II GZ 68/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1870/12 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia postanawia: oddalić zażalenie I Objętym zażaleniem postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił wniosek S. P. i wstrzymał wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 5 września 2012 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji cofającą mu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Skarga zawierała również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, umotywowany możliwością wyrządzenia jej wykonaniem skarżącemu znacznej szkody polegającą na pozbawieniu skarżącego i jego sześcioosobowej rodziny środków do życia. Uwzględniając ten wniosek Sąd I instancji wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stwierdzając, że mimo lakoniczności uzasadnienia wniosku podniesione w nim okoliczności przemawiają za jego zasadnością. W ocenie Sądu I instancji utrata dochodów przez jednego z członków rodziny jest odczuwalną stratą finansową w budżecie rodzinnym, tym bardziej odczuwalną gdy jest to rodzina składająca się z sześciu osób. Utrata środków do życia, w związku z wykonaniem decyzji wypełnia, w ocenie Sądu, przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. II Zażaleniem Komendant Główny Policji zaskarżył postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że art. 61 § 3 stanowi wyłom od zasady wykonalności decyzji ostatecznych. Jako wyjątek od zasady przepis ten musi być, zatem interpretowany ściśle. Podkreślono również, że zamknięty katalog przesłanek warunkujących możliwość zastosowania wstrzymania wykonania decyzji nakłada na wnioskodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że zastosowanie tej instytucji jest zasadne. W ocenie Komendanta Głównego Policji, skarżący takich okoliczności nie powołał, a Sąd I instancji swoje rozstrzygniecie oparł wyłącznie na gołosłownym argumencie, iż skarżący i jego sześcioosobowa rodzina pozostaną bez środków do życia. W tym zakresie wnoszący zażalenie wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podał, że na swoim utrzymaniu ma tylko poddaną leczeniu żonę i dziecko w wieku szkolnym, co nie zostało udokumentowane. Zauważył również, że skarżący mieszka na wsi i jest właścicielem działki leśnej. Na tej podstawie, zdaniem organu, można domniemywać, czego Sąd nie sprawdził, że praca w zawodzie pracownika ochrony nie stanowi jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny. Organ wskazał także, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie pozbawi skarżącego możliwości wykonywania pracy gdyż może on wykonywać wszystkie te zadania, które nie wymagają licencji. III W odpowiedzi na zażalenie skarżący podniósł, że jest ono niezasadne. Wskazał w uzasadnieniu, że utrata licencji spowoduje utratę uprawnień do wykonywania zawodu, a w konsekwencji wypowiedzenie umowy o pracę, która jest głównym źródłem zarobków skarżącego. Skarżący wskazał, że co prawda jest właścicielem ziemi o powierzchni 88 arów oraz współwłaścicielem działki leśnej, to użytkowanie tych działek nie przynosi znaczącego dochodu w budżecie domowym. W zakresie ilości członków rodziny wskazał, że na utrzymaniu ma, poza małoletnią córka i chorą żoną, również trzech młodocianych synów pozostających bez pracy. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rację ma wnoszący zażalenie organ, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności jako stanowiąca wyłom od zasady wykonalności decyzji ostatecznych powinna być interpretowana ściśle. Interpretacja ta nie może jednakże prowadzić do tak rygorystycznej oceny wniosku skarżącego i argumentów przez niego podniesionych w uzasadnieniu, aby w konsekwencji doprowadziła do wystąpienia jednej lub obu przesłanek, określonych w powołanym przepisie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przed sądem administracyjnym. Ocena wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji cofającej mu uprawnienia pracownika ochrony fizycznej, pomimo stwierdzonej przez sam Sąd I instancji lakoniczności tego wniosku jest, co do zasady trafna. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że utrata dochodów przez jednego z członków rodziny jest odczuwalną stratą finansową w budżecie rodzinnym, szczególnie odczuwalną, gdy jest to rodzina składająca się z sześciu osób. W świetle informacji przedstawionych przez skarżącego w odpowiedzi na zażalenie niewątpliwym jest, że skarżący jest głównym żywicielem sześcioosobowej rodziny w skład, której wchodzą, córka w wieku szkolnym, trzej synowie pozostający aktualnie bez pracy oraz żona, której leczenie pochłania znaczne koszty. W tej sytuacji utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, który z uwagi na swój rodzaj uprawnień tych wymaga, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Uznać, zatem należy, że Sąd I instancji zasadnie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji szczególnie, że ma ono charakter tymczasowy zgodnie z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w parci o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.