IV SA/Wa 2122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi L. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z [...] stycznia 2012 r., którym, na podstawie art. 53 ust 4 pkt 8, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647), odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Wójt Gminy J. wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie pismem z 20 lipca 2011 r. Opisano czynności, jakie podjął organ uzgadniający w sprawie (korespondencja z Wójtem, oględziny na gruncie). Wskazano przyczyny, dla których odmówiono uzgodnienia, przywołując ograniczenie obowiązujące na obszarze chronionego krajobrazu, gdzie ma być zrealizowane przedsięwzięcie. W skardze na postanowienie p. L. R. (wnioskodawca ustalenia warunków zabudowy) wywodziła, że organ administracji błędnie ustalił, jakoby realizacja zamierzenia prowadziła do naruszania zakazów obowiązujących na terenie chronionym. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W rozpoznawanej sprawie organ administracji orzekał w przedmiocie uzgodnienia w związku z treścią art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 53 ust. 5c wskazanej ustawy, który ma zastosowanie w sprawie o ustalenia warunków zabudowy - w związku z treścią jej art. z 60 ust. 1a - niewyrażenie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, uznaje się za jej uzgodnienie. Oznacza to, że brak stanowiska rozumiane jest, w myśl regulacji normatywnych, jako jego zajęcie - pozytywne uzgodnienie. W takiej sytuacji, po upływie ostatniego dnia na wyrażenia stanowiska przez wydanie postanowienia, organ administracji nie jest uprawniony do orzekania w sprawie. Nawiasem mówić, gdy jest ono negatywne w kwestii uzgodnienia (jak w danym przypadku) to pozostaje dodatkowo w sprzeczności ze stanowiskiem uprzednim - uzgodnieniem wynikającym z niewydania postanowienia w zakreślonym terminie. W tym świetle, postanowienie organu I. instancji, wydane z uchybieniem 21 dniowemu terminowi przewidzianemu przez prawodawcę (pismo o uzgodnienie z lipca 2011 roku zaś postanowienie ze stycznia 2012 roku) zostało wydane bez podstawy prawnej, w rozumieniu art. 156 §. 1 pkt2 K.p.a.. Organ administracji nie był bowiem upoważniony do zajęcia w sprawie stanowiska, bowiem wyraził je nie wydając postanowienia w zakreślonym ustawą terminie. Należy podkreślić, że podejmowane przez organ uzgadniający czynności w sprawie (wyjaśnienia, wizje) nie mogły prowadzić do przedłużenia terminu na zajęcie stanowiska do bez mała pół roku. Skoro organ odwoławczy wydał orzeczenie w przedmiocie aktu dotkniętego wadą nieważności należy uznać że także ono zostało wydane bez podstawy prawnej. Nie było bowiem przesłanek do rozpatrzenia środków odwoławczych od orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Wypada odnotować, że wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia o odmowie uzgodnienia nie przesądza o tym, że planowane przedsięwzięcie będzie mogło być zrealizowane w myśl stosownych regulacji normatywnych. Procedujący w sprawie organ administracji może wydać decyzję o warunkach zabudowy jedynie pod warunkiem, że jest ona zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z kolei do udziału w postępowaniu może przystąpić w granicach środków określonych w dziale IV K.p.a. prokurator - skoro strzeżenie praworządności, w interesie publicznym, należy w świetle art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2001 r. Nr 21 poz. 206 ze zm.), do zadań prokuratury - lub też wojewódzki inspektor ochrony środowiska, co wynika z art. 16 ust. 2 pkt2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135, 145 §. 1 pkt 2 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.