VI SA/Wa 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "4LIFE" R- [...] udzielonego na rzecz 4L. (dalej: uprawniona) na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo Własności Przemysłowej (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. (zgłoszonego w dniu 30 października 2011 r.) Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 2 lipca 2009 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) złożyła wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy "4 LIFE". Uprawniony do spornego prawa jest 4L. Powyższe prawo udzielono na oznaczenie towarów z klasy 05 tj.: "produkty farmaceutyczne, weterynaryjne i sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych, żywność dla niemowląt, plastry, materiały opatrunkowe, materiały do plombowania zębów, woski dentystyczne, środki odkażające, środki do zwalczania robactwa, fungicydy, herbicydy, suplementy dietetyczne i odżywcze, w tym preparaty witaminowe, preparaty ziołowe, minerały, enzymy i preparaty immunologiczne". Zdaniem skarżącej spółki, Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronnego na znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.), ponieważ zgłoszenie spornego znaku towarowego jego zdaniem było sprzeczne z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami, znak został zgłoszony w złej wierze oraz podobny jest do znaku towarowego powszechnie znanego 4LIFE używanego przez wnioskodawcę. Wniosek o unieważnienie został złożony w części dotyczącej towarów "produkty farmaceutyczne, substancje dietetyczne do celów leczniczych, suplementy dietetyczne i odżywcze, w tym preparaty witaminowe, preparaty ziołowe, minerały, enzymy i preparaty immunologiczne". Skarżąca uzasadniając wniosek o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego z rejestracji R- [...] na znak 4LIFE podała, iż jej firma działa w Polsce od 1996 r. w zakresie handlu środkami farmaceutycznymi bez recepty, suplementami diet spożywczych, środkami kosmetycznymi. Posługuje się ona w obrocie handlowym niechronionym oznaczeniem 4LIFE oraz znakiem towarowym słowno-graficznym "4LIFE", na którego charakterystyczne elementy składają się: człon cyfrowy 4 i słowo LIFE, pisane prostymi kolorami w kolorze niebieskim z wkomponowaną grafiką zielonego liścia. Spółka poinformowała, iż jest uprawniona do: 1) słowno-graficznego znaku 4LIFE zgłoszonego w dniu [...].08.2003 r., zarejestrowanego w dniu [...] marca 2009 r. pod numerem R- [...] w klasach 03, 35 przy czym nastąpiła odmowa udzielenia prawa ochronnego w klasie 05 z powodu wcześniejszego zgłoszenia znaku spornego (R- [...]); 2) słowno-graficznego znaku 4LIFE, zgłoszonego w dniu [...].08.2004 r., zarejestrowanego w dniu [...] sierpnia 2008 r. pod nr R- [...] w klasach 03, 35, przy czym nastąpiła odmowa udzielenia prawa ochronnego w klasie 05 z powodu wcześniejszego zgłoszenia znaku spornego (R- [...]); 3) słowno-graficznego znaku 4LIFE, zgłoszonego w dniu [...].12.2004 r. zarejestrowanego w dniu [...] września 2006 r. pod nr R- [...] w klasach 16, 38, przy czym firma 4L. R. złożyła sprzeciw uzasadniając go wcześniejszą rejestracją na jej rzecz znaku R- [...]. Z informacji posiadanych przez Sąd, wyrokiem WSA w Warszawie z 3 listopada 2010 r. oddalona została skarga wniesiona przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję o unieważnieniu powyższego prawa ochronnego. Wyrok jest nieprawomocny. Skarżąca w dalszej części uzasadnienia podkreśliła, iż w 1997 r. wprowadziła markę 4LIFE na rynek polski jako nazwę producenta towarów w klasie 05 (firmy amerykańskiej 4L..). Znak był umieszczany na banderolach produktów wprowadzanych na rynek polski, w pismach branżowych skarżącej pojawiały się informacje zarówno o spółce C. jako o dystrybutorze towarów, jak i o samych produktach i ich zastosowaniu. Produkty są od 1997 r. obecne na rynku polskim. W tym czasie wzrosła siła odróżniająca tak, że oznaczenie stało się powszechnie znane. Nie jest zatem możliwe, aby założyciele amerykańskiej firmy 4L. działającej w tej samej branży, nie wiedzieli o firmie 4L., która w 1998 r. – gdy zakładali swoją firmę – była już na rynku amerykańskim znanym producentem towarów. Powołując się na doktrynę prawa, skarżąca wskazała, iż upatruje złą wiarę po stronie uprawnionej w zachowaniu świadczącym o zamiarze świadomego podszycia się pod znak firmowy 4LIFE. Jej zdaniem zgłoszenie spornego znaku świadczyło o zamiarze uzyskania kontroli nad importem produktów z klasy 05, przejęcia klienteli oraz wypracowanej przez skarżącą marki 4LIFE istniejącej na rynku polskim od 1997 r. Działanie to wyczerpuje również, w ocenie skarżącej, przesłankę sprzeczności rejestracji znaku z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami. Uzasadniając swój interes prawny, skarżąca podała, iż jest uprawniona do znaków towarowych zarejestrowanych pod numerami: R- [...] i R- [...] oraz używa oznaczenia 4LIFE w podobnej, co uprawniona, branży. Podniosła, iż sporny znak stanowi przeszkodę w udzieleniu na jej rzecz w klasie 05 prawa ochronnego na znaki towarowe zgłoszone pod numerami: Z- [...] i Z- [...]. Powyższe stanowisko skarżąca doprecyzowała pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. uprawniona wnosząc o oddalenie wniosku podniosła, iż skarżąca nie udowodniła powszechnej znajomości używanego przez nią znaku 4LIFE; nadto – iż skarżąca nie zarejestrowała swojego znaku. Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP skarżąca podtrzymała wszystkie argumenty zawarte we wniosku. Podniosła, iż uprawniona zgłosiła znak nie w celu używania, a jedynie w celu blokady konkurencji. Jednocześnie pełnomocnik wnioskodawcy złożył wniosek formalny o zmianę referenta ponieważ " obecny nie zachowa bezstronności, gdyż występuje już w sprawie [...]". Uprawniona do spornego znaku wniosła o oddalenie wniosku. Organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., dokonując oceny interesu prawnego skarżącej, stwierdził, iż prawidłowo wywodzi ona swój interes z faktu posługiwania się znakiem towarowym 4LIFE w podobnej branży oraz faktu odmowy zarejestrowania w klasie 05 zgłoszonych znaków towarowych. Urząd Patentowy RP uznał, iż interes prawny skarżącej ma charakter konkretny i aktualny oraz, że znajduje swoją podstawę prawną w art. 20 i 22 Konstytucji RP, jak również w art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Kolejnym zagadnieniem, do którego ustosunkował się organ, był stawiany przez skarżącą wniosek o zmianę referenta z uwagi na brak bezstronności obecnego, który "występuje już w sprawie [...]" (zasiadał w składzie orzekającym w innej sprawie toczącej się między stronami). Zdaniem organu, powyższa okoliczność nie stanowi żadnej z przesłanek zawartych w art. 24 § 3 k.p.a. uzasadniających wyłączenie członka organu kolegialnego. W szczególności zaś brak jest uprawdopodobnionych okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Wskazując na przepisy art. 255 ust. 4 i art. 2551 ust. 3 pkt 4 p.w.p. organ odniósł się do poszczególnych zarzutów skarżącej co do udzielenia odmowy na sporne oznaczenie, podkreślając, iż jest tymi zarzutami związany. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności spornego znaku z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami (art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p.), organ wskazał, iż pod rządami ustawy – Prawo własności przemysłowej – w zakresie tej przeszkody rejestracji badana jest wyłącznie tzw. forma przedstawieniowa znaku, a nie sposób zachowania podmiotu zgłaszającego. Z tego powodu Urząd Patentowy RP uznał powyższy zarzut za nietrafny. Odnosząc się do zarzutu udzielenia prawa ochronnego na sporny znak zgłoszony w złej wierze (z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.). organ wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała spełnienia tej przesłanki po stronie uprawnionej spółki. W szczególności brak jest podstaw do twierdzenia, że zgłoszenie znaku miało na celu wyłącznie blokadę używania go przez skarżącą. Odnosząc się do zarzutu podobieństwa spornego znaku do znaku o charakterze powszechnie znanym (notoryjnego) (art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p.) organ również zarzucił brak wykazania powszechnej znajomości znaku 4LIFE wśród klienteli. Wskazał przy tym na doktrynę prawa, zgodnie z którą powszechna znajomość znaku to jego rozpoznawalność wśród co najmniej 50% potencjalnych nabywców towarów w ten sposób oznaczanych. Organ ustosunkował się poszczególnych dowodów składanych do akt sprawy administracyjnej przez skarżącą. Kwartalnik C., złożony do akt przez skarżącą jest przeznaczony wyłącznie dla specjalistów poprzez specjalny kanał dystrybucji. Nie stanowi on dowodu używania oznaczenia na rynku, a tym bardziej – jego powszechnej znajomości u klienteli. Organ podkreślił także, iż wykazana ilość sprzedanych towarów pod nazwą 4LIFE jest niewielka, o czym świadczy liczba oraz treść faktur sprzedaży złożonych przez skarżącą do akt postępowania administracyjnego. Część ze złożonych faktur wystawiono już po dniu zgłoszenia spornego znaku (t. j. po [...] października 2001 r.), a większość z nich (za wyjątkiem jednej) nie zawiera nazwy 4LIFE. Świadczy to, w ocenie organu, o braku notoryjności (powszechnej znajomości) oznaczenia, a nawet o braku rzeczywistego używania go na rynku. Organ stwierdził nadto, iż znajdujące się w aktach oświadczenie W. M. o uzyskanych wynikach sprzedaży produktów 4LIFE w latach 1997-2004 nie dowodzi powszechnej znajomości znaku, stanowiąc jedynie oświadczenie skarżącej w powyższym przedmiocie. Uznając brak wykazania braku ustawowych przesłanek udzielenia odmowy na sporny znak, Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o jego unieważnienie. Powyższa decyzja została przez spółkę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła, iż przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego – art. 131 ust. 1 pkt 2 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., oraz prawa procesowego – art. 7, 77, 80, 75 k.p.a. w zw. z art. 256 p.w.p. W zakresie zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. skarżąca podniosła, iż błędne jest stanowisko organu, że w zakresie sprzeczności z dobrymi obyczajami ocenie podlega jedynie forma przedstawieniowa znaku, a nie zdeklarowania podmiotu zgłaszającego znak do rejestracji. Skarżąca podniosła, iż "klauzula generalna dobrych obyczajów z art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. zastąpiła zasady współżycia społecznego, o których mowa w art. 8 pkt 1 u.z.t. [...] uzasadniony jest zatem wniosek, że wykładnia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. nie będzie, co do zasady odmienna od stosowanej na gruncie art. 8 pkt 1 u.z.t. Na podstawie tego przepisu przyjmowano, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać również pod uwagę elementy podmiotowe i koniecznym jest ocena całokształtu kontekstu sytuacji, z uwzględnieniem celu zgłoszenia rejestracji znaku, które wskazują na naganność postępowania zgłaszającego". Zarzucając naruszenie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. skarżąca podniosła, iż celem działania uprawnionej było "podszycie się" i utrudnianie jej samej działalności. Stawiając zarzut naruszenia procedury administracyjnej skarżąca wyraziła pogląd, iż organ nie zgromadził i nie rozpatrzył w sposób należyty materiału dowodowego sprawy. Organ winien był zachowywać aktywną postawę w trakcie postępowania dowodowego, gdyż w postępowaniu administracyjnym nie znajduje zastosowania zasada wyrażona w art. 6 Kodeksu cywilnego. Ciężar dowodu w tym postępowaniu – w ocenie strony – spoczywa na organie administracyjnym i nie może być przerzucony na stronę. W niniejszej sprawie natomiast dowody zgromadzone przez stronę ocenione zostały w sposób pobieżny i powierzchowny, w szczególności zaś te, odnoszące się do powszechnej znajomości używanego przez skarżącą znaku 4LIFE. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest legalność decyzji Urzędu Patentowego RP oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 4LIFE R- [...] udzielonego na rzecz 4L., z pierwszeństwem od [...] października 2001 r. Sąd dokonując oceny decyzji pod kątem wyżej określonych przesłanek doszedł do przekonania o jej zgodności z prawem procesowym oraz materialnym. Sąd podzielił poglądy prawne organu w odniesieniu do poszczególnych zarzutów, stawianych przez skarżącą. I tak, niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p., gdyż zgodnie z jednolitą doktryną prawa "znak niezgodny z prawem, to przede wszystkim taki znak, którego treść (postać) narusza określoną normę prawną. Natomiast niezgodność znaku z zasadami współżycia społecznego normuje [...] skutki jakie ten znak (oznaczenie) wywołuje np. promowanie zażywania narkotyków, zawierające hasła lub symbole nawiązujące do systemów totalitarnych, dyskryminacji itp." (Zob. M. Andrzejewski, P. Kostański, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Wydawnictwo CH BECK, Warszawa 2010 r., s. 677). Nie może wpłynąć na zmianę powyższego poglądu twierdzenie skarżącej, iż znak sporny został zgłoszony w celu podszycia się i utrudnienia działalności innemu przedsiębiorcy. Twierdzenie to jest niezasadne, gdyż wnioskodawca nie wykazał, że uprawnieni zgłosili znak towarowy jedynie w celu zablokowania używania oznaczenia przez inne podmioty, przy jednoczesnym braku zamiaru używania go w uczciwych praktykach rynkowych. Należy podkreślić, iż nawet przeciwstawienie znaku towarowego (spornego 4LIFE) jako przeszkody rejestracyjnej innego znaku, nie może świadczyć o działaniu w złej wierze, gdyż monopolizacja oznaczenia jest zwykłą funkcją prawa ochronnego na znak towarowy. Nie można także uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. – zgłoszenia znaku w złej wierze. Sąd nie podziela poglądu prawnego skarżącej, zgodnie z którym fakt dokonania zgłoszenia znaku towarowego, którego inny przedsiębiorca używa, stanowi działanie w złej wierze. Jak wyżej powiedziano, monopolizacja oznaczenia jest zwykłą funkcją prawa ochronnego na znak towarowy. Innymi słowy, przedsiębiorca musi liczyć się z negatywnymi skutkami nieskorzystania z ustawowo przysługującej mu akcji – zgłoszenia używanego faktycznie w obrocie znaku do Urzędu Patentowego RP celem objęcia go ochroną. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym (podobnie jak w cywilnym) spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (por. wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA 3103/2001). Uwzględniając powyższe stanowisko, wyrażone przez NSA oraz charakter kontradyktoryjnego postępowania spornego, należy odrzucić stanowisko skarżącej, jakoby to "Urząd Patentowy RP miał udowodnić złą wiarę po stronie zgłaszającego" – a taką konkluzję zawiera przedmiotowa skarga (zob. skarga str. 7). Nie jest zasadne twierdzenie skarżącej, jakoby "organ odmówił rozpoznania całego materiału w sprawie" (skarga str. 7) i "pominął przedmiotowe faktury jako dowód na okoliczność używania przez Skarżącą znaku "4 life" na polskim rynku" (skarga str. 14). Skarżąca podnosi także, że "fakt, iż na przykładowych fakturach złożonych jako dowody w sprawie nie widnieje znak towarowy "4 life" nie oznacza, iż produkty nie były nim sygnowane", co ma przemawiać, że organ nie rozpoznał całokształtu materiału dowodowego w sposób prawidłowy. Organ nie zaniechał rozpoznania całokształtu materiału dowodowego na żadnym etapie postępowania. Przykładem rozpoznania całokształtu materiału jest stwierdzenie, iż "załączone faktury mające świadczyć na okoliczność powszechnej znajomości oznaczenia przeciwstawionego 4LIFE, nie tylko w sporej części są wystawione już po dniu zgłoszenia znaku spornego ([...].10.2011 r.), ale przede wszystkim w ogóle nie zawierają nazwy 4LIFE (zob. faktury, akta [...], t. [...], karty [...]), a tym samym chociażby z tego powodu nie mogą świadczyć o powszechnej znajomości oznaczenia przeciwstawionego 4LIFE" (decyzja z dnia [...] listopada 2010 r., s. 9). Powyższe w sposób bezpośredni wskazuje, iż organ dokładnie odniósł się do każdego dowodu znajdującego się w aktach sprawy – wskazując nawet na której karcie akt spornych danych dowód się znajduje. Niezasadne są zatem twierdzenia skarżącej, iż organ nie wziął pod uwagę załączonych faktur (zob. skarga str. 14). Nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości także twierdzenie skarżącej, jakoby "Urząd nie wskazał, na jakiej podstawie przyjął, że sprzedaż produktów "4 life" była niewielka" (skarga str. 16). W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wyjaśnił, że "wnioskodawca przedstawił zaledwie jedną fakturę wystawioną przed datą [...].10.2001 r., która zawiera oznaczenie 4LIFE, niemniej jednak jest ona wystawiona na zaledwie jedną sztukę opakowania "P." (zob. akta [...], tom [...], karta [...]), co w sposób bezpośredni świadczy nie tylko o braku notoryjności przeciwstawionego oznaczenia 4LIFE, ale przede wszystkim o braku jego rzeczywistego używania na rynku" (decyzja z dnia [...] listopada 2010 r., str. [...]). Nie jest zasadny zarzut skarżącej, iż odmowa Urzędu Patentowego RP dopuszczenia dowodu w postaci oświadczenia W. M. na okoliczność ilości sprzedawanych produktów skarżącej zawierających oznaczenie "4 life" [...] naruszyła przepis art. 75 k.p.a. nakładający na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia sprawy. Organ na stronie [...] decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. zawarł stwierdzenie, iż "w aspekcie powyższych ustaleń, za powszechną znajomością nie przemawia oświadczenie W. M. (akta Sp. 351/09, t. II, karta 163) o uzyskanych wynikach sprzedaży produktów 4LIFE w latach 1997-2004, gdyż stanowi ono jedynie oświadczenie strony C. Sp. z o.o.". Tym samym należy uznać, iż organ w sposób wystarczający odniósł się do powyższego oświadczenia oraz szczegółowo uzasadnił, dlaczego nie dał mu głębszej wiary. Sąd doszedł także do przekonania, iż Urząd Patentowy RP prawidłowo dokonał oceny powszechnej znajomości przeciwstawionego niezarejestrowanego znaku "4 life", uznając, że powszechna znajomość znaku przeciwstawionego nie została w sprawie wykazana. Stanowiska tego nie zmienia twierdzenie skarżącej, iż błędna jest ocena dowodów w postaci publikacji w czasopiśmie C. Urząd Patentowy RP bardzo precyzyjnie uzasadnił, dlaczego czasopismo powyższe nie dowodzi powszechnej znajomości niezarejestrowanego znaku przeciwstawionego "4 life". Mianowicie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał znajomości oznaczenia "4LIFE" wśród co najmniej 50% potencjalnych klientów. Nie może o takiej znajomości świadczyć kwartalnik (którego de facto wydawcą jest wnioskodawca) chociażby z powodu, iż jest to czasopismo przeznaczone jedynie dla specjalistów (wypowiedź pełnomocnika wnioskodawcy na rozprawie [...] listopada 2010 r. – akta [...], tom [...], karta [...]), rozprowadzane poprzez specjalne kanały dystrybucji, co świadczy o braku możliwości zapoznania się z jego treścią w szerszym gronie odbiorców. Poza wszystkim podkreślenia wymaga fakt, że używanie znaku w reklamie (w kwartalniku), nie świadczy jeszcze o używaniu oznaczenia na rynku, a tym bardziej o jego powszechnej znajomości. Stanowisko to zostało doprecyzowane przez racjonalnego ustawodawcę w art. 169 ust. 5 p.w.p. W utrwalonej linii orzeczniczej same umowy na dystrybucję czy też udzielające licencji nie mogą świadczyć o rzeczywistym używaniu znaku towarowego, a tym bardziej o jego powszechnej znajomości. Zdaniem Sądu organ w sposób prawidłowy zgromadził materiały niezbędne do ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy. Ocena prawna została przeprowadzona w sposób zgodny z obowiązującym stanem prawnym. Decyzja odpowiada prawu, a rozumowanie organu zawarte w jej uzasadnieniu zawiera ciąg logiczny odzwierciedlający motywy, jakimi kierował się organ przy dokonywaniu analizy sprawy. Z uwagi na powyższe w myśl art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę.