II SA/Wa 1831/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., działajac na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 2012 r. cofającą J.B. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Organ I instancji cofnął J.B. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, w związku z prawomocnym skazaniem J.B. przez Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] na karę grzywny w wysokości [...] zł za popełnienie czynu opisanego w art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Sąd ten uznał, iż w okresie od stycznia 2007 r. do [...] lutego 2007 r. w [...], J. B. - jako współwłaściciel restauracji [...] odtwarzał publicznie utwory muzyczne w wersji oryginalnej nie mając wymaganej ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych umowy licencyjnej ze związkiem Stowarzyszenia [...], czym wyrządził szkodę w wysokości [...] zł działając na szkodę artystów reprezentowanych przez ten związek. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w G.wyrokiem z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt [...]. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji J.B. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 10, art. 32, art. 79 i art. 81 Kpa, poprzez ich niezastosowanie. W sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę o jego chorobie, udokumentowanej zwolnieniami lekarskimi i mimo potrzeby przesłuchania go nie dokonał tej czynności i w rezultacie wydał decyzję pozbawiając stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Rozpatrując odwołanie Komendant Główny Policji uznał je za bezzasadne. Podkreślił, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w związku z prawomocnym skazaniem J.B. za przestępstwo umyślne. Organ Policji miał, wprost z brzmienia ustawy o broni i amunicji, obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Okoliczność skazania strony za przestępstwo umyślne jest tu oczywista (potwierdzają ją znajdujące się w aktach sprawy wyroki Sądów Rejonowego i Okręgowego w G., a także informacja z Krajowego Rejestru Karnego). Zatem przesłuchanie strony niczego istotnego do sprawy nie wnosi i nie było konieczne. Strona nie wskazała także, co istotnego w niniejszej sprawie miałoby wnieść przesłuchanie jej oraz jej osobisty udział w sprawie. W ocenie Komendanta Głównego Policji, w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne, żadne ewentualne dowody zgłoszone w toku postępowania nie mogłyby wpłynąć na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy i z tych względów brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Nadto niezrozumiałe jest, dlaczego w odwołaniu zarzucono organowi naruszenie art. 10 § 1 Kpa, skoro pełnomocnik - adw. [...] sam nie podjął żadnych czynności w sprawie, do których został umocowany już w dniu 31 maja 2012 r., co wynika z treści załączonego dopiero do odwołania pełnomocnictwa. Zatem w sprawie nie zachodziła konieczność osobistego udziału strony, co faktycznie wyłączało działanie przepisu art. 32 Kpa. J.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Zarzucił naruszenie przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kpa i w konsekwencji naruszenie zasad ogólnych postępowania to jest art. 7, art. 8 i art. 10 Kpa. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż został pozbawiony prawa do wypowiedzenia się w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest niezasadna. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż podjęta przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. jest decyzją związaną. Wynika to z brzmienia przepisów, na podstawie których została podjęta to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji. W szczególności podkreślenia wymaga tu, iż prawomocne skazanie osoby, posiadającej pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa umyślnego, wprost nakazuje wydanie organowi Policji decyzji o cofnięciu takiej osobie pozwolenia na posiadanie broni. Decyzja wydana przez organ I instancji, oparta na niepodważalnym ustaleniu prawomocnego skazania J. B. przez Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] na karę grzywny w wysokości [...] zł za popełnienie czynu opisanego w art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest prawidłowa. Organ Policji nie miał w niniejszej sprawie tzw. luzu decyzyjnego. Ustalony fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne wprost implikował wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni. Trafnie zatem Komendant Główny Policji wskazał na obligatoryjny obowiązek wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń i niezasadność zarzutów odwołania. Na marginesie, wskazać tu należy, iż nie jest to jedynie prawomocne orzeczenie ustalające winę w postępowaniu karnym J. B. Sąd Rejonowy [...] w M. wyrokiem z dnia [...] lipca 2007 r. sygn. akt [...] skazał go na karę grzywny [...] zł (wyrok prawomocny od dnia [...] lipca 2007 r.), natomiast Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r. sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie karne. Podkreślenia wymaga także, iż ani w odwołaniu, ani w skardze J. B. nie wyjaśnił, co istotnego zmieniłoby w niniejszej sprawie jego osobisty udział w sprawie i jego zeznania oraz w jaki sposób czynności te pozbawiłyby wiarygodności faktu prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne przez Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Procedura administracyjna ukierunkowana jest na szybkie działanie i posługiwanie się dowodami umożliwiającymi wykazanie istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy okoliczności. W niniejszej sprawie, w związku z treścią przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tą istotną okolicznością jest fakt prawomocnego skazania J. B., co organ I instancji w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości wykazał, zaś organ II instancji trafnie podkreślił. Skarżący zarówno w skardze jak i odwołaniu, wskazując na treść przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 oraz art. 7, art. 8 i art. 10 Kpa, twierdził, iż pozbawiono go podstawowych praw osobistego udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] czerwca 2012 r. J. B. złożył wniosek o przesłuchanie go i wyraził chęć zapoznania się z aktami sprawy, jednocześnie przedstawiając zwolnienie lekarskie od dnia [...] czerwca 2012 r. Następnie skarżący przedstawiał kolejne zwolnienia lekarskie, opiewające łącznie i nieprzerwanie na okres do dnia [...] sierpnia 2012 r. Jednocześnie w dniu [...] maja 2012 r. skarżący udzielił zawodowemu pełnomocnikowi pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu w niniejszej sprawie. Jednakże, wbrew obowiązkowi, pełnomocnik pełnomocnictwo to ujawnił organowi I instancji dołączając go dopiero do odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Zatem, na co trafnie wskazuje Komendant Główny Policji, od dnia [...] maja 2012 r. skarżący mógł w niniejszej sprawie skutecznie działać przez swojego pełnomocnika, w tym pełnomocnik ten mógł zapoznać się z aktami sprawy. Powyższa okoliczność wprost dyskredytuje zarzut braku możliwości działania strony w postępowaniu przed organem I instancji, niezależnie od kwestii zwolnienia lekarskiego. Zważywszy na tę okoliczność, a także na okoliczność braku wyjaśnienia zarówno w odwołaniu jak i w skardze, co skarżący chciał przedstawić organowi I instancji jako istotny dowód w niniejszej sprawie, należy uznać, iż zarzuty skargi są całkowicie chybione. Na prawidłowość tej oceny ma także wpływ, iż podjęta w dniu [...] lipca 2012 r. decyzja jest decyzją związaną (co wykazano wyżej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, skutkującymi ich uchyleniem, ani wadami skutkującymi stwierdzeniem ich nieważności i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.