. 80 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), w ramach rozdziału 5 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącej spółki dotyczącego sprzeciwu wobec budowy ekranu akustycznego [...] i związanego z tym zaskarżenia postanowienia RDOŚ z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], uzgadniającego warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził że: Zgodnie z art. 90 ust. 80 ustawy z 3 października 2008 r. na postanowienie w przedmiocie ponownej oceny oddziaływania na środowisko zażalenie nie przysługuje, jednakże na podstawie art. 142 Kpa, takie rozstrzygnięcie może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji. W związku z powyższym organ odwoławczy poddał analizie ww. postanowienie RDOŚ, w wyniku której stwierdził, iż rozstrzygnięcie to zostało podjęte zgodnie z prawem. Podał, iż inwestor w swoim wniosku z dnia 30 kwietnia 2009 r., wniósł, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy, o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, dołączając przy tym kopie wniosku inwestora z dnia 30 kwietnia 2009 r., decyzję Wojewody [...] o z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia oraz raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] RODŚ, działając na podstawie art. 90 ust. 2 pkt 1 ustawy, zwrócił się do Wojewody [...] o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczeniem z dnia 27 października 2009 r. organ I instancji podał do publicznej wiadomości, iż na wniosek inwestora przystąpiono do ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jednocześnie poinformował, iż w dniu 5 listopada 2009 r. w siedzibie organu zostanie przeprowadzona rozprawa administracyjna otwarta dla społeczeństwa. Po przeprowadzeniu ww. rozprawy, organ I instancji dostarczył protokół Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony środowiska w R., przy piśmie z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. Dodatkowo, pismami z dnia 24 listopada i 11 grudnia 2009 r., Wojewoda [...] przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w R. kopie pism A. Sp z o.o. z dnia 17 listopada i 3 grudnia 2009 r., celem rozpatrzenia ich w postępowaniu dotyczącym ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po zakończeniu postępowania w sprawie ponownej oceny, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], działając na podstawie art. 106 § 1, 2 i 4 Kpa oraz art. 90 ust. 1, 4, 8 i art. 91 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej nr [...] na odcinku Węzeł R.- węzeł Ś. długości ok. [...] km, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. W postanowieniu tym RDOŚ ustalił warunki realizacji przedsięwzięcia, w tym określił posadowienie ekranów akustycznych we wskazanych lokalizacjach (pkt 23 postanowienia) oraz wskazał na potrzebę wykonania analizy porealizacyjnej, w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań chroniących środowisko m.in. mających na celu zapewnienie ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem, dotrzymania standardów emisji substancji do powietrza atmosferycznego, skuteczności zastosowanych przejść dla zwierząt. Analizując ww. postanowienie pod kątem spełnienia wymagań określonych w art. 91 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, iż postanowienie to zawiera uzasadnienie, w którym zawarto informację dotyczącą udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa co znalazło swoje odzwierciedlenie w wydanym postanowieniu. Dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia zawarto wyjaśnienia w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalenia zawarte w opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]. Wobec znacznego oddalenia lokalizacji inwestycji od granicy państwa oraz z uwagi na zasięg oddziaływań ustalono, iż ww. inwestycja nie będzie powodować oddziaływania transgranicznego na środowisko. Poddając następnie kontroli postanowienie RDOŚ w aspekcie zarzutów, skarżącej spółki, dotyczących zasadności posadowienia ekranu [...], organ stwierdził, iż w ww. postanowieniu organ środowiskowy uznał, iż lokalizacja tego ekranu została przewidziana w decyzji środowiskowej, natomiast w trakcie projektowania drogi niezbędne było wprowadzenie zmian obejmujących m.in. lokalizację początków i końców ekranów akustycznych oraz ich długości i wysokości oraz typ ekranów akustycznych oznaczonych: [...],[...] i [...]. Wprowadzenie tych zmian było konieczne z uwagi na uszczegółowienie rozwiązań projektowych drogi. Jak wskazał organ środowiskowy, w związku z tym, że ekrany położone są o 41,5 cm niżej niż jezdnia, zostały one podniesione o 50 cm, w celu zachowania ich wysokości 4 m ponad jezdnię, natomiast poszczególne ekrany akustyczne ujęte w decyzji środowiskowej zostały na etapie projektu budowlanego skrócone, co zostało spowodowane ograniczeniami konstrukcyjnymi posadowienia ekranów akustycznych lub wydłużone i połączone ze sobą. Co się zaś tyczy ekranu [...], organ środowiskowy wskazał, iż na etapie uzyskania decyzji środowiskowej został on przewidziany do wykonania jako ekran pochłaniający. Natomiast po ponownym przeprowadzeniu analiz zasadności zlokalizowania w rejonie przedsięwzięcia ekranów akustycznych, potwierdzono potrzebę ich budowy w lokalizacjach określonych decyzją środowiskową, lecz dopuszczono wykonanie m.in. tego ekranu jako ekranu mieszanego, na którym do wysokości 1 m od podłoża będą posadowione elementy pochłaniające, a do docelowej wysokości elementy przeźroczyste. Po ponownym przeanalizowaniu ww. kwestii, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, iż postanowienie RDOŚ w R. jest prawidłowe. Podniósł, iż lokalizacja spornego ekranu [...] została przewidziana w decyzji środowiskowej, która jest rozstrzygnięciem warunkującym możliwość wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Wskazał również, iż warunki realizacji inwestycji zawarte w tym rozstrzygnięciu są wiążące dla inwestora wnioskującego o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie, sporządzony projekt budowlany przewiduje budowę tego ekranu w lokalizacji określonej w km od [...] projektowanej drogi [...] do km [...] +[...] drogi krajowej nr [...]. Ekran ten, zgodnie z projektem budowlanym projektowanej inwestycji, został określony jako ekran mieszany, inaczej niż przewidywała to decyzja środowiskowa. W związku z powyższym powstała konieczność dokonania ponownej oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, także i w kontekście zmian projektowanego ekranu. W następstwie tej oceny RDOŚ w R. uzgodnił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji, potwierdzając również zasadność rozwiązania zaproponowanego w projekcie budowlanym w zakresie zaprojektowania ekranu [...] w obszarze nieruchomości skarżącej spółki, jako ekranu mieszanego. Podstawą dla wprowadzenia zmian były zapisy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku węzeł R. Z. - węzeł Ś. długości ok.. [...] km", sporządzonego we wrześniu 2009 r., przez Biuro Konsultingowe Ochrony środowiska E. Ś. Jak wynika z treści tego raportu, po dokonaniu analizy poziomu hałasu stwierdzono, iż realizacja przedsięwzięcia będzie powodować ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne w jego sąsiedztwie. Z przeprowadzonych zaś analiz zasięgu emitowanego hałasu drogowego wynika, iż w zasięgu potencjalnego oddziaływania zlokalizowano obszary zabudowy mieszkaniowej (obiekty chronione przed hałasem). Stwierdzono, iż w 2011 r. i 2026 r. z zastosowaniem m.in. przedmiotowego ekranu [...] nie będą występowały przekroczenia na budynkach mieszkalnych zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanej trasy. Natomiast we wnioskach do tego raportu wskazano, iż w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny środowiska zaprojektowano budowę ekranów akustycznych, których parametry są zgodne z warunkami określonymi w decyzji środowiskowej, a analiza wykazała, iż przy zastosowaniu tych ekranów nie wystąpią przekroczenia standardów akustycznych obiektów chronionych - budynków mieszkalnych. Powyższy dokument, będący podstawą do orzekania przez organ środowiskowy w przedmiocie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowi zatem, w ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, wystarczające potwierdzenie przyjętych rozwiązań w zakresie ochrony akustycznej terenu objętego decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2010 r. W związku z powyższym niesłuszny jest w ocenie organu zarzut skarżącej spółki dotyczący tego, że zastosowanie, na odcinku planowanej drogi obejmującym nieruchomości spółki, ekranów akustycznych jest bezzasadne. Ponadto wskazać należy, iż przeprowadzona przez RDOŚ w R. ponowna analiza oddziaływania potwierdziła zasadność zmiany typu ekranu [...] z pochłaniającego na ekran mieszany, co nie wpłynie na poziom zabezpieczenia akustycznego i będzie rozwiązaniem korzystniejszym dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze tego ekranu, także i dla skarżącej spółki. Ustosunkowując się do twierdzenia skarżącej spółki dotyczącego braku w sąsiedztwie planowanej inwestycji terenów, które podlegałyby ochronie przed hałasem organ twierdził, iż lokalizacja ekranu [...] gwarantuje ochronę klimatu akustycznego terenów mieszkaniowych usytuowanych w sąsiedztwie przedsięwzięcia (dz. nr [...]), co wymaga lokalizacji tego ekranu na działkach należących m.in. do skarżącej spółki, mimo, iż tereny należące do spółki nie są chronione akustycznie zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu (potwierdzeniem przyjętych rozwiązań w zakresie posadowienia ekranu akustycznego [...] jest pismo E. S., reprezentującej Biuro Konsultingowe E. Ś. z dnia [...] stycznia 2010 r. [karta 364 akt administracyjnych organu I instancji]). Za bezzasadny zatem uznał wniosek skarżącej spółki dotyczący likwidacji ekranu akustycznego [...] w obszarze należących do niej nieruchomości, gdyż w ocenie organu odwoławczego ekran ten jest niezbędnym elementem ochrony środowiska, przewidzianym zarówno w decyzji środowiskowej jak i w postanowieniu RDOŚ z dnia [...] marca 2010 r. Niesłuszne są także zarzuty skarżącej spółki dotyczące naruszenia art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ to uregulowanie odnosi się do etapu sporządzania planu miejscowego, co w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, a jak wskazuje art. 114 ust. 3 tej ustawy, w przypadku różnorodności zabudowy danego terenu należy stosować rozwiązania techniczne zapewniające właściwe warunki akustyczne w budynkach, co zostało przewidziane w przedmiotowym przedsięwzięciu na podstawie ww. rozstrzygnięć środowiskowych, z którymi zgodny jest projekt budowlany projektowanej drogi ekspresowej oraz ww. decyzja Wojewody [...]. Wobec powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej Spółki nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie: 1. naruszenie art. 90 ust. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 z poźn. zm.) w zw. z art.10 a Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. UE. L. 85 175 40 ze zm ), poprzez niezastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a poprzez brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sad administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm. ) kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydana dnia [...] września 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. zezwalającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na realizację inwestycji drogowej tj. budowę drogi ekspresowej [...] na odcinku węzeł R.- węzeł "Ś." – od km [...] – [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. W pierwszej kolejności należy podnieść, że objęta skargą decyzja dotyczy inwestycji "liniowej" a więc skarga Spółki A. Sp. z o.o. mogłaby skutecznie dotyczyć jedynie inwestycji w sąsiedztwie działek skarżącej. Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) ustawa ta weszła w życie w dniu 25 maja 2003 r. początkowo zatytułowana, jako "ustawa o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych". W tej wersji dotyczyła jedynie realizacji inwestycji dróg krajowych, obejmujących jednak nie tylko autostrady, ale także pozostałe klasy dróg krajowych, tj. drogi ekspresowe, drogi główne ruchu przyspieszonego oraz drogi główne i obowiązywała do dnia 16 grudnia 2006 r. Do tego, zatem dnia omawiana ustawa miała zastosowanie jedynie do realizacji inwestycji dróg krajowych. Od dnia 16 grudnia 2006 r. przedmiotowa ustawa zaczęła obowiązywać w zmienionej wersji, ustalonej ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 220, poz. 1601, zm.). Przede wszystkim rozszerzony został zakres stosowania ustawy wobec inwestycji wszystkich dróg publicznych, tj. obok dróg krajowych, omawiana ustawa dotyczyła także dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, czemu dano wyraz poprzez zmianę samego tytułu ustawy na "ustawę o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych". Kolejna znacząca nowelizacja omawianej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych weszła w życie w dniu 10 września 2008 r. skutkiem ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji , w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). W wyniku tej nowelizacji decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi zastąpiono decyzją o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej i rozszerzono zakres rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji o zatwierdzanie nią projektu budowlanego oraz rozstrzyganiu innych kwestii z zakresu problematyki budowlanej. W ten sposób obecna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera rozstrzygnięcia od ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej do zatwierdzenia projektu budowlanego pełniąc rolę pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych Innych ustaw). Szczególność omawianej ustawy polega przede wszystkim na tym, iż ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej; jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę, kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań administracyjnych skutkuje, więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia administracyjnego, w którym następuje skonkretyzowanie lokalizacji inwestycji, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru mającego być zajętym pod przyszłą drogę publiczną oraz ocena technicznego projektu budowy drogi kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. Omawiana ustawa dotyczy takich instytucji prawnych, które są już uregulowane w innych aktach ustawodawczych. Stanowi zbiór norm proceduralnych służących zastosowaniu norm materialnoprawnych określonych w odrębnych aktach prawnych mających znaczenie dla dopuszczalności zrealizowania inwestycji drogowej w określonym miejscu. Sąd, orzekając w niniejszej sprawie, miał również na uwadze przepis art. 31 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych . Przepis ten stanowi, że nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. W przypadku, zaś uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa. Powyższa regulacja oznacza, że w przypadku, gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, a jednocześnie od dnia rozpoczęcia budowy upłynęło 14 dni, to kontrola sądowoadministracyjna takiej decyzji ograniczona jest do badania naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (z ograniczeniem do przesłanek określonych w art. 145 k.p.a.) oraz do badania przyczyn stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 k.p.a. W sytuacji, w której sąd administracyjny stwierdzi wystąpienie chociażby jednej z tych przyczyn, to jego kognicja ogranicza się do stwierdzenia, że decyzja narusza prawo. Sąd nie ma zatem możliwości wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. W sytuacji natomiast, gdy dostrzeżone przez sąd administracyjny naruszenie prawa jest spowodowane innymi przyczynami, aniżeli wyszczególnione w art. 145 lub 156 k.p.a., sąd zobligowany jest do oddalenia skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 31 ust. 2 specustawy. W rozpoznawanej sprawie, takie wady nie miały miejsca. W świetle powyższych uwag w ocenie Sądu należy podnieść, że ekran akustyczny [...] stanowi element "ogrodzenia" drogi mający na celu ochronę terenów położonych w sąsiedztwie drogi ekspresowej przed hałasem emitowanym przez poruszające się tą drogą pojazdy, poza tym stanowi urządzenie, które należy traktować jako całość techniczno-użytkową łącznie z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami. Ekrany akustyczne zostały zaprojektowane zgodnie z decyzją środowiskową Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. o Środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji (wiążącą organ wydający zezwolenie na realizację inwestycji drogowej). Wymóg zastosowania takiej formy ochrony przed uciążliwościami wynikającymi z projektowanej drogi wynika również z decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...] grudnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny oraz z wydanego w ramach powtórnej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko postanowienia Regionalnego organu ochrony środowiska z dnia [...] marca 2010 r. W tym miejscu należy podkreślić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej władny jest badać wyłącznie dopuszczalność projektowanych rozwiązań z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, nie jest natomiast uprawniony do dokonywania oceny a tym bardziej kwestionowania ich celowości. W wydanej decyzji organ szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących decyzji Wojewody [...] , a także odnoszących się do wydanego w ramach postępowania z dnia [...] marca 2010 r. o ponownej ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko. Organ odwoławczy podał także, że w toku postępowania otrzymał dokumentację techniczno-budowlaną dotyczącą nieistotnej zmiany wprowadzonej do zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie jednej z działek (o nr [...]) będącej własnością skarżącej spółki polegającą na odtworzeniu istniejącego zjazdu indywidualnego na działkę i zmianie ekranu akustycznego [...] – w tym zaprojektowanie bramy w ekranie umożliwiającej zjazd na tę działkę - podnosząc, iż ponieważ zmiana ta dotyczy realizacji inwestycji- nie jest on właściwy na tym etapie postępowania w sprawie o zatwierdzeniu projektu budowlanego oceniać legalność wprowadzenia nieistotnej zmiany projektu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła w wyniku dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Natomiast powody wydanego rozstrzygnięcia łącznie z wyjaśnieniami dotyczącymi podnoszonych przez skarżącą spółkę zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.