VI SA/Wa 2240/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], którą ustalono opłatę za używanie przez spółkę P. Sp. j. z siedzibą w G, (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2.775,00 (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2012 r. upoważnieni pracownicy Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. - działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych - przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. D. w G., zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę P. Sp. j. z siedzibą w G.. Kontrola została przeprowadzona w obecności A. R. - Dyrektora Biura Zarządu skarżącej spółki. W wyniku przeprowadzonej kontroli, na podstawie oświadczenia A. R. - Dyrektora Biura Zarządu skarżącej spółki, ujawniono 25 sztuk sprawnych technicznie odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi kilka lat w przypadku 20 sztuk stwierdzonych odbiorników, natomiast odnośnie 5 sztuk odbiorników stwierdzono, że używano ich od stycznia 2012 r. W protokole z kontroli zwarto oświadczenie A. R., że wniosek o rejestrację i nr abonenta zostaną w terminie 7 dni przesłane do organu. Ponadto z dołączonego do protokołu kontroli oświadczenia A. R. wynika, że w dniu kontroli wszystkie stwierdzone odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W oświadczeniu stwierdzono, że uruchomienie tych odbiorników w dniu kontroli nie było możliwe z powodu dokonanej przez gości hotelowych rezerwacji. Protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń zarówno przez kontrolerów, jak również przez A. R. - Dyrektora Biura Zarządu skarżącej spółki. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżąca spółka poinformowała organ I instancji, że spółka zgłosiła internetowy wniosek o zwiększenie liczby odbiorników telewizyjnych z 20 na 25 (wniosek nr [...]) hotelu zajmującym lokal znajdujący się w G. przy ul. C. Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. pismem z dnia [...] marca 2012 r., skierowanym do skarżącej spółki - stwierdziła, że istotnie zgłoszenie zmiany ilości odbiorników w lokalu przy ul. C. w G. nastąpiło za pomocą strony internetowej Poczty Polskiej w dniu [...] lutego 2012 r. Jednocześnie zawiadomieniem z dnia [...] marca 2012 r. organ poinformował skarżącą spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego. W wyniku dokonanych ustaleń, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., działając na podstawie art. art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczenia opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia i wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz.U. Nr 132, poz. 116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], ustalił opłatę za używanie 5 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2.775,00 złotych (30 x 18,50 złotych/1 miesiąc x 5 sztuk odbiorników). W uzasadnieniu organ stwierdził, że w wyniku kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznego ustalono, iż w lokalu zajmowanym przez stronę skarżącą znajdowało się 25 odbiorników telewizyjnych, które były sprawne technicznie, tj. w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ I instancji w toku postępowania administracyjnego stwierdził, że kontrolowana spółka potwierdziła posiadanie rejestracji 20 odbiorników (z 25 stwierdzonych w lokalu użytkowym). Organ nadmienił, że w dniu kontroli strona skarżąca posiadała 20 sztuk zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz 5 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zatem, w ocenie organu, do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, strona nie dopełniła obowiązku rejestracji ujawnionych podczas kontroli 5 odbiorników telewizyjnych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 cyt. ustawy o płacie abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. stwierdził, że art. 2 ust. 2 ww. ustawy określa domniemanie, polegające na przypuszczeniu, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Organ zauważył, że art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, określają obowiązek zarejestrowania odbiorników w placówkach operatora publicznego, w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ, powołując się przepis art. 5 ust. 3 ustawy, określił opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych 5 odbiorników telewizyjnych. Organ wyjaśnił, że miesięczna opłata abonamentowa została określona w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 548 ze zm.) i zgodnie z brzmieniem § 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia wynosi 18,50 złotych za jeden miesiąc. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. strona skarżąca wniosła do Ministra Administracji i Cyfryzacji odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji, skarżąca spółka zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a który polegał na przyjęciu, że sporne odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca, powołując się na przepis art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, stwierdziła, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje jedynie w sytuacji, gdy posiadany odbiornik telewizyjny jest używany przez osobę władającą tym odbiornikiem. Zdaniem strony skarżącej, odbiorniki umieszczone w pokojach hotelowych nie były używane przez skarżącą spółkę. Ponadto strona podkreśliła, że pomimo faktu, iż odbiorniki fizycznie znajdowały się w pokojach w lokalu przez nią użytkowanym, to nie były one używane ze względu na brak zainteresowania nimi ze strony gości hotelowych. Zdaniem skarżącej spółki, powyższe świadczy o tym, że odbiorniki nie były wykorzystywane do celów prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Spółka wyjaśniła, że mimo tego, iż odbiorniki telewizyjne znajdowały się u niej w lokalu, to ona z nich nie korzystała, bowiem nie były one podłączone do sieci telewizyjnej. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że A. R. była osobą nieuprawnioną do reprezentowania interesów skarżącej spółki, bowiem nie posiadała stosownego upoważnienia udzielonego przez stronę. Zdaniem strony skarżącej, oświadczenie wiedzy A. R. nie odpowiada prawdzie, bowiem nie posiadała ona stosownych informacji na temat możliwości korzystania z rzeczonych odbiorników. Jednocześnie strona podniosła, że możliwość natychmiastowego uruchomienia programu przy pomocy spornych odbiorników nie została w rzeczywistości stwierdzony. Następnie, w toku postępowania odwoławczego, Minister Administracji i Cyfryzacji pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wezwał stronę skarżącą o wykazanie, kiedy obiekt przy ul. C. został wyposażony w instalację antenową. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdziła, że wyposażenie obiektu w instalację antenową odbyło się w 2001 roku, dodając jednocześnie, że wtedy też nastąpiła rejestracja pierwszych odbiorników. Skarżąca spółka wyjaśniła, że po ukończeniu remontu przeprowadzonego w związku z planowanymi mistrzostwami UEFA EURO 2012, rozpoczęła ona wyposażenie pokoi hotelowych m.in. odbiorniki telewizyjne, które jednak nie zostały podłączone do sieci telewizyjnej i w związku z tym nie były używane. Spółka stwierdziła, że planował rozpocząć używanie owych odbiorników dopiero od marca 2012 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie przez skarżącą spółkę P. Sp. j. z siedzibą w G. pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2.775,00 (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych - wyjaśnił, że odbiorniki RTV, o których stanowi ustawa, potencjalnie zdolne do natychmiastowego odbioru programu, a celowo odłączone od źródła zasilania i przekazu, nie mogą być uznane za odbiorniki, których posiadacze zwolnieni są z obowiązku zarejestrowania ich i odprowadzania stosownych opłat abonamentowych. Zatem, w opinii organu odwoławczego, okoliczność posiadania urządzeń technicznych dostosowanych do odbioru programu w obiekcie wyposażonym w instalację pozwalającą na odbiór programu uzasadnia zastosowanie domniemania, że odbiornik jest używany. Organ odwoławczy, ustosunkowując się zarzutu strony skarżącej, że A. R. nie była osobą upoważnioną do wydawania oświadczeń wiedzy - stwierdził, że ww. osoba podała kontrolerowi ilość odbiorników znajdujących się w obiekcie, jak również potrafiła wskazać przyczynę braku możliwości bezpośredniego sprawdzenia technicznej możliwości dostosowania odbiorników do odbioru programu (vide: rezerwacja pokoi, w których znajdowały się odbiorniki, przez gości hotelowych), jak również miała wiedzę na temat daty, od której używane były niezarejestrowane odbiorniki. Ponadto organ zauważył, że świadek ta złożyła pisemne oświadczenie, które dołączone zostało do protokołu kontroli. Organ odwoławczy wyjaśnił, ze zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych odbiornik podlega zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w jego posiadanie. Zdaniem Ministra Administracji i Cyfryzacji, powyższe okoliczności są bezsporne, a zatem organ I instancji zasadnie ustalił opłatę za używanie 5 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Pismem z dnia [...] września 2012 r. skarżąca spółka P. Sp. j. siedzibą w G., działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji lub o stwierdzenie jej nieważności, jako sprzecznej z Konstytucja RP, strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisów art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 46 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - naruszenie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej m.in. z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że ustawa o opłatach abonamentowych nie mogła wprowadzić domniemania, na które się powołuje organ. Skarżąca podniosła także, że Minister Administracji i Cyfryzacji nie jest uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiotowym zakresie. Skarżąca zauważyła, że A. R. (Dyrektor Biura Zarządu) nie jest wspólnikiem spółki jawnej, a zatem nie mogła występować w jej imieniu podczas kontroli - co zdaniem skarżącej spółki - nie zostało wzięte pod uwagę. Strona skarżąca przypomniała także, że osobami uprawnionymi do reprezentacji spółki w stosunkach zewnętrznych są wspólnicy spółki jawnej, a nie Dyrektor Biura Zarządu. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. – dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga spółki P. Sp. j. siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] maja 2012 r. - nie naruszają przepisów prawa. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym obiekcie (lokalu) przy ul. D. w G., użytkowanym przez skarżącą spółkę, znajdowało się 25 sztuk odbiorników telewizyjnych, w tym 5 sztuk odbiorników niezarejestrowanych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, iż sporne odbiorniki były zarejestrowane. Skarżąca spółka nie wykazała również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników. Zdaniem Sądu, poza sporem pozostaje nie tylko fakt stwierdzenia przez organ posiadania przez stronę skarżącą 25 sztuk odbiorników telewizyjnych w kontrolowanym lokalu, z czego w dniu kontroli zarejestrowanych było 20 sztuk, ale również fakt, że sporny lokal wyposażony został w 2001 r. w instalację antenową. Sąd uznał, że obowiązkiem strony skarżącej było jednoznaczne wykazanie w toku postępowania, że strona skarżąca (ewentualnie jej pracownik) dokonała stosownej rejestracji odbiorników w celu ich używania w kontrolowanym lokalu. W opinii Sądu, odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z lokalem używanym przez stronę skarżącą ponosi skarżąca spółka - i na niej spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w tym miejscu odbiorników. Wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie są ryzykiem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w kontrolowanym obiekcie. Jeżeli jednak odbiorniki telewizyjne zostały zarejestrowane, to w tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na spółce. Skarżąca spółka żadnych dowodów w tym zakresie w postępowaniu przed organami nie przedstawiła, informując jedynie, że A. R. – Dyrektor Biura Zarządu nie miała uprawnień do reprezentowania spółki za zewnątrz. Sąd stwierdził, że A. R. była uczestnikiem przeprowadzonej kontroli i w jej obecności sporządzono protokół kontroli, który bez zastrzeżeń podpisała. Oświadczenie stanowiące załącznik do protokołu, było w ocenie Sądu precyzyjnym oświadczeniem wiedzy uczestnika kontroli. W opinii WSA w Warszawie A. R. nie składała oświadczeń woli w imieniu skarżącej - jej oświadczenie stanowiło wykazanie jej wiedzy na temat występowania w kontrolowanym lokalu odbiorników telewizyjnych. Wskazać jedynie należy, że Sąd doszedł do przekonania, iż stanowisko strony skarżącej zawarte w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. sprzeczne jest z oświadczeniem wiedzy A. R.. Z akt sprawy wynika, że w oświadczeniu z dnia [...] lutego 2012 r. A. R. stwierdziła jednoznacznie, że w dniu kontroli nie można było dokonać bezpośrednich oględzin w pokojach hotelowych z powodu zarezerwowania ich przez gości hotelowych. Natomiast w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. spółka stwierdziła, że niezarejetrowane odbiorniki nie były używane przez skarżącą, bowiem nie były podłączone do sieci telewizyjnej, gdyż ze strony gości hotelowych nie było zapotrzebowania na te pokoje. W ocenie Sądu, ustalenie czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób. Mianowicie, bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Zdaniem Sądu okoliczności powoływane przez skarżącą nie obalają domniemania wynikającego z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, uznać należy w konsekwencji, że strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania unormowań zawartych w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej sugerujących niekonstytucyjność przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, należy - zdaniem Sądu - wyjaśnić, że żaden z przepisów cyt. ustawy nie został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny. Warto wskazać, że w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. (sygn. akt K 24/08) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż powierzenie Poczcie Polskiej kontroli nad rejestracją odbiorników radiowych i telewizyjnych, a także zobowiązanie jej do ustalenia kary w przypadku używania niezarejestrowanego odbiornika jest zgodne z Konstytucją RP. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.