IV SA/Wa 394/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - IV SA/Wa 394/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] lipca 2010 r. umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na realizacji przedsięwzięcia dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "R." w miejscowości R. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: P.S.A. wnioskiem z dnia 18 lutego 2009 r. wystąpił o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "R." z kontenerem [...] planowanej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] we wsi R. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wójt Gminy R. umorzył postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania B. K. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchyliło powyższą decyzję, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji uznając, iż nie wymaga ona wydania decyzji w tym zakresie. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez B. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ przytoczył treść art. 71 ust. 2 powołanej wyżej ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że z przedłożonej przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także z pozostałej dokumentacji wynika, że w odległości nie mniejszej niż 150 m brak jest miejsc dostępnych dla ludzi wzdłuż osi wiązki promieniowania anteny głównej. Organ podkreślił, że planowane przedsięwzięcie ze względu na parametry nie należy, także do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to jest nie należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, iż Starosta Powiatu [...] i Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. poinformowali, że inwestycji przedstawionej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organu wobec powyższego postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się B. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca zarzuciła naruszenie art. 77 § 1k.p.a. i art. 81 k.p.a. W ocenie B. K. organ naruszył także dyspozycję art. 30 oraz 63 ust. 1 pkt. 1a i 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto zdaniem skarżącej decyzja została wydana z obrazą art. 135 ust. 1, art. 11, art. 46, art. 49 ust. 3, art. 51 ust. 2, 7 i 8 prawa ochrony środowiska. B. K. stwierdziła, iż decyzję nr [...] wydano z użyciem niewłaściwej podstawy prawnej. Skarżąca motywowała, że w osi głównej anteny w odległości 150 m pod adresem [...] mieszkają ludzie. B. K. stwierdziła, że organ I instancji nie zareagował na wnioski dotyczące poprawności inwestora w zakresie usytuowania kierunków działania anten, które w ocenie skarżącej są w dokumentacji tak ulokowane, aby nie ingerować w teren zabudowy, co nie wynika z technicznych potrzeb inwestora, a jedynie z chęci pominięcia części stron postępowania oraz wniosku o ustalenie w toku postępowania natężeń pola elektromagnetycznego od poszczególnych anten, ale natężeń sumy pól od wszystkich anten zainstalowanych na maszcie. Argumentując swoje stanowisko skarżąca przytoczyła treść orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. B. K. wywodziła, że negatywne oddziaływanie mają także sterowniki i zasilanie dla anten. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania H. K. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając decyzje w rozpoznawanej sprawie organy administracji oparły się o treść ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 powołanej wyżej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i jest wymagana dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Zasadnie organ przyjął, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Rozważeniu podlegało, czy przedsięwzięcie to może zostać zakwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a więc czy jest zaliczane do przedsięwzięć określonych w § 3 rozporządzenia. Kwestia ta była rozważana w zaskarżonej jak i utrzymanej nią w mocy decyzji. Słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oceniło, czy przedsięwzięcie to spełnia wymogi dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zgodnie z którym: "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Z przedłożonej do akt sprawy karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, co do anten [...] wynosi 2396 na kierunkach wzdłuż osi głównej promieniowania anten w azymutach 60, 180 i 300 stopni i w zasięgu do ok. 45,6 m. Natomiast co do anten [...] równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 2630. Należało więc rozważyć, czy nie ma wobec nich zastosowania § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika jednak, że miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości większej niż 150 m wzdłuż osi głównej promieniowania anteny. Potwierdzają do załączone do karty informacyjnej mapy. Prawidłowo więc organ przyjął, że inwestycja ta nie może być zakwalifikowana do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia, a co za tym idzie zarzuty skargi w tym zakresie pozbawione są słuszności. Ponadto zauważyć należy, że skarga w tej materii zawiera wewnętrzne sprzeczności, albowiem z jednej strony skarżąca zarzuca, że odległość miejsca dostępnego dla ludzi jest mniejsza niż 150m, a z drugiej strony argumentuje, że organ nie wyjaśnił kwestii poprawności wniosku inwestora w zakresie usytuowania kierunków działania anten, które zdaniem B. K. są tak usytuowane, aby nie ingerować w tereny zabudowane. Nadmienić również należy, że H. K. zamieszkująca pod adresem R. ul. [...] (który to adres wymieniony jest w skardze) brała udział w postępowaniu i wniosła o oddalenie skargi. Wbrew twierdzeniom skargi nie określa się kumulatywnego oddziaływania całego przedsięwzięcia lecz zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2009 r. analizie podlega równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nawet, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wynika to wprost z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Organ bowiem w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Wnioskodawca zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem, i zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. stanowiła dowód w sprawie, który został oceniony przez organy administracji. W dokumencie tym inwestor określił charakterystyczne cechy przedsięwzięcia i w tym zakresie rozstrzygana jest sprawa. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby ustalenia zawarte w powyższym dokumencie. Skoro organ administracji zasadnie przyznał temu dowodowi walor wiarygodności to nie zachodziła konieczność przeprowadzania innych dowodów na okoliczności w nim stwierdzone. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 81 k.p.a., albowiem B. K. brała aktywny udział w postępowaniu administracyjnym, o czym świadczą pisma sporządzone przez skarżącą znajdujące się w aktach sprawy. Tym samym skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych sprawy. Okoliczności powyższe świadczą też o braku naruszenia art. 30 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Podkreślić należy, że z tej przyczyny została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2009 r. W ponownie toczącym się postępowaniu organ pierwszej instancji zapewnił stronom udział w toczącym się postępowaniu. Odnośnie do kolejnego z zarzutów dotyczącego naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1a i 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, stwierdzić należy, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, gdyż odnosi się on jedynie do sytuacji, w której organ stwierdza w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpoznawanej sprawie ustalono, iż wnioskowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie zachodzi konieczność wydawania postanowienia w tym zakresie i badania okoliczności zakreślonych tą normą. Również nie miał zastosowania w sprawie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska, a zarzut skargi w tym zakresie nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło także do naruszenia art. 105 § 2 k.p.a., albowiem organ umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, 9 i 107 § 3 k.p.a. Organ bowiem w sposób prawidłowy zgromadził i ocenił materiał dowodowy, o czym była mowa powyżej, a swoje stanowisko uzasadnił w zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca nie wyjaśniła na czym miałoby polegać naruszenie art. 9 k.p.a. Naruszenia treści tego przepisu nie dopatrzył się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Pamiętać bowiem należy, że obowiązku informowania stron działających bez fachowego pełnomocnika o okolicznościach faktycznych i prawnych nie należy utożsamiać z koniecznością udzielania porad prawnych, a ponadto zakres te jest uzależniony od specyfiki danej sprawy ( por. wyrok NSA z 27 listopada 2008 r., II OSK 1470/ 07, LEX nr 512177 ). Zauważyć również należy, że nie doszło do naruszenia przez organ art. 11, art. 46, art. 49 ust. 3, art. 51 ust. 2, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 25, poz. 150 z 2008 r.) albowiem w dacie wydawania decyzji (jak i w dacie złożenia wniosku) przepisy te nie obowiązywały, gdyż zostały uchylone ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dniem 15 listopada 2008r. Z powyższych względów w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.