II SA/Ke 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2013r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego o przyznaniu nagrody rocznej za 2010 r. oddala skargę. Decyzją nr [...] z [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania A. J. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z [...] o odmowie uchylenia własnego rozkazu personalnego Nr [...]/11 o przyznaniu nagrody rocznej za 2010 r. na rzecz A. J. – referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. W uzasadnieniu organ podał, że pismem z 3 sierpnia 2012 r. A. J. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o uchylenie prawomocnego rozkazu personalnego Nr [...] z [...] o obniżeniu nagrody rocznej za 2010 r. ze względu na bezprawne i bezpodstawne działanie organu wydającego ww. decyzje. Z uwagi na brak podstawy prawnej zawartej w ww. wniosku organ właściwy, tj. Komendant Powiatowy Policji w S., wezwał skarżącego do doprecyzowania czy wnosi on o zmianę, uchylenie czy stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Nr [...] z [...] w trybie art. 154, 155, 156 kpa czy o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 kpa. W odpowiedzi skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że zwraca się o uchylenie w całości ww. rozkazu. Decyzją z [...] organ I instancji odmówił uchylenia rozstrzygnięcia, o którym wyżej mowa. W odwołaniu A. J. wniósł o uchylenie go w całości wskazując, że organy nie ustosunkowały się do wadliwego, w jego ocenie, sposobu doręczenia mu w dniu 8 października 2010 r. opinii służbowej z 21 września 2010 r. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Komendant wyjaśnił, że w dniu 21 września 2010 r. Komendant Komisariatu Policji w P. wydał opinię służbową w stosunku do skarżącego na podstawie § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej. Opinia ta obejmowała okres od 30 kwietnia 2010 r. do 21 września 2010 r. i stwierdzała, że opiniowany nie wywiązuje się z obowiązków służbowych, jak również że jest to pierwsza opinia służbowa zawierająca taki zarzut w okresie odbywania służby stałej. Stała się ona prawomocna wobec nie zaskarżenia jej przez policjanta. W związku z faktem wydania ww. opinii, rozkazem personalnym Nr [...] z [...] Komendant Powiatowy Policji w S. przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2010 r. w wysokości 50% jednomiesięcznego uposażenia. Za obniżeniem wysokości przemawiał fakt, że w opinii służbowej przełożony policjanta wskazał na cztery kryteria oceny "poniżej wymagań" oraz wskazanie na niski poziom zaangażowania w realizację zadań służbowych. Od rozstrzygnięcia tego A. J. nie odwołał się w ustawowym terminie 14 dni. W ocenie organu decyzja z [...] była prawidłowa, a brak kwalifikowanych wad rozstrzygnięcia umożliwiał jego rozpatrzenie w trybie art. 155 kpa. Wskazał, że w sprawie wystąpiła tylko jedna przesłanka pozytywna z tego przepisu tj. zgoda strony. Brak było natomiast drugiej przesłanki pozytywnej tj. zgodności wzruszenia decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Nastąpił bowiem konflikt tych dwóch interesów – w interesie strony leży uchylenie rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej, natomiast w interesie Policji (tożsamym z interesem społecznym) pozostaje, aby wszelkie rozstrzygnięcia miały oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących i były z nimi zgodne. O interesie społecznym lub słusznym interesie strony można, w ocenie organu, mówić tylko jeżeli uwzględnienie ich nie narusza prawa, tzn. nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących procesu opiniowania służbowego zakończonego wydaniem opinii z 21 września 2010 r. Komendant wskazał, że nie mogły zostać one uwzględnione. Zakres postępowania dowodowego organu odwoławczego w tej sprawie wyznaczała norma art. 110 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nakazująca ograniczenie wysokości prawa do nagrody rocznej policjantowi w przypadku otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy tj. w której stwierdzono niewywiązywanie się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej i taka właśnie sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącego. Spełnione zostały zatem przesłanki do wydania przez organ I instancji rozkazu personalnego Nr [...]/10. Zakres postępowania dowodowego był więc ograniczony wyłącznie do sprawdzenia czy opinia służbowa została wydana przez właściwego przełożonego, czy zawiera ww. stwierdzenie o niewywiązywaniu się przez policjanta z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej oraz czy jest ona ostateczna. Organ nie prowadzi natomiast kontroli zasadności wydanej opinii służbowej. Komendant stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie dotyczyły istoty postępowania w sprawie przyznania policjantowi nagrody rocznej za 2010 r. gdyż odnosiły się głównie do kwestionowania treści procesu opiniowania zakończonego wydaniem prawomocnej i ostatecznej opinii służbowej. W związku z powyższym, w ocenie organu, brak było podstaw prawnych do uwzględnienia żądania strony w zakresie sposobu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. J.. Skarga nie zawiera uzasadnienia, natomiast w piśmie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji datowanym na 15 grudnia 2012r. skarżący wyraził przekonanie, że nieznajomość przepisów prawa nie może skutkować rozstrzygnięciem na jego niekorzyść, gdy w sposób szczegółowy opisał sytuację będącą przedmiotem postępowania. W jego ocenie zapoznanie go z opinią służbową nastąpiło w sposób niezgodny z prawem, co wyczerpuje znamiona art. 227 kpa, stąd też zaskarżony rozkaz personalny winien zostać uchylony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie nie było podstaw do uwzględnienia wniosku na podstawie art. 155 kpa, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w zaskarżonej decyzji. Bezsporną bowiem jest okoliczność, że A. J. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 4 grudnia 2011 r. Decyzja uwzględniająca wniosek strony na podstawie art. 155 kpa, czy to uchylająca ostateczną decyzję czy też ją zmieniająca, jako decyzja o charakterze konstytutywnym może wywierać skutki tylko na przyszłość – poczynając od dnia, kiedy stanie się ostateczna. Poza tym w trybie art. 155 kpa można zmienić bądź uchylić tylko taką decyzję, która nadal obowiązuje. Tymczasem w niniejszej sprawie z wnioskiem o uchylenie rozkazu personalnego z [...] skarżący wystąpił w dniu 2 sierpnia 2012 r. kiedy nie pełnił już służby w Policji. Zdaniem Sądu, zwolnienie ze służby wywołało ten skutek, że ww. rozkaz personalny przestał obowiązywać, a w konsekwencji nie jest możliwa jego zmiana czy też uchylenie w trybie art. 155 kpa zwłaszcza, że skoro A. J. nie pełni już służby w Policji, wszelkie decyzje personalne, dotyczące m.in. przyznania mu nagrody rocznej byłyby niewykonalne jako skierowane do osoby nie będącej policjantem. Jeszcze raz bowiem podkreślenia wymaga, że zmiana bądź uchylenie decyzji na podstawie art. 155 kpa może mieć skutek tylko na przyszłość. Pokreślić należy, że przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687) dotyczące uposażenia i innych świadczeń pieniężnych policjantów, tj. m.in. art. 110 będący podstawą do przyznania nagrody rocznej, dotyczą policjantów, a więc funkcjonariuszy w służbie czynnej. Zastosowanie art. 155 kpa powoduje natomiast ingerencję w prawa nabyte strony, tj. podmiotu spełniającego przesłanki z art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną w niniejszym postępowaniu - wszczętym na podstawie art. 155 kpa - może być zatem tylko taka osoba, do której mają zastosowanie przepisy ustawy o Policji w tej części, która odnosi się do zasad przyznawania nagrody rocznej. Z oczywistych powodów, nie wymagających szerszej argumentacji, przymiotu strony w takim postępowaniu nie będzie posiadać osoba nie będąca policjantem – tak jak skarżący. W konsekwencji prawidłowo organ uznał, że wniosek o uchylenie bądź zmianę decyzji kształtującej prawa A. J. gdy był policjantem, złożony przez niego w trybie art. 155 kpa po zwolnieniu ze służby w Policji, nie mógł zostać uwzględniony. Z przedstawionych wyżej względów bezprzedmiotowym stało się odniesienie do zasadności zastosowania w rozkazie personalnym z 3 stycznia 2011r. przepisu art. 110 ustawy o Policji oraz do zarzutu nieprawidłowego zapoznania skarżącego z opinią służbową, będącą podstawą do obniżenia nagrody rocznej. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.