II GSK 2073/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Zofia Borowicz Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Adwokackiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 444/11 w sprawie ze skargi M. G. na uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie wpisu na listę aplikantów adwokackich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Naczelnej Rady Adwokackiej na rzecz M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 444/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi M. G. na uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2010 r., w przedmiocie wpisu na listę aplikantów adwokackich, uchylił zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia [...] lipca 2010 r., stwierdził, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] września 2009 r. M. G. (dalej: skarżący) wystąpił do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. (dalej: ORA) o wpis na listę aplikantów adwokackich na podstawie art. 68 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 w zw. z art. 75 ust. 5 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm., zwanej dalej: p.o.a.). Wraz z wnioskiem złożył informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynikało, że Sąd Rejonowy dla K.-P. wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II K 155/08/P, umorzył warunkowo postępowanie na okres 2 lat. Uchwałą z dnia [...] listopada 2009 r. ORA odmówiła skarżącemu wpisu na listę aplikantów adwokackich, za przeszkodę uznając warunkowe umorzenie postępowania karnego, wobec czego, w jej ocenie, skarżący nie spełnia ustawowej przesłanki nieskazitelności charakteru, określonej w art. 65 pkt 1 p.o.a. Naczelna Rada Adwokacka (czynności z zakresu działania której sprawowało Prezydium NRA – na podstawie art. 59 ust. 3 p.o.a.) po rozpatrzeniu odwołania, uchwałą z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchyliło wskazaną uchwałę ORA i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po uzupełnieniu materiału dowodowego o akta sprawy Sądu Rejonowego dla K.-P., sygn. akt II K 155/08/P, ORA uchwałą z dnia [...] lipca 2010 r. odmówiła wnioskodawcy wpisu na listę aplikantów adwokackich Izby Adwokackiej w W. W ocenie organu, skarżący nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu, w związku z postępowaniem karnym przeciwko niemu, zakończonym warunkowym umorzeniem postępowania. Zdaniem ORA, warunkowe umorzenie postępowania przesądza o sprawstwie, a tym samym o winie skarżącego w zakresie występku z art. 18 § 2, art. 66 § 1, art. 67 § 1 oraz art. 67 § 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, zwanej dalej: k.k.). Organ podkreślił, że skarżący dopuścił się ww. przestępstwa w związku z wykonywaniem pracy w kancelarii radcy prawnego, czym dał wyraz lekceważenia zasad etyki zawodowej. ORA zwróciła również uwagę na fakt nielojalnego postępowania skarżącego względem pracodawcy, wobec rezygnacji z pracy i rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej po przejęciu klienta dawnego pracodawcy. Pomoc prawna udzielona właśnie temu klientowi stała się przedmiotem postępowania karnego, skierowanego przeciwko skarżącemu i "przejętemu" klientowi. Organ powołał się także na negatywną opinię o skarżącym sporządzoną przez adwokat M. G. – Kierownika Szkolenia Aplikantów Adwokackich ORA, w której podkreślono, że przestępstwo z art. 276 k.k., polegające w przypadku skarżącego na nakłanianiu do ukrycia dokumentów, należy do przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, która to wartość jest niezwykle istotna w zawodzie adwokata. Po rozpatrzeniu odwołania NRA uchwałą z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymało w mocy uchwałę ORA w W. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji prawidłowo wypełnił zalecenia podane w uchwale z dnia [...] kwietnia 2010 r. poprzez uzupełnienie akt sprawy. W ocenie organu odwoławczego, czyn którego dopuścił się skarżący dowodzi, że kandydat nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania w przyszłości zawodu adwokata – nawet pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego na dwuletni okres próby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wydając rozstrzygnięcie w sprawie stwierdził, że orzekające organy administracyjne obu instancji, przy wydawaniu uchwały były związane rygorami procedury administracyjnej, określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania oraz końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżone uchwały nie spełniały kryteriów określonych w art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.). Organy skupiły się głównie na wykazaniu, że osoba, wobec której było prowadzone postępowanie karne zakończone warunkowym jego umorzeniem na okres próby 2 lat nie spełnia kryteriów z art. 75 ust. 2 p.o.a., zgodnie z którymi aplikantem adwokackim może być osoba, która spełnia warunki określone w art. 65 pkt 1-3 p.o.a. i uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu wstępnego. Organy samorządu adwokackiego oparły się na przesłance braku nieskazitelności charakteru kandydata przewidzianej w art. 65 pkt 1 p.o.a, w myśl którego na listę adwokatów (na mocy art. 75 ust. 2 p.o.a. – także aplikantem adwokackim) może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata (aplikanta adwokackiego). Sąd podniósł, że skarżący został dopuszczony do egzaminu wstępnego dla kandydatów na aplikantów adwokackich w 2009 r. bez przedstawienia Komisji Egzaminacyjnej informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, którą dysponował. W myśl art. 75c ust. 2 pkt 5 p.o.a. zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką winno zawierać informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego, opatrzoną datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed złożeniem zgłoszenia, zaś skarżący informację tę przedłożył pismem z dnia [...] października 2009 r. dopiero po wezwaniu ORA. Natomiast informację o osobie z tego rejestru, bez wezwania organu, dołączył do wniosku o wpis na listę aplikantów adwokackich z dnia [...] września 2009 r. oraz do kolejnego wniosku o wpis na listę aplikantów adwokackich Izby W. z dnia [...] października 2010 r. (przedłożył ją niezwłocznie po upływie okresu próby i zatarciu "skazania" - pismo z dnia [...] listopada 2010 r. oraz informacja z KRK w aktach adm.). Organy wskazywały, że przestępstwo zostało popełnione przez skarżącego w trakcie pracy w firmie zajmującej się co najmniej prowadzeniem spraw odszkodowawczych, co zostało uznane za okoliczność dodatkowo obciążającą skarżącego. Ponadto zwróciły uwagę na niedopuszczalne zachowanie skarżącego po rozwiązaniu stosunku pracy, polegające na "przejęciu" klienta byłego pracodawcy, co dodatkowo wzmacniało jego negatywną ocenę w świetle przesłanek z art. 65 pkt 1 p.o.a. W ocenie Sądu I instancji, organy pominęły, pozostawiając jako niewyjaśnione, okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz uzupełnione w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. W pierwszym ze wskazanych pism skarżący powołał się na wyjaśnienia złożone osobiście Dziekanowi oraz Sekretarzowi ORA w W. odnośnie popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek śladu z przeprowadzonych rozmów. Tymczasem obowiązkiem organu jest podjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez ustalenie, czy wyjaśnienia były faktycznie złożone, a jeżeli tak, to w jakiej formie i jaką rangę (znaczenie prawne) nadały im organy. Taki wymóg nałożył na organy ustawodawca nakazując, aby uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przeprowadzenie rozmowy ze skarżącym było zatem istotne w świetle art. 10 § 1 k.p.a. W odwołaniach skarżący wskazał również na błędne ustalenia organów odnośnie sposobu rozwiązania stosunku pracy przez skarżącego z pracodawcą, jak również na błędne przekonanie organów, iż była to kancelaria radcy prawnego. Skarżący podkreślił, że stroną, która rozwiązała stosunek pracy z pracodawcą był właśnie on, zaś przyczynę rozwiązania stanowiło naruszenie przez pracodawcę – "S." s.c. - obowiązków w postaci braku wypłaty skarżącemu wynagrodzenia za miesiące: luty i marzec 2007 r., w tym zasiłku chorobowego. Zdaniem Sądu, za niewystarczające należało uznać lapidarne stwierdzenie ORA o zrezygnowaniu przez skarżącego z pracy, gdyż znajomość treści pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2007 r., zatytułowanego "Rozwiązanie umowy o pracę" rzutuje na postrzeganie skarżącego, którego postępowanie jest przedmiotem oceny. Kwestię sposobu zakończenia pracy w firmie "S." s.c. przez skarżącego należało wyjaśnić, choćby poprzez zażądanie przedstawienia świadectwa pracy i równocześnie w kontekście podjęcia przez niego działalności gospodarczej. Oceniając zarzuty dotyczące nieetycznego postępowania skarżącego wobec pracodawcy w związku z "przejęciem" klienta Spółki, Sąd podniósł, że zostały one sformułowane bez wyraźnego oparcia w materiale dowodowym, gdyż w aktach nie ma dokumentu, który zobowiązywałby skarżącego do niepodejmowania określonych działań po zakończeniu współpracy ze Spółką, np. w postaci klauzuli o zakazie konkurencji. Nie zbadano także czy, z jaką datą i na jakich zasadach skarżący zawarł umowę z M. W., co do prowadzenia jej sprawy odszkodowawczej. Z drugiej strony skarżący wskazywał, że zaczął prowadzić tę sprawę bezpłatnie, na wyraźną prośbę, co powinno być rozważone w kontekście tego, że M. W. była osobą obcą dla skarżącego, a ten podjął działalność gospodarczą w zakresie pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, w tym pomocy prawnej. Brak dokumentów uniemożliwił również ocenę zakresu czynności powierzonych skarżącemu w czasie pracy w Spółce, do wykonywania których był uprawniony. W ocenie Sądu, informacja taka wydaje się niezbędna w sytuacji, gdy organy zarzucają stronie przekroczenie kompetencji w trakcie wykonywanych czynności. Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy w uchwale z dnia [...] listopada 2010r. odwołał się do wskazanego powyżej wyroku Sądu Rejonowego, który w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia uległ zatarciu. Ponadto organy nie zbadały zachowania skarżącego w okresie od wydania wyroku do czasu wydania uchwały, czyli do momentu zatarcia skazania, które to ustalenia były niezbędne przy dokonywaniu oceny charakteru skarżącego i ewentualnej możliwości wykonywania przez niego w przyszłości zawodu adwokata, a wcześniej zawodu aplikanta adwokackiego – tym bardziej, że okres próby w warunkowym umorzeniu postępowania minął, co oznaczało, że skarżący przestrzegał porządku prawnego w rozumieniu art. 68 k.k. Jedyną oceną, wziętą pod uwagę przez organy, była opinia kierownika Szkolenia Aplikantów Adwokackich Okręgowej Rady Adwokackiej, z której treścią, wbrew art. 10 § 1 k.p.a., nie zapoznano skarżącego. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji – powołując się na orzecznictwo – wywiódł jak należy rozumieć "rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu", "nieskazitelny charakter" oraz "dotychczasowe zachowanie" – o których mowa w art. 65 pkt 1 p.o.a. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie przyjęcie przez organy obu instancji, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego za czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 276 k.k. pozwalało na uznanie, że skarżącemu nie można przypisać cechy nieskazitelności charakteru było niewystarczające - nawet przy uwzględnieniu rodzaju popełnionego czynu - szczególnie w sytuacji pozytywnego zakończenia okresu próby oraz upływu ponad trzech lat między popełnieniem przez skarżącego czynu a wydaniem zaskarżonych uchwał. Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organy nie rozpoznały sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, naruszając tym samym powołane na wstępie przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej Naczelna Rada Adwokacka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błędną wykładnię art. 65 pkt 1 p.o.a. poprzez uznanie, iż fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego za czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 276 k.k. jest niewystarczający do uznania, że uczestnik nie spełnia rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec uczestnika postępowania wskazuje nie tylko na fakt, że nie można mu przypisać cechy nieskazitelności charakteru, lecz wskazuje również na sposób jego dotychczasowego postępowania, które to zachowanie z pewnością nie odpowiada ocenom moralnym, etycznym, gwarantującym właściwe wykonywanie zawodu adwokata. Dlatego też wskazane przez Sąd I instancji uchybienie w postaci niewyjaśnienia całokształtu okoliczności przez organy nie miało wpływu na wydane uchwały. Zdaniem organu, popełnienie przez uczestnika postępowania umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego dyskwalifikuje go w sferze etyczno – moralnej, ponieważ podważa jego odpowiedzialność, wiarygodność i uczciwość – bez względu na jego późniejsze zachowanie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył M. G., wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia bowiem zarzut błędnej wykładni art. 65 pkt 1 p.o.a. – sformułowany przez autora skargi kasacyjnej jako błędne uznanie, iż fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego za czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 276 k.k. jest niewystarczający do uznania, że uczestnik nie spełnia rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Zgodnie z objętym podstawami skargi kasacyjnej art. 65 pkt 1 p.o.a. na listę adwokatów może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji z treści przytoczonego przepisu wywiódł - powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego - że "rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu adwokata " to zespół cech osobistych charakteru i zachowań, składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Składają się na nią cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać adwokatem. Pojęcie "rękojmi" to poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech, zawód zaufania publicznego, w tym wypadku adwokata, będzie wykonywany prawidłowo. O nieskazitelności charakteru z kolei świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza zaś postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych - do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantujące właściwe wykonywanie zawodu radcy prawnego. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata jest więc – według Sądu I instancji - implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym. Dodać należy, że skoro zgodnie z art. 68 ust. 3 pkt 1 p.o.a. istnieje wymóg dołączenia do wniosku o wpis na listę adwokatów informacji o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego – to znaczy, że dane gromadzone w tym rejestrze mają znaczenie do oceny nieskazitelnego charakteru i rękojmi wykonywania zawodu adwokata – w rozumieniu art. 65 pkt 1 p.o.a. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oznacza mylne rozumienie treści określonej normy prawnej. Strona decydując się na oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni zobowiązana jest wyjaśnić dlaczego interpretacja przepisu, dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest wadliwa oraz wskazać jak przepis ten - w jej ocenie - prawidłowo należy wykładać. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak wywodu, który podważałby przedstawione rozumienie art. 65 pkt 1 p.o.a. Zwrócenia uwagi wymaga w tym miejscu, że zwroty takie jak "nieskazitelny charakter" czy "rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu" niewątpliwie należą do pojęć nieostrych. W istocie nie mogą więc być zdefiniowane w sposób jednoznaczny i abstrakcyjny. Trafnie podnosi się w piśmiennictwie, że ratio umieszczenia takiego zwrotu w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia ad casum. Ukonkretnienie znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto, należy zaś do sfery stosowania prawa (v. "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych" E. Łętowska; Państwo o Prawo, 7-8/2011). Sposób sformułowania naruszenia art. 65 pkt 1 p.o.a. wskazuje jednak, że autor skargi kasacyjnej zmierza właśnie do podważenia prawidłowości zastosowania tego przepisu w okolicznościach tej sprawy. Niewłaściwe zastosowanie polega bowiem na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Nie ulega wątpliwości, że ocena czy osobę ubiegającą się o wpis na listę adwokatów cechuje nieskazitelny charakter i czy zachowaniem swym daje ona rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata – w rozumieniu art. 65 pkt 1 p.o.a. -wymaga uwzględnienia szeregu okoliczności. Co do zasady nie można jednak wykluczyć takiego stanu rzeczy, że jedna z okoliczności wziętych pod uwagę może skutecznie podważyć istnienie cech koniecznych do uzyskania wpisu na listę adwokatów. Gdy dojdzie do stwierdzenia okoliczności dyskwalifikującej osobę ubiegającą się o wpis na listę adwokatów – potrzeba czynienia dalszych ustaleń może być uznana za zbędną. W rozpoznawanej sprawie jednakże, w kontrolowanych przez Sąd I instancji uchwałach, za taką okoliczność uznano fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego za czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 276 k.k. Niewątpliwie fakt prawomocnego warunkowego umorzenia postępowania karnego w sprawach o przestępstwa lub przestępstwa skarbowe należy do danych gromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym – o czym wprost stanowi art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym. Jednakże dane osobowe osób, o których mowa w powołanym art. 1 ust. 2 pkt 2, usuwa się po upływie terminu określonego w art. 68 § 4 Kodeksu karnego (tzn. po terminie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Podzielić należy pogląd, że celem tej regulacji jest eliminacja "stygmatyzacji’ czyli usuwanie trwałego charakteru negatywnych następstw wyniku postępowań karnych. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały dane dotyczące warunkowego umorzenia postępowania karnego nie figurowały już w Krajowym Rejestrze Karnym, zostały z niego usunięte. Sąd I instancji - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - trafnie zatem uznał, że odmowa wpisu na listę adwokatów oparta wyłącznie na fakcie warunkowego umorzenia postępowania karnego z pominięciem innych podnoszonych w sprawie okoliczności – nie znajduje uzasadnienia. Stanowisko Sądu, że organy naruszyły art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie jest zresztą podważane zarzutem uchybienia przepisom postępowania w ramach podstawy określonej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z tych wszystkich wzglądów skarga kasacyjna - jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 p.p.s.a. (koszty przejazdu strony do sądu) orzekł jak w sentencji wyroku.