VII SA/Wa 2993/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Starosta L. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. D. oraz W. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, dwulokalowego w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami przy ul. [...] w L., działka nr ew. [...], obręb [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. W dniu 28 stycznia 2009 r. E. i J. M. wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., zarzucając niezgodność pozwolenia na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009r., na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zw. dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku E. i J. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] maja 2008r. - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ wskazał, że decyzję z dnia [...] maja 2008r. wydano w okresie obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...]. Zatem zarzut niezgodności kwestionowanej decyzji z decyzją z dnia [...] października 2003r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był nieuzasadniony, gdyż inwestorzy nie byli związani powyższą decyzją. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie o symbolu [...], przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zarówno wolnostojącą, bliźniaczą jak i szeregową. Inwestycja mieści się w tej kategorii. Nadto organ wskazał, że z projektu wynika, iż nie naruszono innych warunków planu miejscowego: zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, gabaryty budynku tylko nieznacznie przewyższają gabaryty budynków sąsiednich, a formę architektoniczną dostosowano do otaczającej zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), organ wskazał, że z analizy przesłaniania i nasłonecznienia wynika, iż wysunięcie budynku od strony ogrodowej oraz jego podwyższenie, jak również dodatkowy garaż po frontowej stronie obiektu, nie powodują naruszenia wskazanych przepisów. Zdaniem organu to, że ściany przylegających do siebie budynków nie są równe, nie przesądza o niezachowaniu charakteru zabudowy szeregowej, gdyż jedyną cechą wspólną tej zabudowy jest przyleganie ścian sąsiadujących budynków. Nadto w dacie wydania pozwolenia nie obowiązywały przepisy ograniczające wielkość budynku przylegającego do istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Po rozpatrzeniu wniosku małżonków M. o ponowne rozpoznanie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację w niej przedstawioną. Skargę na powyższą decyzję złożyli E. i J. M., wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach. Skarżący wskazali, że organ zignorował § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. , gdyż nie zaistniały przesłanki odstąpienia od jego stosowania. Decyzja zatwierdzała wadliwy projekt, który przewidywał iż do ściany budynku skarżących, położonej przy granicy działki, przylega ściana sąsiedniego budynku o długości przekraczającej z jednej strony o 1,5 m i z drugiej strony o 6 m. Zdaniem skarżących już tylko ta okoliczność stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Ponadto, w ocenie skarżących, organ nie był władny kontrolować czy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z miejscowym planem, gdyż był tą decyzją związany. W postępowaniu zwyczajnym organ powinien sprawdzić m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki z decyzją o warunkach zabudowy, a także z warunkami technicznymi, a skoro tego nie uczynił to wystąpiło rażące naruszenie prawa. W dniu 5 maja 2010r., w toku postępowania przed Sądem Wojewódzkim skarżący przedłożyli opinię, która wskazywała na niezgodność zatwierdzonego projektu z § 5 pkt 8 obowiązującego planu, nakazującego lokalizowanie obiektów budowlanych zgodnie z przepisami szczególnymi, oraz że projekt zatwierdzono z pominięciem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem autora opinii inwestycja nie spełnia wymogów zabudowy szeregowej. Zewnętrzna ściana garażu dodanego do drugiego garażu graniczy z powietrzem nad ogródkiem skarżących. Drugi garaż wprowadzono na siłę z pominięciem warunków technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2195/09 po rozpoznaniu skargi E. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009r., uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Nie zostało bowiem wyjaśnione, czy decyzja z dnia [...] maja 2008r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie jest dotknięta wadą rażącego - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa - naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z § 5 pkt 8 planu miejscowego i w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego nakładał na organy architektoniczno - budowlane obowiązek sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestycja zaprojektowana została na terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2006r. W § 5 pkt 8 plan nakazuje lokalizowanie obiektów budowlanych zgodnie z przepisami szczególnymi. Natomiast przepis § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, wskazywał, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z treści powołanego przepisu - stanowiącego wyjątek od zasady sytuowania budynków w ściśle określonym oddaleniu z działką sąsiednią - wynikało zatem jednoznacznie, że możliwość sytuowania ściany pozbawionej otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią uzależniona była również od spełnienia warunku przylegania nowo budowanego budynku do ściany budynku istniejącego przy tej granicy. Natomiast kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją, Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku, który na długości 1,5 m z jednej strony i 6 m z drugiej strony nie przylega do ściany budynku skarżących, usytuowanego w granicy z działką inwestorów, co uszło uwadze organów nadzoru. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2010 r. wnieśli M. D. i W. D. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wskazań co do dalszego postępowania w związku z naruszenia art. 7 k.p.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a/ p.p.s.a. przez błędną wykładnię § 12 ust. 4 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 maja 2008 r. poprzez przyjęcie, że jego treść nie pozwalała na naruszenie warunku ścisłego przylegania nowo budowanego budynku do ściany budynku istniejącego przy tej granicy, w szczególności, że nie może wystawać ponad istniejąca ścianę; oraz niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia, który błędnie wskazano jako podstawę rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1213/11, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. D. (skarga W. D. została odrzucona) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2195/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozważania merytoryczne Sądu Wojewódzkiego w zakresie, w jakim uwzględnił skargę były bardzo skromne. Twierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił czy kwestionowana decyzja z dnia [...] maja 2008 r. o pozwoleniu na budowę, "nie jest dotknięta wadą rażącego – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z § 5 pkt 8 planu, w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych" w konfrontacji z treścią zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, było całkowicie gołosłowne. W zaskarżonej decyzji (podobnie w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r.) organ obszernie omówił ustalenia planu miejscowego (uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2006 r.) odnosząc je w różnych aspektach do kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji Starosty L. z dnia [...] maja 2008 r. Było to więc sprawdzanie czy przy wydawaniu powyższej decyzji, nie został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zdaniem organu przepis ten podobnie jak i ustalenia miejscowego planu, nie zostały naruszone – z czym zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny. Odwołanie się Sądu Wojewódzkiego do § 5 pkt 8 miejscowego planu było niezrozumiałe, gdyż ten przepis niczego istotnego nie wnosi do sprawy. Stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) w omawianej sprawie nie było zależne od postanowień części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za uzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut skargi kasacyjnej - naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego błędną wykładnię. Brzmienie powyższego przepisu uległo zmianie z dniem 8 lipca 2009 r. Z uwagi jednak na datę wydania kwestionowanej decyzji ([...] maja 2008 r.). W tym przypadku należało brać pod uwagę brzmienie tego przepisu obowiązujące przed zmianą. Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym do 7 lipca 2009 r. stanowił: "Jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". Brzmienie § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostało zmienione przez § 1 pkt 4 rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461) z dniem 8 lipca 2009 r. Sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną zostało uregulowane w § 12 ust. 3 pkt 2, który brzmi następująco: "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej". Z porównaniu wyżej cytowanych przepisów rozporządzenia (przed zmianą i po zmianie) jasno wynika, że w niniejszej sprawie tego, że "na długości 1,5 m z jednej strony i 6 m z drugiej strony (ściana budynku objętego decyzją z dnia [...] maja 2008 r.) nie przylega do ściany budynku skarżących usytuowanego w granicy z działką inwestorów", nie można było zakwalifikować jako rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, tak jak to uczynił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Pogląd ten byłby słuszny i uzasadniony gdyby kwestionowana decyzja była wydana po zmianie brzmienia § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (wyrok NSA z 30 października 2009 r., II OSK 1744/08). Poza tym okoliczność, że ściana budynku objętego decyzją Starosty L. z dnia [...] maja 2008 r., nie przylega na całej długości do ściany budynku skarżących, nie uszła uwadze organu nadzoru budowlanego, jak stwierdził w uzasadnieniu wyroku Sąd I wojewódzki. Organ wydający decyzje dostrzegł ten fakt, jednak uznał, że nie zmienia to charakteru "zabudowy szeregowej", której legalnej definicji nie zawierają obowiązujące przepisy. W dacie wydania pozwolenia budowlanego nie obowiązywały przepisy, które ograniczałyby wielkość budynku przylegającego do budynku już istniejącego na działce sąsiedniej. Z ocena tą Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się w całej rozciągłości , stwierdzając, iż Sąd I instancji , dokonał wykładni rozszerzającej § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia i błędnie ocenił uchylane decyzje. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że własność jest prawem chronionym konstytucyjnie (art. 21, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), które zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. W podobnym duchu określa to art. 140 k.c. Niedopuszczalne jest interpretowanie przepisów rozporządzenia – aktu wykonawczego do ustawy w drodze wykładni rozszerzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skargę należało oddalić. Na wstępie stwierdzić należy, że skoro niniejsza sprawa została ponownie przekazana Sądowi Wojewódzkiemu do rozpoznania - wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zapadłego w dniu 5 października 2010r. wyroku tutejszego Sądu - to na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu, związany był wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zarówno w zakresie oceny prawnej jak i dostrzeżonych błędów w postępowaniu Sądu I instancji. Związanie Sądu I instancji wyrokiem Sądu II instancji oznacza, iż Sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Mając na uwadze ocenę prawną wynikającą z uzasadnienia wyroku Sądu Naczelnego, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe, a kwestionowana w trybie nieważności decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. nie jest obarczona wada rażącego naruszenia prawa. W aktualnej ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie można mówić, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] maja 2008r. o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa miejscowego, to jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] stycznia 2006r., oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Na wstępie wskazać należy, że organy słusznie uznały, iż zarzut niezgodności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją z dnia [...] października 2003 r., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu był nieuzasadniony, gdyż inwestorzy nie byli związani tą decyzją. Działka inwestycyjna nr [...], znajdowała się na terenie o symbolu [...], przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zarówno wolnostojącą, bliźniaczą jak i szeregową. Niewątpliwie inwestycja zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę mieści się w tej kategorii. Ponadto organ słusznie ocenił, że projekt nie narusza innych warunków planu: zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, gabaryty budynku tylko nieznacznie przewyższają gabaryty budynków sąsiednich, a formę architektoniczną dostosowano do otaczającej zabudowy. Odnosząc się do zarzutu, naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wskazał, że z analizy przesłaniania i nasłonecznienia wynika, iż wysunięcie budynku od strony ogrodowej oraz jego podwyższenie, jak również dodatkowy garaż po frontowej stronie obiektu, nie powodują naruszenia ww. przepisów. Prawidłowo organ poddał ocenie fakt, że choć ściany przylegających do siebie budynków nie są równe, to nie przesądza o niezachowaniu charakteru zabudowy szeregowej. W dacie wydania kwestionowanego pozwolenia nie obowiązywały bowiem przepisy ograniczające wielkość budynku przylegającego do istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Należy podkreślić, że ocena braku naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, została uznana przez Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową. Tym samym za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć można, że brzmienie powyższego przepisu uległo zmianie z dniem 8 lipca 2009 r. Przy czym z uwagi na datę wydania kwestionowanej decyzji ([...] maja 2008 r.), należało brać pod uwagę brzmienie tego przepisu obowiązujące przed zmianą. Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do 7 lipca 2009 r. stanowił - "Jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". Brzmienie § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostało zmienione przez § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461) z dniem 8 lipca 2009 r. Sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną zostało uregulowane w § 12 ust. 3 pkt 2, który brzmi następująco: "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej". Z porównaniu wyżej cytowanych przepisów rozporządzenia (przed zmianą i po zmianie) jasno wynika, że w niniejszej sprawie tego, że "na długości 1,5 m z jednej strony i 6 m z drugiej strony (ściana budynku objętego decyzją z dnia [...] maja 2008 r.) nie przylega do ściany budynku skarżących usytuowanego w granicy z działką inwestorów", nie można było zakwalifikować jako rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Okoliczność, że ściana budynku objętego decyzją Starosty L. z dnia [...] maja 2008 r., nie przylega na całej długości do ściany budynku skarżących, została prawidłowo przeanalizowana w decyzjach jakie zapadły w trybie nieważności. Organ słusznie uznał, że nie zmienia to charakteru "zabudowy szeregowej", której legalnej definicji nie zawierają obowiązujące przepisy. Zdaniem Sądu organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkował się do twierdzeń strony oraz uwzględnił w rozważaniach szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego jakie prowadził. W sposób wyczerpujący ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji brak jest istotnych uchybień formalnych i materialnych, które miałyby negatywny wpływ na ocenę zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.