II OSK 2185/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. L. i E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 97/13 w sprawie ze skargi S. L. i E. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt II SA/Rz 97/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. L. i S. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] października 2010r. nr [...] Burmistrz Strzyżowa nałożył na S. L. i E. L., właścicieli działki o nr [...], położonej w D., następujące obowiązki z zakresu prawa wodnego: 1) przywrócenie spływu wód na ich działce o nr [...] do stanu poprzedniego poprzez zlikwidowanie wykonanego przy północnej granicy działki nasypu ziemnego i ukształtowanie powierzchni działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi na działce nr [...], 2) wykonanie na ich działce nr [...] przy jej wschodniej granicy nasypu o wysokości 15 cm, na odcinku północno-wschodniego narożnika działki do pierwszego słupka w ogrodzeniu na działce o nr [...], 3) zasypanie rowka wykonanego na podwórzu powyżej budynku mieszkalnego, którym wody opadowe spływające po terenie podwórza kierowane są w stronę ogrodzenia istniejącego przy wschodniej granicy działki. W postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...] maja 2012r. nr [...], Burmistrz Strzyżowa wskazał, że kontrola przeprowadzona w dniu 16 listopada 2011r. wykazała wykonanie obowiązków określonych w pkt 2 i 3 decyzji i tylko częściowe wykonanie obowiązku z pkt 1 decyzji. Według organu brzeg działki nr [...] przy jej północnej granicy ukształtowany był wyżej niż powierzchnia drogi. Również ponowna kontrola przeprowadzona w dniu 17 kwietnia 2012r. wykazała niewywiązanie się ze wszystkich obowiązków. W następstwie tych ustaleń wydany został tytuł wykonawczy. W/w postanowienie o nałożeniu grzywny zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (postanowienie z dnia [...] lipca 2012r., sygn. akt [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013r., sygn. akt II SA/Rz 929/12 oddalił skargę S. L. i E. L. wniesioną na postanowienia organów o zastosowaniu środków egzekucyjnych. W dniu 22 sierpnia 2012r. przeprowadzona została kontrola wykonania przez właścicieli działki nr [...] obowiązków wynikających z opisanej na wstępie decyzji Burmistrza Strzyżowa. Następnie na mocy postanowienia z dnia [...] września 2012r. nr [...] Burmistrz Strzyżowa nałożył na S. L. oraz na E. L. kolejną grzywnę w wysokości 300 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] października 2010r. nr [...]. Nałożoną grzywnę zobowiązani mieli uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia o nałożeniu grzywny. Organ I instancji stwierdził, że kontrola z dnia 22 sierpnia 2012r. potwierdziła niewykonanie przez S. L. i E. L. obowiązku administracyjnoprawnego określonego w pkt 1 decyzji z dnia [...] października 2010r. Zażalenie od powyższego postanowienia wnieśli w terminie zobowiązani, podnosząc, że ich zarzuty podniesione w trakcie kontroli nie zostały rozpatrzone i uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Strzyżowa o nałożeniu grzywny na w/w. Kolegium zauważyło, iż decyzja Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] października 2010r. nr [...] jest decyzją ostateczną i podlega wykonaniu. Niewykonanie obowiązku określonego w pkt 1 tej decyzji potwierdziła kolejna kontrola przeprowadzona przez organ egzekucyjny w dniu 22 sierpnia 2012r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. L. i E. L. zarzucili wydanym w ich sprawie rozstrzygnięciom naruszenie: art. 8, art. 76, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. a także art. 1, art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naruszenie tych regulacji powinno ich zdaniem spowodować stwierdzenie nieważności postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżący stwierdzili, że określone w decyzji obowiązki zostały wykonane, o czym przesądza w sposób jednoznaczny pismo Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] lipca 2011r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o oddalenie skargi. Kolegium podniosło, że jednorazowe wykonanie obowiązku nałożonego na strony decyzją nie zwalania ich od utrzymania urządzeń zabezpieczających stan stosunków wodnych w odpowiednim stanie. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 23 maja 2013r. sygn. akt II SA/Rz 97/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa materialnego i formalnego nakładając na skarżących kolejną grzywnę w celu przymuszenia. Sąd I instancji wskazał, że źródłem obowiązku administracyjnoprawnego, który organy starają się wyegzekwować od skarżących jest ostateczna decyzja Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] października 2010r. W jej treści nakazano właścicielom działki [...]położonej w miejscowości Dobrzechów m.in. zlikwidować istniejący przy północnej stronie działki [...]nasyp ziemny i ukształtować powierzchnię działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi nr ewid. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna, a przez to powinna zostać wykonana przez jej adresatów. WSA w Rzeszowie zwrócił uwagę, że przeprowadzona w dniu 16 listopada 2011r. kontrola pracowników urzędu obsługującego Burmistrza Strzyżowa potwierdziła, iż brzeg działki [...] ponownie usytuowany jest wyżej niż powierzchnia drogi. Wobec tego organ wezwał S. L. i E. L. do pełnej realizacji ostatecznej decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia 8 grudnia 2011r. wyraźnie uprzedzono właścicieli wskazanej działki, iż niewykonanie treści decyzji spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego i nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Sąd I instancji wskazał, że także kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 17 kwietnia 2012r. potwierdziła niewykonanie w całości nakazanych prac. Na tej podstawie sporządzone zostały tytuły wykonawcze, właściwie doręczone zobowiązanym. Kolejnym krokiem Burmistrza Strzyżowa zmierzającym do dostosowania stanu rzeczywistego do treści ostatecznej decyzji administracyjnej było wydanie postanowienia z dnia [...] maja 2012r. nr [...] o nałożeniu na S. L. i E. L. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 300 zł. Postanowienie to zostało skontrolowane przez SKO, a WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Rz 929/12,oddalił skargę S. L. i E. L. na opisane wyżej postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Sąd I instancji wyjaśnił, że kolejne postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia miało oparcie we właściwie przeprowadzonych czynnościach kontrolnych z dnia 22 sierpnia 2012r. Brali w nich udział pracownicy Urzędu Miasta Strzyżowa oraz właściciele działek [...] i [...]. W protokole z tych czynności stwierdzono m.in., że "nasyp przy północnej granicy działki [...]na odcinku 2–3 m od północno-wschodniego narożnika działki w kierunku zachodnim został częściowo ścięty na długości 2 m poziomu drogi znajduje się na równi z poziomem działki Państwa L. Na pozostałym odcinku porośnięty trawą brzeg działki znajduje się wyżej niż poziom drogi. Na brzegu działki widoczne są odcinki gdzie wykonywane były prace ziemne, prace te nie spowodowały obniżenia poziomu brzegu działki". Ponieważ obowiązek wyrównania powierzchni działki i powierzchni drogi nie został w dalszym ciągu wykonany i zostało to w sposób wymagany wyjaśnione, organ wykazał podstawy, aby zastosować środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Odnosząc się do zarzutów skargi WSA w Rzeszowie stwierdził, że są one bezzasadne. W przekonaniu skarżących pismo Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] lipca 2011r. nr [...], jednoznacznie przesądza o tym, że obowiązki nałożone na zobowiązanych zostały przez nich w całości wykonane. Oparte na tych twierdzeniach zarzuty stanowiły przedmiot oceny WSA zawartej w prawomocnym wyroku z dnia 30 stycznia 2012r., sygn. akt II SA/Rz 929/12. W jego uzasadnieniu podkreślono, że przytoczone pismo Burmistrza Miasta, w którym organ ten stwierdza, że na dzień 29 lipca 2011r. obowiązki wynikające z decyzji zostały wykonane, nie stanowi o bezprzedmiotowości prowadzonej egzekucji. Stan stosunków wodnych unormowanych decyzją wydaną na podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne, powinien być utrzymywany przez właściciela nieruchomości w sposób ciągły. Wykonanie obowiązku, a następnie przywrócenie przez właściciela nieruchomości stanu sprzed wydania decyzji, a więc stanu stosunków wodnych zagrażających nieruchomościom sąsiadującym, nie odpowiada ratio legis art. 29 ustawy Prawo wodne. Sąd I instancji podtrzymał to stanowisko i stwierdził, że wobec naruszenia treści decyzji Burmistrza Strzyżowa, zobowiązującej skarżących do wyrównania poziomu działki z drogą, prowadzone czynności egzekucyjne nie były bezprzedmiotowe, a tym samym nie nastąpiło opisane w skardze naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E. L. i S. L. wnieśli skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku, uchylenie poprzedzających go postanowień o nałożeniu grzywny oraz decyzji z dnia [...] października 2010r. nr [...] i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wyrokowi WSA w Rzeszowie skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: 1. art. 134, 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, i 2 i 3, art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), a które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prawa strony, poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwej i prawidłowej kontroli legalizmu działania organu egzekucyjnego i organu administracji, tj. czy nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego i formalnego nakładając na skarżących grzywnę w celu przymuszenia i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny a oddalenie skargi, mimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia. 2. art. 122 § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy organ egzekucyjny: a) do postanowienia o nałożeniu grzywny z dnia [...].09.2012r. nr [...]nie załączył i nie doręczył skarżącym prawidłowo wypełnionego tytułu wykonawczego; b) w postanowieniu o nałożeniu grzywny z dnia [...].09.2012r. nr [...] nie zawarł wezwania do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym i prawidłowego określenia w postanowieniu o nałożeniu grzywny egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z pkt 1 lit. a decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...].10.2010r. nr [...]. 3. art. 15 § 1, art. 26 § 5 pkt 1, art. 27 § 1, art. 29 § 1, art. 33 pkt 1 i 3, art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w ten sposób, że upomnienie, tytuł wykonawczy nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w tych przepisach oraz egzekwowanie obowiązku wykonanego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z jego treścią wynikającą z pkt 1 lit. a decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...].10.2010r. nr [...]. 4. naruszenie art. 29 ustawy Prawo wodne przez błędną wykładnię oraz dokonanie błędnej wykładni obowiązku wynikającego z decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...].10.2010r. nr [...]w pkt 1 lit. a przez przyjęcie, że wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nie ma charakteru jednorazowego a ciągły. 5. naruszenie art. 7 i 77 kpa i błąd w ustaleniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału: a) sąd przyjął, że skarżący nie wykonali obowiązku zlikwidowania istniejącego przy północnej stronie działki [...] nasypu ziemnego i nie ukształtowali powierzchni działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi nr ewid. [...] opierając się na kontroli przeprowadzonej przez pracowników urzędu obsługującego Burmistrza, bez przeprowadzeniu opinii biegłego geodety; b) sąd w oparciu o ustalenia pracowników Burmistrza dogmatycznie zakłada, że skarżący swojego obowiązku wynikającego z decyzji nie wykonali w sytuacji, gdy brak jest obiektywnego dowodu, że skarżący takiego obowiązku nie wykonali oraz w sytuacji, gdy jest dowód z dokumentu urzędowego, że skarżący wszystkie obowiązki z decyzji wykonali. Skarżący kasacyjnie wskazali, że w pkt 1 lit. a decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...].10.2010r. nr [...]nałożono na nich obowiązek polegający na "przywróceniu spływu wód na własnej działce nr [...]do stanu poprzedniego przez zlikwidowanie wykonanego przy północnej granicy działki nasypu ziemnego i ukształtowanie powierzchni działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi nr [...]". Skarżący kasacyjnie uważają jednak, że tak określony obowiązek jest niemożliwy do wykonania, ponieważ działka [...] w ogóle nie ma północnej granicy z działką [...], jak i z działką [...], z działką [...] ma tylko wspólną granicę wschodnią, a z działką [...] również granicę tylko wschodnią, a raczej północno-wschodnią, a nie północną. Ponadto zdaniem skarżących kasacyjnie, nie jest możliwe obniżanie poziomu gruntu na polu uprawnym do poziomu drogi, ponieważ na działce stanowiącej drogę [...] są koleiny częściowo utwardzone, które ulegają systematycznemu wypłukiwaniu i wyjeżdżaniu przez Józefa Leśniaka. Skarżący kasacyjnie stwierdzili, że w takiej sytuacji i przy takiej interpretacji Sądu I instancji (że nałożony obowiązek w decyzji mają realizować ciągle) nigdy nie będą w stanie wykonać tego obowiązku jeżeli ten stan będą musieli ciągle utrzymywać, ponieważ Józef Leśniak swoim działaniem zawsze doprowadzi do tego, że koleina obniży się w stosunku do pola uprawnego działki [...]. Skarżący kasacyjnie uważają, że musieliby naruszać przepisy dotyczące ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz prawo geologiczne, które zakazują zbieranie gleby uprawnej, a tylko tak można by wykonać nałożony nakaz. Skarżący kasacyjnie stwierdzili, że to koleina drogi się obniża, jednak nie mają oni na to wpływu, gdyż to Józef Leśniak jest właścicielem drogi stanowiącej działkę [...]. Zdaniem skarżących kasacyjnie, podane przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa wodnego nie dają organowi kompetencji do nakładania na strony obowiązku zmiany ukształtowania powierzchni działki. Tym bardziej nie jest możliwe dokonanie tego na równi z poziomem drogi [...] ponieważ jest to obowiązek niewykonalny biorąc pod uwagę systematyczne niszczenie drogi na działce [...] przez J. L. oraz wypłukiwanie kolein przez wodę spływającą z gruntów wyżej położonych. Skarżący kasacyjnie wskazali również, że nałożony na nich obowiązek jest niewykonalny także dlatego, że organ nie określił np. w centymetrach o ile ma być obniżona działka [...], na jakiej długości, szerokości, kiedy brak jest zaznaczenia tego odcinka na szkicu, czy opinii biegłego geodety która byłaby załącznikiem do decyzji. Organ stwierdził wprawdzie, że obowiązek został częściowo wykonany, nie wiadomo jednak jaki i w jakim zakresie, a w jakim podlega ewentualnej dalszej egzekucji. Skarżący kasacyjnie podnieśli ponadto, że tak określony w pkt 1 lit. a decyzji obowiązek podlega subiektywnej ocenie organu egzekucyjnego, jest niemierzalny i nieweryfikowalny na etapie postępowania egzekucyjnego i może być dowolnie interpretowany przez organ ponieważ jest niedookreślony, a potwierdza to m.in. przedmiotowy stan gdzie organ w protokole ustalił, że "na długości 2 m poziom drogi znajduje się na równi z poziomem działki Państwa L.". Poza tym organ ustalił, że nasyp przy północnej granicy działki [...] (której jak wyżej podano działka ta nie ma) na odcinku 2-3 m od północno-wschodniego narożnika działki w kierunku zachodnim (również nie ma w tym kierunku żadnej granicy, brzegu) został częściowo ścięty, na długości 2 m poziom drogi znajduje się na równi z poziomem działki Państwa Lewczuk. Zdaniem skarżących kasacyjnie, skoro organ stwierdził, że częściowo obowiązek został wykonany, tj. na pewno na odcinku 2 m, to nie mógł on nakładać grzywny za niewykonanie obowiązku z pkt 1 lit. a decyzji w całości, a jedynie co do tej części w jakiej obowiązek ten nie jest wykonany. Skarżący kasacyjnie podnieśli, że dalsze nakładanie grzywny w celu dalszego obniżania działki [...] przy wschodniej granicy z działką [...] (nie północną, bo takiej nie ma) doprowadzi do tego, że szkody będą wyrządzane na działce [...] ponieważ cała woda z działek wyżej położonych i z drogi [...] spłynie na uprawy na działce [...] i nie będzie płynąć tak jak do tej pory koleinami drogi w dół zgodnie ze spadkiem terenu tylko z drogi na grunt uprawny co jest zaprzeczeniem ratio legis art. 29 Prawa wodnego. Skarżący kasacyjnie zarzucili, że organ dokonał swoich ustaleń jedynie w oparciu o oględziny bez udziału biegłego, gdzie brak jest w terenie graniczników, a tym samym jakichkolwiek dowodów, że to co ustalił organ podczas oględzin bez geodety znajduje się rzeczywiście na działce [...] a nie np. n działce [...] . W ocenie skarżących kasacyjnie, protokół oględzin działki nie daje podstaw do jednoznacznego ustalenia, że obowiązek z pkt 1 lit. a nie został wykonany. W konsekwencji nie można więc ustalić, kto jest właścicielem gruntu, na którym znajduje się przedmiotowy brzeg porośnięty trawą. Zdaniem skarżących kasacyjnie, okoliczność ta wymagała szczególnego zbadania, czego jednak w niniejszej sprawie zaniechano. W opinii skarżących kasacyjnie, oględziny nieruchomości nie zastąpią fachowej wiedzy i nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do niewykonania obowiązku z pkt 1 lit. a decyzji skoro nie było jednoznacznie ustalone jakie jest położenie brzegu porośniętego trawą, na jakiej działce się znajduje, czy skarżących [...], czy też na działce [...] własności J. L. Zwłaszcza w sytuacji, gdy w kwestii oceny wykonania obowiązku z pkt 1 lit a decyzji istnieje różnica stanowisk samego organu, który w piśmie z dnia [...].07.2011r. nr [...] jednoznacznie podał, że obowiązki nałożone decyzją zostały przez skarżących w całości wykonane. Skarżący kasacyjnie uważają zatem, że skoro ani organ odwoławczy ani sąd nie dostrzegli z urzędu istotnych wad ustaleń faktycznych, to doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczących wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Analogicznie przedmiotowa kwestia dotyczy również postępowania, w wyniku którego została wydana decyzja administracyjna nakładająca przedmiotowy obowiązek, gdzie również organ nie korzystał z pomocy biegłego geodety dla identyfikacji przedmiotu sprawy i precyzyjnego, prawidłowego określenia obowiązków tak aby nadawały się do wykonania. Z tego też powodu skarżący kasacyjnie uważają, że zaskarżone postanowienie powinno podlegać uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący kasacyjnie zakwestionowali również wykładnię Sądu I instancji dotyczącą obowiązku określonego w pkt 1 lit. a decyzji i odnoszenie jej i zrównanie z treścią art. 29 ustawy Prawo wodne, tj. że obowiązek określony w decyzji powinien być wykonywany przez właściciela nieruchomości w sposób ciągły oraz, że z obowiązków orzeczonych tą decyzją nie zwolni strony dostosowanie się do jej treści tylko przez oznaczony okres czasu. Skarżący kasacyjnie uważają jednak, że z gramatycznej treści obowiązku jednoznacznie wynika, że ma on charakter jednorazowej czynności co jednoznacznie potwierdziło w decyzji z dnia [...].06.2011r. nr [...] SKO w Rzeszowie. Zdaniem skarżących kasacyjnie, obowiązek określony w decyzji, w przeciwieństwie do treści przepisu art. 29 Prawa wodnego, nie ma charakteru ciągłego a jedynie jednorazowy. Gdyby obowiązek miał charakter ciągły i wynikał wprost z normy prawnej art. 29 Prawa wodnego to nie byłoby jego konkretyzacji w sprawie indywidualnej przez wydanie decyzji administracyjnej a obowiązek wynikałby wprost z przepisu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący kasacyjnie stwierdzili, że organ był zobowiązany zarówno w tytule wykonawczym, w upomnieniu a w szczególności w postanowieniu o nałożeniu grzywny wezwać ich precyzyjnie do wykonania konkretnego obowiązku, a nie wzywać ogólnie do wykonania wszystkich obowiązków z przedmiotowej decyzji, ponieważ de facto skarżący kasacyjnie nie byli w stanie wiedzieć jakiego obowiązku według organu nie wykonali skoro organ w piśmie z dnia [...].07.2011r. wskazał, że wszystkie obowiązki z decyzji zostały wykonane. Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia art. 15 § 1, art. 26 § 5 pkt 1, art. 27 § 1, art. 29, art. 33 pkt 1 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarżący kasacyjnie stwierdzili, że z uzasadnienia postanowienia o nałożeniu grzywny z [...].09.2012r. nr [...] wynika, że zostało do nich wysłane upomnienie z dnia [...].12.2012r. nr [...] zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę sądową postępowania egzekucyjnego. Zdaniem skarżących kasacyjnie, skoro upomnienie było z dnia [...].12.2012r., a postanowienie o nałożeniu grzywny jest z [...].09.2012r. to ewidentnie naruszono art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie skarżących kasacyjnie, tytuł wykonawczy również nie był prawidłowo wystawiony, gdyż nie zawierał prawidłowego określenia obowiązku podlegającego egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia w wyroku WSA w Rzeszowie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie została sporządzona w sposób w pełni odpowiadający wskazanym powyżej wymogom. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie zostały w skardze kasacyjnej wyraźnie wyodrębnione. W podstawach kasacyjnych nie sprecyzowano, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd I instancji naruszone, ani na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie. W podstawach kasacyjnych wymienione zostały przede wszystkim przepisy postępowania i zarzucono ich naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te uznać jednak należy za niezasadne. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd I instancji było zażalenie E. i S. L. na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...] listopada 2012r. Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Natomiast stosownie do treści art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W myśl art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosując grzywnę w celu przymuszenia, organ egzekucyjny powinien doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony, a także postanowienie o nałożeniu grzywny. Z kolei § 3 art. 122 omawianej ustawy wymienia środki prawne przysługujące zobowiązanemu w przypadku zastosowania grzywny w celu przymuszenia. Zobowiązany ma prawo do zgłoszenia zarzutów (z przyczyn określonych w art. 33 ustawy) oraz do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Służy mu też prawo do wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Po doręczeniu postanowienia o nałożeniu grzywny zobowiązanym w rozpoznawanej sprawie służyło zatem prawo do równoległego zgłoszenia zarzutu z przyczyn określonych w art. 33 ustawy oraz zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a także zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wybrali jeden z tych środków - zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i to ono stanowiło przedmiot niniejszej sprawy. Jest to istotna uwaga wstępna, albowiem ocena zasadności tego zażalenia uwzględniać winna rodzaj tego środka prawnego oraz zakres dopuszczalnych nim zarzutów. Mając to na uwadze należy uznać, że nieuzasadniony jest podniesiony w punkcie 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134, 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, i 2 i 3 oraz art 151 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji wnikliwej i prawidłowej kontroli legalizmu działania organu egzekucyjnego i organu administracji i oddalenie skargi, mimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także podniesiony w punkcie 5 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych oraz dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału. W punkcie 1 skargi kasacyjnej zarzucono, że Sąd nie przeprowadził wnikliwej kontroli, czy organ nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego i formalnego nakładając na skarżących grzywnę w celu przymuszenia i nie uchylił zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny. W punkcie 5 skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7 i 77 kpa i błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie wykonali obowiązku zlikwidowania istniejącego przy północnej stronie działki [...] nasypu ziemnego i nie ukształtowali powierzchni działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi nr ewid. [...], opierając się na kontroli przeprowadzonej przez pracowników urzędu obsługującego Burmistrza w sytuacji, gdy jest dowód z dokumentu urzędowego, że skarżący wszystkie obowiązki z decyzji wykonali. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący podnieśli, że w pkt 1 lit. a decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...].10.2010r. nr [...]nałożono na nich obowiązek polegający na "przywróceniu spływu wód na własnej działce nr [...]do stanu poprzedniego przez zlikwidowanie wykonanego przy północnej granicy działki nasypu ziemnego i ukształtowanie powierzchni działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi nr [...]", jednak uważają, że tak określony obowiązek jest niemożliwy do wykonania, ponieważ działka [...] w ogóle nie ma północnej granicy z działką [...] jak i z działką [...] z działką [...] ma tylko wspólną granicę wschodnią, a z działką [...] również granicę tylko wschodnią, a raczej północno-wschodnią, a nie północną. Ponadto ich zdaniem nie jest możliwe obniżanie poziomu gruntu na polu uprawnym do poziomu drogi, ponieważ na działce stanowiącej drogę [...] są koleiny częściowo utwardzone, które ulegają systematycznemu wypłukiwaniu i wyjeżdżaniu przez J. L. W takiej sytuacji nigdy nie będą w stanie wykonać tego obowiązku, ponieważ J. L. swoim działaniem zawsze doprowadzi do tego, że koleina obniży się w stosunku do pola uprawnego działki [...]. Skarżący kasacyjnie uważają też, że musieliby naruszać przepisy dotyczące ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz prawo geologiczne, które zakazują zbieranie gleby uprawnej, a tylko tak można by wykonać nałożony nakaz. Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa wodnego nie dają organowi kompetencji do nakładania na strony obowiązku zmiany ukształtowania powierzchni działki. Tym bardziej nie jest możliwe dokonanie tego na równi z poziomem drogi [...], ponieważ jest to obowiązek niewykonalny biorąc pod uwagę systematyczne niszczenie drogi na działce [...] przez J. L. oraz wypłukiwanie kolein przez wodę spływającą z gruntów wyżej położonych. Nałożony na nich obowiązek jest niewykonalny także dlatego, że organ nie określił np. w centymetrach o ile ma być obniżona działka [...], na jakiej długości, szerokości, kiedy brak jest zaznaczenia tego odcinka na szkicu, czy opinii biegłego geodety która byłaby załącznikiem do decyzji. Organ stwierdził wprawdzie, że obowiązek został częściowo wykonany, nie wiadomo jednak jaki i w jakim zakresie, a w jakim podlega ewentualnej dalszej egzekucji. Zarzucili też, że określony w pkt 1 lit. a decyzji obowiązek podlega subiektywnej ocenie organu egzekucyjnego, jest niemierzalny i nieweryfikowalny na etapie postępowania egzekucyjnego i może być dowolnie interpretowany przez organ, ponieważ jest niedookreślony. Zwrócili również uwagę, że organ dokonał swoich ustaleń jedynie w oparciu o oględziny bez udziału biegłego, protokół oględzin działki nie daje jednak podstaw do jednoznacznego ustalenia, że obowiązek z pkt 1 lit. a nie został wykonany, gdyż nie można ustalić, kto jest właścicielem gruntu, na którym znajduje się przedmiotowy brzeg porośnięty trawą: czy skarżący, czy też Józef Leśniak. Należy zatem ocenić, że podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do zakwestionowania prawidłowości nałożonego decyzją administracyjną obowiązku wskazując na jego niedopuszczalność i niewykonalność oraz zarzucają jego wykonanie. Należy jednak z całą mocą podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy rozstrzyganej przez Sąd I instancji była ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia wydanego na skutek rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Tymczasem podnoszone przez skarżących kasacyjnie okoliczności mogłyby stanowić przedmiot zarzutów wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten przewiduje w § 1, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (pkt 3), błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4), niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8) lub brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (pkt 7). Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu kasacyjnym w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Niespornym jest, co należy wyraźnie podkreślić, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia, nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zażalenie takie byłoby w istocie rzeczy zarzutem (por. J. Radwanowicz-Wanczewska, w: D. Kijowski (red), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2010, komentarz do art.122, teza 2.3 oraz P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Warszawa 2008, s. 407-408; także wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014r., II OSK 2186/12). Zarzut należy do środków prawnych niedewolutywnych, ponieważ wnosi się go do organu egzekucyjnego będącego organem właściwym do jego rozpoznania i rozstrzygnięcia jego zasadności (por. T. Jędrzejewski, P. Rączka, Postępowanie egzekucyjne w administracji z komentarzem, Gdańsk 2000, s. 96). Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej przez Sąd I instancji było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie wydane w wyniku rozpoznania przez ten organ wniesionego do niego zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Alternatywne ujęcie środków prawnych: zarzutów oraz grzywny w celu przymuszenia prowadzi do wniosku, iż prawidłowość nałożonej grzywny nie może być kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku. Nie wniesienie przez zobowiązanych zarzutów do doręczonego im tytułu wykonawczego, pozbawia ich zatem możliwości ich podnoszenia w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Eksponowana przez skarżących niedopuszczalność i niewykonalność nałożonego na nich obowiązku mogła być więc kwestionowana jedynie w ramach zgłoszenia stosownych zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011r., II OSK 1822/10). Z tego samego powodu nie mógł zostać uwzględniony także podniesiony w punkcie 4 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 29 ustawy Prawo wodne przez błędną wykładnię obowiązku wynikającego z decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...].10.2010r. nr [...] w pkt 1 lit. a przez przyjęcie, że wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nie ma charakteru jednorazowego. Także i ten zarzut nie mógł być podnoszony w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Z powyższych przyczyn w przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli nie doszło do naruszenia normy art. 134 i art. 135 p.p.s.a. Kontrola przeprowadzona przez Sąd Wojewódzki została zrealizowana w granicach art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), bowiem obejmowała ona zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc oparta była na kryterium legalności. W konsekwencji z powodu braku skutecznego podważania w niniejszej skardze kasacyjnej prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nieuzasadniony pozostawał także zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, i 2 i 3 oraz art 151 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że wbrew ocenie skarżących, Sąd nie jest władny "do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania egzekucyjnego", bowiem jego funkcją jest kontrola działalności administracji publicznej, a nie jej zastępowanie poprzez wydawanie rozstrzygnięć administracyjnych. Zawarty zatem w punkcie 1 skargi kasacyjnej wniosek nie mógł być w tej części uwzględniony. Nieuzasadniony jest także zawarty w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 122 § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niezastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy organ egzekucyjny do postanowienia o nałożeniu grzywny z dnia [...] września 2012r. nr [...]nie załączył i nie doręczył skarżącym prawidłowo wypełnionego tytułu wykonawczego. Wprawdzie art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który jednocześnie doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 ustawy, ale uznać należy, iż ma to miejsce wówczas, gdy wcześniej go nie doręczono. Postępowanie egzekucyjne prowadzone być może tak długo, jak długo istnieje ważny tytuł wykonawczy, skutecznie doręczony zobowiązanemu. Taki tytuł wykonawczy w prowadzonej egzekucji doręcza się tylko jeden raz (art. 32 ustawy). Skoro więc stosownie do art. 32 ustawy organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, to tym samym oznacza to, że postanowienie o nałożeniu grzywny nie zawsze będzie doręczane z odpisem tytułu wykonawczego, który może być doręczony na wcześniejszym etapie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014r., II OSK 2186/12). W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że taki tytuł wykonawczy doręczono zobowiązanym przy nakładaniu pierwszego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia 21 maja 2012r., utrzymanego w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2012r., SKO.418/11/2012 oraz skontrolowanego przez WSA w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013r., II SA/Rz 929/12. Skuteczne doręczenie takiego tytułu wykonawczego nie uzasadniało zatem doręczania kolejnego tytułu wraz z kolejnym postanowieniem o nałożeniu grzywny. Nieuzasadniony jest także zawarty w punktach 2 i 3 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 § 1, art. 26 § 5 pkt 1, art. 27 § 1, art. 29 § 1, art. 33 pkt 1 i 3, art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez to, że w postanowieniu o nałożeniu grzywny z dnia [...] września 2012r. nr [...] nie zawarto wezwania do prawidłowo określonego egzekwowanego obowiązku, gdyż było ono niezgodne z treścią obowiązku wynikającego z pkt 1 lit. a decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] października 2010r. nr [...]. Należy uznać, że w postanowieniu o nałożeniu grzywny z dnia [...] września 2012r. (k. 105 akt adm.) wyraźnie i jednoznacznie wskazano w punktach 1 i 4 o jaki obowiązek chodzi. Przewidziano w nim mianowicie, że chodzi o obowiązek wynikający z decyzji Burmistrza Strzyżowa, wskazano datę tej decyzji (z dnia [...] października 2010r.) oraz jej numer (nr [...]), a także sprecyzowano, że chodzi o obowiązek w sprawie uregulowania wód opadowych na działkach położonych w Dobrzechowie nr [...] oraz [...]. Zestawienie przytoczonej treści postanowienia z treścią decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] października 2010r. nr [...] prowadzi do wniosku, że jest to w pełni zgodne z obowiązkiem opisanym w punkcie 1a tej decyzji, gdzie nałożono obowiązek przywrócenia spływu wód na ich działce o nr [...] do stanu poprzedniego poprzez zlikwidowanie wykonanego przy północnej granicy działki nasypu ziemnego i ukształtowanie powierzchni działki w tym miejscu na równi z poziomem drogi na działce nr [...] . Obowiązki nałożone w pozostałych podpunktach punktu 1 tej decyzji nie dotyczą spływu wód, nie ma zatem żadnych wątpliwości którego z obowiązków nałożonych tą decyzja dotyczy wezwanie i grzywna w celu przymuszenia. Zostało to zresztą dodatkowo wyjaśnione w uzasadnieniu tego postanowienia. Wbrew zatem zarzutowi skargi kasacyjnej w postanowieniu o nałożeniu grzywny określono egzekwowany obowiązek w sposób zgodny z treścią obowiązku wynikającego z pkt 1 lit. a decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] października 2010r. nr [...]. Nietrafnie zatem w skardze kasacyjne zarzucono, że doszło do naruszenia art. 122 § 1 pkt 1 i 2, § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie organ należycie wypełnił ciążący na nim obowiązek precyzyjnego wskazania w tytule wykonawczym, w upomnieniu oraz w postanowieniu o nałożeniu grzywny konkretnego obowiązku do wykonania. Nie jest zasadny zarzut, że w niniejszej sprawie organ wezwał ogólnie do wykonania wszystkich obowiązków z przedmiotowej decyzji i skarżący kasacyjnie nie wiedzieli jakiego obowiązku według organu nie wykonali. Przytoczona treść postanowienia oraz treść poprzedzającego je protokołu z dnia 22 sierpnia 2012r. (k. 104 akt adm.), podpisanego przez S. L., nie mogła pozostawiać wątpliwości co do tego, które obowiązki z decyzji nie zostały wykonane i w jakim zakresie należy je wykonać. Trafnie zatem ocenił Sąd I instancji, że zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zgodne z prawem. Postanowienie to spełniało wymogi przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawierało bowiem wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Ustalona w pkt 1 postanowienia kwota grzywny mieściła się w granicach oznaczonych art. 121 § 2 tej ustawy. Upomnienie wzywające do wykonania obowiązku nałożonego decyzją zawarte było w piśmie z dnia [...] grudnia 2011r. i na to upomnienie o sygn. [...] powołał się organ w uzasadnieniu postanowienia o nałożeniu grzywny z dnia [...] września 2012r., omyłkowo wskazując datę [...] grudnia 2012r. zamiast [...] grudnia 2011r. Także zatem i w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest nieuzasadniony. Weryfikacja podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów doprowadziła zatem do wniosku o ich bezzasadności. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.