II GSK 927/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółki z o.o. w J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 13 lutego 2013 r.; sygn. akt III SA/Łd 2/13 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 299/10 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] marca 2010 r.; nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. po rozpoznaniu skargi "F." sp. zo.o. z siedzibą w J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 29 września 2010 r. (sygn. akt III SA/Łd 299/10) odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i zwrócił stronie skarżącej wpis sądowy od skargi o wznowienie postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę "F." spółki zo.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora izby Celnej w L. z dnia z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Pismem z dnia 29 grudnia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Jako podstawę skargi o wznowienie wskazał art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 roku (w sprawach połączonych C-213/11 F. Spółka z o.o., C-214/11 G. Spółka z o.o. i C-217/11 F. sp. z o.o., publik., w Dz.U.UE. z dnia 29 września 2012r.). Pełnomocnik podniósł, że wyrok TSUE stanowi wykładnię prawa unijnego w zakresie pytania prawnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10, tj. "czy przepis art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zabraniający wydawania nowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i zmierzający przez to do zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych w miejscach innych niż kasyna, jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE. L 98, 204. 37 ze zm.)?". W związku z tym, że zaskarżony niniejszą skargą wyrok opierał się na badaniu legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w L. wydanych na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w ocenie pełnomocnika spełnione zostały przesłanki warunkujące wznowienie postępowania na wskazanej powyżej podstawie prawnej. Odnosząc się do okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, pełnomocnik podniósł, że w jego ocenie termin do wniesienia w niniejszej sprawie skargi o wznowienie należy liczyć od dnia publikacji. W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika, skoro publikacja orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nastąpiła w dniu 29 września 2012 r., to skarga o wznowienie postępowania nadana w polskiej placówce pocztowej 29 grudnia 2012 r. została wniesiona z zachowaniem wskazanego w ustawie terminu. Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2013 r. sędzia sprawozdawca wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania w terminie 7 dni dowodu doręczenia stronie wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku. W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2012 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu pełnomocnik spółki podniósł, iż wyrok TSUE został mu doręczony w związku z innym postępowaniem sądowoadministracyjnym, toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. ze skargi spółki "F." (w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10). W związku z powyższym wskazał, że okoliczność tożsamości podmiotowej strony skarżącej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. w sprawie, w której zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości oraz w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w L. nie może skutkować ograniczeniem uprawnień procesowych strony skarżącej wynikającymi z art. 272 § 3 p.p.s.a., a zatem co do przesłanek i terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, zdaniem pełnomocnika strona winna być traktowana na równi z innymi podmiotami, które o okoliczności wydania wyroku Trybunału Sprawiedliwości "dowiedziały" się w znaczeniu prawnym dopiero z chwilą "publikacji" orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (w dniu 29 września 2012 roku). Skoro podmioty te są uprawnione do wniesienia skargi o wznowienie w terminie trzymiesięcznym, liczonym zgodnie z art. 272 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 277 p.p.s.a., to wskazany wyżej sposób ustalania terminu winien-w ocenie pełnomocnika spółki- mieć zastosowanie także w przypadku strony skarżącej "w innych sprawach". W załączeniu pełnomocnik przedstawił kserokopię pisma przewodniego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 roku zatytułowanego "doręczenie wyroku" opatrzonego prezentatą Kancelarii Prawnej B.P. & P. "wpłynęło dnia 26 lipca 2012". Postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę spółki o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skargę o wznowienie postępowania można oprzeć na jednej z przesłanek wymienionych w Dziale VII ustawy p.p.s.a. "Wznowienie postępowania" i że wznowienia można żądać w oparciu o przesłanki wymienione w art. 271 i 273 p.p.s.a. Ponadto od dnia 10 kwietnia 2010 r., zgodnie z art. 272 § 3 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Sąd I instancji podkreślił, że w pierwszym etapie postępowania, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd jest zobowiązany zbadać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych elementów prowadzi do odrzucenia skargi, dopiero spełnienie obu tych warunków zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania. W związku z powyższym Sąd zaznaczył, że badanie, o którym mowa w art. 280, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a jego celem jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają merytoryczne rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał jako podstawę wznowienia postępowania przepis art. 272 § 3 p.p.s.a. powołując się przy tym na wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11 (F. Spółki z o.o.) C-214/11 (G. Spółki z o.o.) i C-217/11 (F. Spółki z o.o.) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G. Sprawa zakończona orzeczeniem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. dotyczyła bezpośrednio skarżącej spółki, a wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 26 lipca 2012 r. Okoliczność powyższą potwierdził pełnomocnik Spółki przedstawiając kserokopię pisma przewodniego TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku "doręczenie wyroku" opatrzonego prezentatą Kancelarii "wpłynęło dnia 26 lipca 2012 roku". Orzeczenie TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. mogło stanowić, w ocenie Sądu, podstawę do wznowienia postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 299/10, jednak termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wynosił trzy miesiące nie od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, lecz od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. W związku z powyższym Sąd wskazał, że skoro w niniejszej sprawie bezspornym jest, że wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 26 lipca 2012 r., natomiast skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 29 grudnia 2012 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) oznacza to, że skarga wniesiona została po upływie przewidzianego w ustawie terminu. Termin ten upływał, jak wskazał Sąd, z dniem 26 października 2012 r. Sąd nie podzielił zaprezentowanego przez pełnomocnika strony skarżącej stanowiska, że termin trzymiesięczny należy liczyć od daty publikacji wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., tj. od dnia 29 września 2012 r. Sąd zaznaczył, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że termin z art. 277 p.p.s.a. nie ma zastosowania do art. 272 p.p.s.a., który zawiera autonomiczne uregulowanie w zakresie terminu wnoszenia skargi o wznowienie postępowania w sytuacjach tam opisanych. Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skargę o wznowienie w trybie art. 272 § 3 p.p.s.a. może wnieść tylko adresat rozstrzygnięcia organu międzynarodowego, zatem chybione jest twierdzenie pełnomocnika strony skarżącej, że z uwagi na fakt, że TSUE rozpoznawał inną sprawę tej samej spółki, to okoliczność tożsamości podmiotowej strony skarżącej nie może skutkować ograniczeniem uprawnień procesowych strony skarżącej i w sprawie niniejszej strona skarżąca winna być traktowana na równi z innymi podmiotami, które o okoliczności wydania w/w wyroku TSUE "dowiedziały" się w znaczeniu prawnym dopiero z chwilą "publikacji" orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (w dniu 19 września 2012 roku). Skoro inne podmioty oprócz strony postępowania przed TSUE nie posiadają uprawnień do wniesienia skargi o wznowienie w trybie art. 272 § 3 p.p.s.a., zatem termin do jej wniesienia biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego i przepis ten nie ma żadnego związku z art. 277 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. wniósł pełnomocnik spółki F. Przedmiotowe postanowienie zaskarżył w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 32 w zw. z art. 272 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną wykładnię pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym i przyjęcie, że odnosi się ono do skarżącej, jako podmiotu występującego w każdym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a w konsekwencji bezpodstawne odrzucenie skargi o wznowienie postępowania jako wniesionej po terminie na skutek uznania, że do skarżącej, będącej równolegle stroną w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., w odniesieniu do którego Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w dniu 19 lipca 2012 r. wyrok w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11, znajduje zastosowanie termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidziany w art. 272 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podczas gdy wyrok Trybunału nie zapadł wobec skarżącej, jako strony w niniejszym postępowaniu, objętym skargą o jego wznowienie oraz nie został jej doręczony jako stronie, wobec zastosowanie w przedmiocie liczenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania powinien mieć per analogiom art. 272 § 2 zd. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazujący jako początek biegu terminu- dzień ogłoszenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; 2) art. 272 § 3 zd. 2 infine w zw. z art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczyna swój bieg od momentu doręczenia rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podczas gdy rozstrzygnięcie to wprawdzie zostało wydane w sprawie, w której skarżąca również była stroną, jednakże w innych granicach przedmiotowych (odnoszących się do konkretnej sprawy, zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G.) i w konsekwencji bezpodstawne odrzucenie skargi o wznowienie postępowania; 3) art. 272 § 3 zd. 1 w zw. z art 272 § 3 zd. 1 ab inito Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie wobec skarżącej i błędne przyjęcie, że w przypadku rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odrębnej przedmiotowo sprawie skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, podczas gdy wobec skarżącej winien znaleźć zastosowanie przepis art. 272 § 2 zd. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej z 7 lutego 1992 r. w zw. z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. poprzez bezpodstawną odmowę zapewnienia wyrokowi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pierwszeństwa stosowania i skuteczności w prawie krajowym oraz nieuwzględnienie jego wpływu na treść obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej porządku prawnego, wobec niepełnego uregulowania kwestii wpływu rozstrzygnięcia organu jakim jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i bezpodstawne zastosowanie wobec skarżącej regulacji terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, przewidzianego dla sytuacji wznowienia postępowania na skutek rozstrzygnięcia organu międzynarodowego w sprawie o tożsamych granicach przedmiotowych i podmiotowych; 2) art. 32 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca ma być traktowana w sposób odmienny wobec podmiotów niebędących stronami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie regulacji terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, pomimo, że wobec wydanego przez Trybunał orzeczenia o charakterze abstrakcyjnym, dotyczącego wiążącej wykładni przepisów prawa europejskiego znajduje się w sytuacji tożsamej do podmiotów, które nie były uczestnikami tego postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyjęcie skargi o wznowienie postępowania oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 29 września 2010 r. jest bezzasadna. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 32 w zw. z art. 272 § 2 i 3 p.p.s.a. przez błędną wykładnię pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji bezpodstawne odrzucenie skargi o wznowienie postępowania jako wniesionej po terminie na skutek uznania, że do skarżącej, będącej równolegle stroną w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., w odniesieniu do którego Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w dniu 19 lipca 2012 r. wyrok w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11, znajduje zastosowanie termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidziany w art. 272 § 3 p.p.s.a., podczas gdy wyrok Trybunału nie zapadł wobec skarżącej, jako strony w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym strona zarzuciła także bezpodstawne zastosowanie przepisów art. 272 § 3 zd. 2 in fine w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a. oraz bezpodstawne niezastosowanie art. 272 § 3 zd. 1 w zw. z art. 272 § 3 zd. 1 ab inito, skutkujące uznaniem, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczyna swój bieg od momentu doręczenia rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości, w związku z czym skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, podczas gdy w sprawie zastosowanie powinien mieć przepis art. 272 § 2 zd. 1 p.p.s.a. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną konsekwencją powyższych naruszeń było bezpodstawne odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. W odniesieniu do powyższych zarzutów wskazać należy, że Sąd I instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania, tym bardziej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Artykuł 272 § 3 p.p.s.a. przewiduje odpowiednie stosowanie, wynikającego z treści art. 272 § 2 p.p.s.a., trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że termin ten biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Zgodnie zatem z treścią przepisu, skoro termin biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie lub jej pełnomocnikowi, to uprawnienie do wystąpienia z żądaniem o wznowienie postępowania na podstawie komentowanego przepisu przysługuje tylko adresatowi rozstrzygnięcia wspomnianego organu międzynarodowego. W związku z powyższym osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego wspomnianym rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie komentowanego przepisu. (por. A. Kabat, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., wyd. IV, LEX 2011). Stroną w postępowaniu administracyjnym jest skarżący i organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zarówno w niniejszej sprawie, jak i w sprawie, w której zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11, stroną skarżącą jest spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w J. Przyjmując zatem, że spółce będącej stroną w obu postępowaniach, przysługiwało prawo do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie podmiotowo i przedmiotowo tożsamej ze sprawą, w której zapadł wyrok TSUE, należy stwierdzić, że w obu sprawach termin do wniesienia skargi o wznowienie liczyć trzeba od dnia doręczenia pełnomocnikowi spółki treści rozstrzygnięcia Trybunału. Podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o art. 272 § 3 p.p.s.a. jest bowiem rozstrzygnięcie organu międzynarodowego, którego adresatem jest strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania sądowego w przedmiotowym postępowaniu. Gdyby zatem przyjąć, jak sugeruje pełnomocnik, że strona dowiedziała się o przedmiotowym orzeczeniu TSUE dopiero z momentem jego publikacji, nie zaś z treści doręczonego pełnomocnikowi orzeczenia, wówczas należałoby stwierdzić, że nie była ona adresatem orzeczenia i nie została spełniona wynikająca z art. 272 § 3 p.p.s.a. przesłanka wznowienia oparta na tożsamości podmiotowej spraw. Powołanie się na zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. będzie zatem skuteczne jedynie przy jednoczesnym uznaniu tożsamości stron i przedmiotu postępowania. Wskazać należy, że ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi początek biegu terminu w przypadku wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 p.p.s.a.) i w przypadku rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (272 § 3 p.p.s.a.) reguluje odmiennie. W związku z powyższym zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne i jako takie nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. należy podkreślić, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Z treści zarzutów skargi kasacyjnej nie wynika czy zarzut naruszenia prawa materialnego strona opiera na uchybieniu w postaci dokonania błędnej wykładni czy też niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów. Błędna wykładnia prawa materialnego, polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, co oznacza, że kasator powinien wskazać, jak według niego powołany przepis powinien być rozumiany. W doktrynie prawa oraz w orzecznictwie przyjmuje się, że błędna wykładnia prawa może wyrazić się bądź w nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź też w zastosowaniu prawa uchylonego. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Oba sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego są błędnie skonstruowane. Kasator zarzucając Sądowi naruszenie art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 32 Konstytucji przez błędną ich wykładnię powinien przede wszystkim wskazać, jak według niego powołane przepisy powinny być rozumiane, czego nie uczynił. Oceniając natomiast zarzuty pod kątem właściwego zastosowania prawa materialnego, wskazać należy, że Sąd w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny prawidłowo zastosował w sprawie odpowiednie i wystarczające dla jej rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji błędu w subsumcji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.