II OSK 2375/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "L." z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 991/12 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "L." z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 991/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "L." z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją znak [...] i n. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.), po rozpoznaniu wniosku M. D., W. W., B. W., M. B., G. K. i Stowarzyszenia "L." o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Iłży z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedsięwzięcia zamierzonego przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. pn.: "Budowa farmy wiatrowej I. o mocy [...] MW", orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło przebieg postępowania przed organem I instancji, a mianowicie, że w dniu [...] października 2010 r. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla inwestycji polegającej na wybudowaniu Farmy Wiatrowej pod nazwą I. o mocy 75 MW na działkach o nr ew.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb P., w ark. [...] i [...];[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb S., ark. [...];[...],[...],[...],[...] - obręb K., ark. [...];[...],[...] - obręb S., ark. [...];[...] - obręb G. gmina I. do Burmistrza Iłży złożyła M. Sp. z o.o. (inwestor). Do wniosku dołączono wymagane przepisami załączniki. Następnie Burmistrz wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomiu (PPIS) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie (RDOŚ) o zajęcie stanowiska, zaś po otrzymaniu uzgodnień nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (zgodnie z art. 63 ust. 1 i 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej jako ustawa środowiskowa), zawieszając postępowanie w sprawie. Po otrzymaniu raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania inwestor zmienił zakres dotychczasowego wniosku (rozszerzył obszar inwestycji o sąsiednie działki przeznaczone pod niektóre elementy farmy wiatrowej - fundamenty, place montażowe - oraz działki, na które będą zachodziły śmigła turbin wiatrowych), poprawiono nazwę inwestycji, Burmistrz postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. orzekł o podjęciu zawieszonego postępowania, zmieniając zakres wniosku zgodnie z pismem inwestora (zmiana części działek, na które oddziaływać ma inwestycja), przy czym postanowienie to sprostowane zostało postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. poprzez uzupełnienie o działkę nr [...] w P.. Po uzupełnieniu przez inwestora raportu (z załącznikami), organy opiniujące pozytywnie uzgodniły realizację planowanego przedsięwzięcia oraz określiły warunki jego realizacji (odpowiednio postanowienie PPIS [...] lipca 2011 r. i postanowienie RDOŚ z [...] sierpnia 2011 r.). Burmistrz na każdym etapie prowadzonego postępowania informował strony postępowania oraz społeczność lokalną o podejmowanych czynnościach (obwieszczenia z [...] października 2010 r., [...] listopada 2010 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., oraz poprzez wywieszenie informacji na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Iłży, sołectw S., K., S., P., G. oraz publikację na stronie internetowej www.ilza.ornet.pl; z [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] lipca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r. oraz zawiadomienie z sierpnia 2011 r. o zebraniu dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań do wydania decyzji). Pismem z [...] września 2011 r. inwestor poinformował, że inwestycja realizowana będzie według wariantu III przedstawionego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (str. 28 raportu), który będzie obejmował budowę [...] wież, a jednocześnie nie uwzględnia lokalizacji turbin na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] obręb P., [...],[...],[...],[...],[...] i [...] obręb S., [...], [...],[...],[...],[...],[...] obręb K. Z tego względu wniesiono o wykreślenie niektórych działek, wnosząc jednocześnie o uwzględnienie w decyzji działki nr [...] obręb S., jako działki sąsiadującej dla turbin zlokalizowanych na działce [...] obręb S. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy wiatrowej I. o mocy [...] MW" na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb P., w ark. [...] i [...];[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb S., ark. [...];[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb K., ark. [...];[...],[...],[...],[...] - obręb S., ark. [...]; gmina I.. Kolegium podało, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi określone art. 82 i art. 84 ustawy środowiskowej. Wskazało, że okoliczność, iż wnoszący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie zapoznali się z publikowanymi informacjami nie może stanowić o nieważności prowadzonego przez Burmistrza postępowania (liczba stron przekraczała 20, zatem dopuszczalne było zawiadomienie poprzez obwieszczenie). Podkreślono, że z treści raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynikało, iż projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniem uzgadniającym warunków realizacji przedsięwzięcia. Raport ten zawierał szczegółowy opis urządzenia oraz jego umiejscowienie, opis środowiska przyrodniczego w otoczeniu planowanej inwestycji z uwzględnieniem fauny, flory oraz znajdujących się w projektowanym rejonie prawnych form ochrony przyrody. Omawia również wpływ zamierzenia inwestycyjnego na wymienione elementy przyrody, a także na otoczenie ludzi w fazie budowy inwestycji, jej eksploatacji oraz likwidacji. Dokument ten spełniał zatem wymogi stawiane art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy środowiskowej. Zaznaczono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia - nie jest decyzją lokalizacyjną. Kolegium stwierdziło, że zarzut dotyczący nie zapewnienia stronom udziału w prowadzonym przez Burmistrza postępowaniu jest bezzasadny. Akta zawierają zawiadomienia i obwieszczenia, za pośrednictwem których informowano społeczność lokalną (publikowane w BIP oraz wywieszane w UM w Iłży i sołectwach). Podkreślono, że zarzut ten nie miał istotnego znaczenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczność ta mogła mieć zaś znaczenie w przypadku skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Odnośnie kwestii hałaśliwości turbin wiatrowych Kolegium wyjaśniło, że z treści raportu wynika, iż nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826, zwane dalej rozporządzeniem z 2007 r.), albowiem są to tereny niezabudowane, wykorzystywane rolniczo. Przeprowadzone na zlecenie inwestora analizy akustyczne (część 5.8 raportu oraz mapy z załącznika nr 2 do raportu) wykazały, że długookresowy średni poziom dźwięku wynosi wartość niższą od dopuszczalnej określonej przepisami rozporządzenia z 2007 r. Nie wystąpi także negatywne oddziaływanie związane z wytwarzaniem przez turbiny hałasu infradźwiękowego (hałasu o niskich częstotliwościach od ok. 2 Hz do 20 Hz). Zaznaczyło przy tym, że w polskim prawie nie określono kryteriów oceny hałasu infradźwiękowego w środowisku naturalnym. W zakresie oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez urządzenia turbiny wiatrowej wskazało, że słusznie autor raportu przyjął w niniejszej sprawie, iż wysokie usytuowanie generatorów stanowi gwarancję braku oddziaływania na organizmy żywe na powierzchni terenu (str. 143 raportu). Kolegium wywiodło, że w polskim prawie krajowym nie został w sposób odrębny uregulowany problem odległości lokalizacji wież elektrowni wiatrowych od innych budowli, w szczególności tych przeznaczonych na pobyt ludzi. Przedmiotowe przedsięwzięcie ma być jednak zlokalizowane w miejscu, którego bezpośrednie sąsiedztwo, wg stanu rzeczywistego, stanowią tereny rolne (zgodnie z wypisami rejestru gruntów załączonymi do akt sprawy), zaś tereny chronione zabudowy zagrodowej położone są w odległości ponad 500 m od elektrowni, a zatem przedsięwzięcie nie będzie stanowiło uciążliwości dla środowiska na terenie zabudowy zagrodowej. Odnosząc się do kwestii naruszenia przez planowaną inwestycję § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.(Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2948) Kolegium wskazało, iż regulacja ta zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zatem zakaz wynikający z powołanego rozporządzenia Wojewody inwestycji tej nie dotyczy. W konsekwencji organ stwierdził, iż podjęte przez Burmistrza rozstrzygnięcie było prawidłowe, nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, czy też inną wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 Kpa, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli W. W. oraz Stowarzyszenie "L.". W. W. zarzucił, że zamierzone przedsięwzięcie spowoduje ograniczenia w korzystaniu z jego nieruchomości, spadek jej wartości, a także negatywny wpływ na środowisko i zdrowie ludzi. Stowarzyszenie natomiast podniosło, że w toku postępowania zwykłego Burmistrz dopuścił się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a. oraz w przepisach szczególnych, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i przeprowadzenie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Stowarzyszenie wskazało na pominiecie przez Kolegium faktu, iż decyzja Burmistrza określając, że odległość projektowanej farmy od obszaru NATURA 2000 wynosi 3 km, poświadcza nieprawdę, bowiem faktyczna odległość od obszaru chronionego wynosi tylko 250 m. Stowarzyszenie nie podzieliło ustaleń Kolegium, co do odległości terenów chronionych zabudowy zagrodowej od elektrowni oraz faktu, że przedsięwzięcie nie będzie w związku z tym stanowiło uciążliwości dla środowiska na terenie zabudowy zagrodowej. Stowarzyszenie podniosło, że teren planowany pod lokalizację farmy wiatrowej jest wykorzystywany jako miejsce odpoczynku i żerowania ptaków objętych ochroną gatunkową, wydanie zezwolenie na ww. inwestycję świadczy o nie przestrzeganiu przepisów prawa, zaś nakaz monitorowania w czasie eksploatacji farm wiatrowych nie odwróci zagrożeń emisji hałasu, czy śmiertelności ptaków i nietoperzy. Stowarzyszenie zarzuciło również, że analiza skumulowanego hałasu nie powinna ograniczać się tylko do planowanych farm wiatrowych, ale również do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję. Raport w powyższej analizie nie uwzględnia projektowanej obwodnicy Iłży, którą już można znaleźć naniesioną na mapach w Internecie i w projekcie studium. Za nieuprawnione uznało, wyrażone w tym zakresie stanowisko organu odnośnie braku naruszenia prawa w zakresie norm hałasu. Powołując się na opracowanie tematyczne Kancelarii Senatu Biuro Analiz i Dokumentacji, Zespół Analiz i Opracowań Tematycznych "Energetyka wiatrowa a społeczności lokalne" wywiodło, że podstawowym warunkiem właściwego lokowania turbin wiatrowych jest przede wszystkim zachowanie odpowiedniej odległości od ludzkich siedzib. Decyzją znak [...] z [...] października 2012 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Kolegium stwierdziło prawidłowość decyzji własnej z [...] sierpnia 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej podjętej przez Burmistrza. Uznano, że czynności podejmowane przez Burmistrza w trakcie prowadzonego postępowania zwykłego w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej były właściwe i zgodnie z trybem określonym w przepisach art. 73 – art. 80 ustawy środowiskowej. Kolegium wskazało, że wydając decyzję organ I instancji uwzględnił wyniki uzgodnienia z RDOŚ zawarte w postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r., a także opinii PPIS z [...] lipca 2011 r., dokonał analizy opracowanego raportu oraz przyjętych w nim rozwiązań i na tej podstawie sformułował odpowiednie warunki realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, które zdaniem Kolegium (po ich spełnieniu) pozwalają stwierdzić, iż zachowane zostaną właściwe wymogi związane z ochroną środowiska, zdrowiem i życiem ludzi, jak też ochroną Natura 2000. Zwrócono uwagę, iż w spornej decyzji wykazano również, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko. Z ustaleń Kolegium wynika, że Burmistrz wyjaśnił, iż złożone ([...] sierpnia 2011 r.) przez firmę H. Sp. z o.o. uwagi do raportu, zostały następnie wycofane ([...] sierpnia 2011 r.) Na złożony przez mieszkańców wsi G. sprzeciw (z [...] listopada 2010 r.) Burmistrz udzielił odpowiedzi, zaś inwestor ostatecznie zrezygnował z lokalizacji turbiny na działce nr ew. [...] w miejscowości G.. W konsekwencji organ stwierdził, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi art. 82 i 85 ustawy środowiskowej. Odnosząc się do stanowiska Stowarzyszenia dotyczącego nieprawidłowości sporządzonego raportu Kolegium uznało, że raport sporządzony został zgodnie z wymogami art. 66 ustawy środowiskowej, a po jego uzupełnieniu na wezwanie organów opiniujących (RDOŚ i PPIS) został pozytywnie przez te organy oceniony. Zastrzegło, że zarzuty wobec raportu prezentowe przez Stowarzyszenie mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, nie mogły natomiast stanowić podstawy wzruszenia decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego. Za nieistotną uznało przy tym okoliczność, że raport sporządzono na podstawie przepisów rozporządzenia z 2010 r., a nie na podstawie mającego zastosowanie w ocenianym postępowaniu rozporządzenia z 2004 r., bowiem zamierzone przedsięwzięcie zarówno w rozporządzeniu z 2004 r. (§ 3 ust. 1 pkt 6), jak i rozporządzeniu z 2010 r. (§ 3 ust. 1 pkt 6) klasyfikowane jest co do zasady tak samo. Za nieuprawniony Kolegium uznało także zarzut, iż oceniana decyzja rażąco naruszała przepisy rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Iłża-Makowiec oraz art. 23, 24 i 33 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie orzeczeniem stwierdzającym w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Badanie zgodności lokalizacji danej inwestycji z przepisami odrębnymi odbywa się w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Za nietrafiony organ uznał argument, że w sprawie brak jest jakichkolwiek obwieszczeń lub decyzji, które uwzględniałyby działki zajęte pod drogi, bowiem analiza akt sprawy wskazuje, że działki te zostały uwzględnione zarówno w ocenianej decyzji, raporcie, jak i obwieszczeniach wydawanych po sprecyzowaniu przez inwestora wniosku (w zakresie uzupełnienia go o zestawienie działek przeznaczonych pod niektóre elementy farmy wiatrowej). Nie uznało także poglądu, iż sporna decyzja oraz postanowienie RDOŚ, błędnie określały, iż planowana inwestycja znajduje się w odległości około 3 km od obszaru specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000 uznając, że omyłkowe wskazanie tej odległości w uzasadnieniach ww. orzeczeń nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ raport, który został zaakceptowany przez organy jako wiarygodny dowód w sprawie, uwzględnia to w sposób prawidłowy. Odnosząc się z kolei do zarzutu dużej liczby sprostowań i zmian zakresu wniosku inwestora, dotyczących numerów działek i związane z tym nie podążanie ze zmianami w postanowieniach Burmistrza oraz organy opiniujące, Kolegium w pełni podzieliło stanowisko wyrażone w decyzji własnej z [...] sierpnia 2012 r., że skoro ostatecznie deklarowane przez inwestora do inwestycji działki, nadal pozostały terenami rolniczymi (na obszarze sołectw: P., S., K. i S.), a wyłączono z inwestycji jedną pierwotnie deklarowaną we wniosku działkę (z obszaru sołectwa G.), to okoliczność ta nie miała wpływu na zasadność wydania decyzji środowiskowej. Ponadto zmiany zakresu wniosku zostały uwzględnione w raporcie, zatem organy opiniujące posiadały informację na temat zmienionego zakresu wniosku. Podało, iż wprawdzie w opinii sanitarnej PPIS wskazał tylko numery działek, na których zlokalizowane będą turbiny, bez działek sąsiadujących, nie oznacza to jednak, że opinia ta dotyczy innej inwestycji. Z jej uzasadnienia bezspornie wynika, że inwestycja dotyczy budowy [...] elektrowni wiatrowych o wysokości wieży od [...] do [...]m o mocy [...]MW każda, wraz z tymczasowymi i stałymi drogami dojazdowymi i placami manewrowymi. Poza tym przedłożony PPIS raport wskazywał działki przeznaczone pod instalację turbin wiatrowych wraz z elementami towarzyszącymi. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że wszystkie podnoszone przez wnioskodawców zarzuty są bezzasadne i nie wyczerpują przesłanek rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazywana decyzja nie jest obarczona inną wadą o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Zatem stwierdzenie nieważności spornej decyzji nie jest niedopuszczalne. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożyło Stowarzyszenie "L." wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazało, na rażącą nieścisłość treści decyzji Burmistrza w zakresie odległości projektowanej farmy od szczególnie chronionego obszaru NATURA 2000, wskazując że faktyczna odległość od obszaru Natura 2000 wynosi tylko 250 m i taką odległość przedstawiono w raporcie oddziaływania na środowisko. Odległości elektrowni wiatrowych od obszaru Natura 2000 są ewidentnie mniejsze niż podawane w postanowieniu i decyzji. Tak bliskie usytuowanie elektrowni niewątpliwie wpłynie na siedliska i żerowiska tamtejszych cennych gatunków roślin i zwierząt. Odnosząc się do decyzji Burmistrza, Stowarzyszenie podało, iż wbrew ustawowym obowiązkom w tak skomplikowanej sprawie organ I instancji nie dołożył wszelkich starań w celu ustalenia stanu faktycznego, dał wiarę wyłącznie informacjom przedstawianym przez inwestora, nie angażując realnie społeczności do postępowania oraz wykonując w sposób niedostateczny ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Zarzucono, że sytuowanie farmy wiatrowej w obszarze chronionego krajobrazu jest sprzeczne z Postanowieniem Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. oraz z rozporządzeniem nr 41 Wojewody Mazowieckiego z 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Iłża – Makowiec wedle którego obszar ten zasługuje na ochronę z uwagi na wartość przyrodniczą, turystyczną objętych nim terenów, a także pełnioną funkcję korytarzy ekologicznych. Ponadto planowana farma wiatrowa spowoduje, że znaczna część chronionego obszaru narażona będzie na przekroczone poziomy hałasu dla tych terenów, czyli 55dB w porze dziennej, co oznacza sprzeczność decyzji środowiskowej z rozporządzeniem o dopuszczalnych poziomach hałasu i istotą powołania obszaru chronionego krajobrazu. Pominięto argument, że analiza skumulowanego hałasu (jak również innych oddziaływań) nie powinna ograniczać się tylko do jednej farmy wiatrowej (inwestora), ale również do innych planowanych farm wiatrowych, jak również do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję (obwodnica Iłży). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania M. Sp. z o.o. (inwestor) wniosła o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 991/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "L." z siedzibą w P. Sąd doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 K.p.a. Sąd wskazał na specyfikę postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności oraz co uznaje się za rażące naruszenia prawa. Podkreślił, że w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest dopuszczalna ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Sąd zwrócił uwagę, że kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wskazanie, iż podstawę prawną spornej decyzji z dnia [...] września 2011 r. stanowiły przepisy ustawy środowiskowej. Planowane przedsięwzięcie zaliczyć należało do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy. Ponadto wskazane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem z 2004 r.), dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy), co stanowi o prejudycjalności rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Jak wynika z art. 73 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednio dokumenty określone w art. 74 ustawy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W ocenie Sądu warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie (opinia PPIS i postanowienie RDOŚ), a organ I instancji odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Burmistrza z dnia [...] listopada 2010 r., w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Sąd zauważył, że w postanowieniu tym zakreślono również wymogi raportu, a w szczególności zakres, jaki winien on obejmować. Podkreślił, że waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Dodatkowo zwrócił uwagę należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, np. biologii, fizyki czy chemii. Ocena raportu przez Sąd powinna dotyczyć jego spójności, kompletności oraz spełniania ustawowych wymagań co do jego treści w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej. Sąd zauważył, że Stowarzyszenie kwestionując rzetelność raportu, poza sformułowaniem określonych zarzutów, nie przedstawiło konkretnych okoliczności świadczących za ich zasadnością, a przede wszystkim nie przedstawiło jakichkolwiek innych dowodów przemawiających za nieprawidłowościami w przygotowaniu Raportu. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje bowiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej było prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi, Sąd stwierdził, że Burmistrz właściwie ustalił strony postępowania. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynikało, iż do wniosku o wydanie spornej decyzji inwestor załączył wypis uproszczony z rejestru gruntów (załącznik Nr 5), z zaznaczonymi numerami działek obejmujących teren inwestycji oraz wskazaniem osób będących właścicielami ww. działek. Z kolei z obwieszczenia organu I instancji o wszczęciu postępowania i wystąpieniu do organów współdziałających z dnia [...] października 2010 r. wynikało, że kwestia ustalenia stron postępowania objęta została oceną tegoż organu, wskazał on bowiem, iż "ponieważ w powyższej sprawie liczba stron przekracza 20", strony zostały poinformowane o prowadzeniu przedmiotowego postępowania w drodze obwieszczenia, które zamieszczono na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Iłży oraz na tablicy ogłoszeń sołectw: P., S., K., G. i S.. Ponadto wykaz stron postępowania zawarty został w załączniku 6a do raportu (wykazy z rejestru gruntów). Sąd wskazał, iż organ prowadzący postępowanie, na każdym jego etapie, w prawem przewidzianej formie – obwieszczeń, informował jego strony oraz społeczeństwo o podejmowanych czynnościach i ich skutkach. Strony były każdorazowo pouczane o przysługującym im prawie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Przyjęty przez Burmistrza tryb informowania stron o wszczęciu, prowadzeniu i zakończeniu postępowania był zgodny z art. 33 ust. 1 z związku z art. 74 ust. 3, art. 39 oraz art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Sąd za nieuprawniony uznał zarzut Stowarzyszenia dotyczący niezgodności inwestycji z § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.(Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2948), wedle którego na terenie obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, iż powołany zapis rozporządzenia zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tymczasem planowane przedsięwzięcie (instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m), jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 2004 r. a niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Nie dotyczy jej zatem zakaz wynikający z § 3 rozporządzenia Wojewody. Chybiony jest także argument Stowarzyszenia dotyczący nieweryfikowania i błędnego przedstawienia, zarówno w decyzji środowiskowej oraz w postanowieniu uzgadniającym wydanym przez RDOŚ, iż planowana inwestycja znajduje się w odległości około 3 km od obszaru specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000, podczas gdy faktycznie odległość ta wynosi 2,5 km. Sąd wyjaśnił, iż wskazanie w uzasadnieniach ww. orzeczeń wartości tej odległości "około 3 km", zamiast "2,5 km" nie ma istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto stanowiący podstawowy dowód decyzji środowiskowej - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, odległość tę wskazuje prawidłowo. Sąd podważył zasadność twierdzeń skarżącego, co do błędnie podanych w raporcie danych, iż planowana inwestycja nie znajduje się w sąsiedztwie obszarów chronionych, na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz ustawy o ochronie zabytków, bowiem w treści raportu (k. 40 - 47) wskazane i omówione zostały obszary chronione i cenne przyrodniczo, w tym pomniki przyrody. W raporcie podkreślono, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w sąsiedztwie obszarów cennych przyrodniczo, w tym będących formami ochrony przyrody oraz korytarzy ekologicznych. Sąd zwrócił uwagę, że w treści raportu (k. 101) wyjaśniono, iż planowany obszar inwestycji od wielu wieków funkcjonuje jako teren mający głównie rolniczy charakter zagospodarowania. Zgodnie z postanowieniem Nr [...] Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie, delegatura w Radomiu z dnia [...] stycznia 2010 r., teren planowanego przedsięwzięcia podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie zapisów o decyzji lokalizacyjnej. Projektowana inwestycja znajduje się w rejonie zagrożonym występowaniem obiektów archeologicznych. Ww. organ wyraził zgodę na przedstawiony projekt realizacyjny pod warunkiem wykonania weryfikacyjnych archeologicznych badań powierzchniowo – sondażowych przed prowadzeniem inwestycji oraz zabezpieczenia nadzoru archeologicznego przy pracach ziemnych w terenie. Sąd zwrócił uwagę, że sporządzony raport określał oddziaływanie planowanej inwestycji na poszczególne formy przyrody – krajobraz, powietrze, środowisko gruntowo – wodne, na wody powierzchniowe i podziemne, ww. obszary chronione, gatunki flory, fauny oraz ludzi. W dokumencie tym określone zostały działania, jakie inwestor podejmie, tak na etapie realizacji inwestycji, jak i w toku jej eksploatacji, które zabezpieczą negatywne oddziaływania elektrowni wiatrowej na szeroko rozumiane środowisko. Zdaniem Sądu poczynione w raporcie ustalenia zostały właściwie ocenione przez Burmistrza, który wydając decyzję środowiskową prawidłowo ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości inwestycji dla terenów sąsiednich. Ustalił także wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie winny być uwzględnione na etapie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kwestii ponadnormatywnego oddziaływania hałasu, Sąd wskazał, iż podziela wyrażone w decyzji Kolegium stanowisko, że im większa odległość turbiny wiatrowej od działki, tym mniejsze jej negatywne oddziaływanie na daną działkę. Dopuszczalny poziom hałasu zależny jest od funkcji badanego terenu i sposobu jego zagospodarowania. Tereny graniczące z obszarem inwestycji nie podlegają ochronie akustycznej ze względu na hałas. Z treści raportu wynika bowiem, że na terenie najbliżej położonych nieruchomości (w promieniu 400 m od farmy wiatrowej), nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2007 r., są to bowiem tereny niezabudowane, wykorzystywane rolniczo. Ponadto dla najbliższych terenów chronionych znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji (zabudowy zagrodowej) dopuszczalny poziom hałasu określony został wskaźnikami LAeq, który dla pory dnia wynosi 55 dB, a dla pory nocy 45 dB. Poza szeroko rozumianymi terenami zabudowy mieszkaniowej przepisy nie precyzują dopuszczalnych norm hałasu. Dodatkowo, w porze nocnej nie obowiązują normy hałasu w przypadku, kiedy teren nie jest wykorzystywany zgodnie z jego funkcją. Przeprowadzone na zlecenie inwestora analizy akustyczne (część 5.8 Raportu oraz mapy z załącznika nr 2 do Raportu) wykazały, że długookresowy średni poziom dźwięku wynosi wartość niższą od dopuszczalnej określonej przepisami rozporządzenia z 2007 r. Co istotne, projektowane turbiny mają możliwość pracy w trzech trybach, którymi można dodatkowo regulować głośność pracy elektrowni i ewentualnie minimalizować ich hałaśliwość. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut dotyczący naruszenia przepisów procedury uznając, iż prowadzone przez Burmistrza postępowanie prowadzone było zgodnie z ww. określonym przepisami ustawy środowiskowej - trybem postępowania. Organ I instancji zgromadził wszystkie przewidziane przepisami środki dowodowe (wniosek z kartą informacyjną, uzupełnienie wniosku, opinie, uzgodnienia, raport,), z treści spornej decyzji wynika, iż ww. dowody poddane zostały merytorycznej ocenie, zaś określone decyzją warunki realizacji przedsięwzięcia są właściwe i zgodne zarówno z jego specyfiką jak i obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej. Zatem postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a zatem stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie "L." z siedzibą w P. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Stowarzyszenie domagało się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego wystąpił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono, iż Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a. ) w związku z: 1. art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) oraz art. 33 ust. 1 pkt 1) - 3) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, dalej jako u.o.p.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie za prawidłowe, wadliwych danych dotyczących lokalizacji planowanego przedsięwzięcia w postaci "Budowy farmy wiatrowej I. o mocy [...] MW" i przez to nieprawidłowe przyjęcie, że lokalizacja nie będzie bezpośrednio negatywnie oddziaływała na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Pakosław PLH 140015; 2. z art. 24 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627) oraz § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.(Dz. Urz. Woj., Maz. Nr 105, poz. 2948, dalej jako rozporządzenie), które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zakwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia w postaci "Budowy farmy wiatrowej I. o mocy [...] MW", jako nie podlegającego zakazowi wynikającemu z przepisu art. 24 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w niniejszej sprawie odbyło się z naruszeniem przepisu art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej, gdyż organ I instancji wydał decyzję środowiskową mimo, iż posadowienie elektrowni wiatrowej spowoduje bezpośrednie negatywne oddziaływanie na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Pakosław PLH 140015. Obszar ten jest w całości położony w Obszarze Chronionego Krajobrazu I.ustanowionego rozporządzeniem nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.(Dz. Urz. Woj., Maz. Nr 105, poz. 2948). W ocenie skarżącego błędem organu jak i WSA w Warszawie było uznanie, w oparciu o ustalenia raportu oddziaływania na środowisko, że lokalizacja przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000 Pakosław PLH 140015, jak również na spójność całej Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Skarżąca wskazała, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przygotowanym przez inwestora na str. 114 znajduje się prawidłowa informacja o odległości farmy wiatrowej od obszaru specjalnej ochrony, tj. ok. 250 m, a nie 2,5 km lub nawet 3 km. W toku postępowania i na rozprawie przed Sądem I instancji okoliczność ta była podnoszona, Sąd jednak pominął tą informację, mimo że jest ona kluczowa dla całego rozstrzygnięcia. Wskazuje bowiem, że z uwagi na charakter tego przedsięwzięcia jego oddziaływanie na obszar chroniony będzie całkowicie odmienne od tego, które ustalił organ I instancji, gdyż znajdzie się on w obszarze negatywnego oddziaływania (hałas generowany przez elektrownię wiatrową według analiz przedstawionych przez inwestora). W związku z tym, przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627) według którego obowiązuje jednoznaczny normatywny zakaz podejmowania działań mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Przepis ten zabrania, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Skarżący wywodzi, że organ administracji może bowiem wydać zezwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia, które może mieć negatywny wpływ na siedlisko przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, tylko w przypadku gdy zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i brak jest rozwiązań alternatywnych w stosunku do tych zawartych w planowanym lub projektowanym przedsięwzięciu. Przy czym organ administracji musi rozważyć istnienie faktycznych rozwiązań alternatywnych, czyli uwzględniających także koszty środowiskowe czy społeczne realizacji alternatywnych rozwiązań. Zatem istnienie alternatywnego rozwiązania należy rozważać, mając na uwadze nie tylko szczególną potrzebę ochrony dóbr objętych specjalnymi formami ochrony przyrody (np. obszarów o znaczeniu międzynarodowym objętych siecią "Natura 2000"), ale także potrzeby racjonalnego równoważenia racji ochrony tych obszarów z innymi względami (m.in. społecznymi czy zachowania zasobów przyrody nieobjętych szczególnymi formami ochrony), nie pomijając zasady zrównoważonego rozwoju. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia błędem było uznanie przez Sąd, iż planowana inwestycja to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przedsięwzięcie nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Rady Ministrów w sprawie listy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), zatem nie można było mówić o naruszeniu § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.(Dz. Urz. Woj., Maz. Nr 105, poz. 2948). Sąd I instancji w swoim rozstrzygnięciu dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i zawęził pojęcie "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" jedynie do przedsięwzięć "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko". W ten sposób pominął "przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", do których zostało zaliczone przedsięwzięcie pn. "Budowa farmy wiatrowej I. o mocy [...] MW" w gminie I.. Sąd I instancji ograniczył tym samym zakres ochrony prawnej dla ustanowionego Obszaru Chronionego Krajobrazu I.i nie dopatrzył się naruszenia jednoznacznego zakazu realizacji na tym obszarze inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Gdyby Sąd I instancji w sposób prawidłowy zakwalifikował planowane przedsięwzięcie i uznał je za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 2) ustawy o ochronie przyrody, to wówczas zobowiązany byłby do odmiennej oceny prawnej legalności wydanej w toku postępowania środowiskowego decyzji. Zdaniem skarżącego zakaz realizacji planowanego przedsięwzięcia na obszarze chronionego krajobrazu nie był w ogóle analizowany w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji, w toku postępowania zwykłego. Także sporządzony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pomija milczeniem istnienie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.i ustanowioną w nim ochronę prawną. Nie ma więc w tej sprawie zastosowania przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wyłączający stosowanie zakazu z art. 24 ust. 1 pkt 2), dla obszarów chronionego krajobrazu, dla których ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność podniesionych tam zarzutów. W szczególności wskazano, że zarzut błędnego określenie odległości inwestycji od obszaru chronionego krajobrazu jest chybiony albowiem w zaskarżonym wyroku Sąd I Instancji zauważył i podkreślił, że raport o oddziaływaniu na środowisko dotyczący przedsięwzięcia wskazuje prawidłowe odległości (s. 19 wyroku). Sąd w wyniku omyłki pisarskiej w jednym miejscu wyroku na s. 19 oznaczył przedmiotową odległość jako 2,5 km zamiast 250 m. Omawiając zarzuty skargi i wcześniejsze postępowanie, Sąd używa już prawidłowej odległości 250 m, która jest też użyta i omówiona w decyzjach Kolegium. Podkreślono, iż zaskarżona decyzja administracyjna została wydana na podstawie prawidłowych danych zawartych w raporcie (patrz s. 11 pkt 7 decyzji SKO z [...].10.2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności). Sąd zauważa tę istotną okoliczność na s. 19 wyroku: "Ponadto stanowiący podstawowy dowód decyzji środowiskowej - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, odległość tę wskazuje prawidłowo." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zatem przy braku postaw do stwierdzenia nieważności wydanego w sprawie orzeczenia Sąd upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Wyklucza to możliwość samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej przez Sąd. Na wstępie należy zwrócić uwagę na zasady poprawnego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, bowiem prawidłowość ich konstrukcji wpływa na możliwość rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności należy zwrócić uwagę, że złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna autorstwa Stowarzyszenia "L." w P. nie podnosi żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, natomiast podnosi tylko zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, iż stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Tym samym uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Z kolei, uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W jednym i drugim przypadku autor skargi kasacyjnej musi ponadto wykazać w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Mając na uwadze wniesioną w sprawie skargę kasacyjną zaznaczyć należy, że w świetle art. 176 P.p.s.a. nie można zwalczać naruszenia przepisów postępowania w zakresie błędnej kontroli przez Sąd I instancji ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego tylko za pomocą zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. W sytuacji nie zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego (brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania) i w konsekwencji uznania, że ustalony przez właściwe organy stan faktyczny w tej sprawie jest prawidłowy i został on poddany właściwej kontroli przez Sąd I instancji, należy uznać, że wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z powodu naruszenia przez Sąd I instancji art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 33 ust. 1-3 u.o.p., a więc naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Z powyższego wynika, że organ wydając decyzję środowiskową musi wziąć pod uwagę m.in. raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jest to dokument o najistotniejszym znaczeniu dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z ustaleń postępowania dowodowego, a w szczególności poddanego prawidłowej kontroli raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko, wynika, że brak jest podstaw do stwierdzenia negatywnego oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Pakosław PLH 140015. Skoro z analizy raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie wynikało, że wskazane w nim zamierzenie inwestycyjne będzie negatywnie wpływało na obszar Natura 2000 Pakosław PLH 140015 oraz Obszar Chronionego Krajobrazu I. (str. 114 raportu), to wydający decyzję organ (Burmistrz Iłży) na mocy art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej zobligowany był do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wobec powyższego zakaz podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, sformułowany w art. 33 ust. 1 u.o.p. nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Podnoszona przez skarżące Stowarzyszenie okoliczność, że odległość farmy wiatrowej od obszaru specjalnej ochrony w decyzji organu, postanowieniu uzgadniającym RDOŚ i w wyroku Sądu I instancji została określona na 2,5 km lub ok. 3 km nie ma znaczenia dla prawidłowości ustaleń rzeczywistego stanu, który obrazuje raport. Z tego raportu wynika wprost, co także podkreśla Stowarzyszenie, że odległość inwestycji od obszaru chronionego wynosi 250 m. Ustalenie raportu będące podstawą wydania decyzji przez organ było prawidłowe zatem sama decyzja jest prawidłowa, choć omyłkowo wskazała na odległość 3 km. Przechodząc do oceny drugiego zarzutu skargi kasacyjnej NSA uważa, że organ wydając decyzję środowiskową nie naruszył § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. będącego odzwierciedleniem zapisu art. 24 ust. 1 pkt 2 u.o.p., zakazującego na tym obszarze realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 3 u.o.p. zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Wobec powyższego, skoro z treści raportu (strona 115 i 157) wynika jednoznacznie, że przedsięwzięcie położone w Obszarze Chronionego Krajobrazu I.nie będzie znacząco oddziaływać negatywnie na ten obszar, to zakaz ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 41 Wojewody Mazowieckiego nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Zatem organ procesując w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla ww. przedsięwzięcia nie miał podstaw do odmowy jej wydania. Nie jest także zasadne twierdzenie, że organ wydając decyzję środowiskową nie wziął pod uwagę okoliczności realizacji inwestycji na obszarze podlegającym ochronie prawnej oraz, że raport nie odnosił się do tego obszaru. Z samej treści raportu wynika, ze położenie inwestycji na tym terenie było przedmiotem pogłębionej analizy jego autorów. Na marginesie podkreślić należy, że skarga kasacyjna z naruszeniem dyspozycji art. 176 P.p.s.a. nie powołuje w podstawach kasacyjnych, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jak i nie precyzuje, który z ośmiu punktów § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego został naruszony w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym miejscu przypomnieć należy, że rażące naruszenie prawa zachodzi, jeżeli treść osnowy decyzji pozostaje w jednoznacznej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a rodzaj tego naruszenia jest taki, że dana decyzja nie może być akceptowana jako zewnętrzny akt administracyjny wydany przez organ praworządnego państwa, nawet w świetle zasady trwałości decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a. Stowarzyszenie co prawda wskazuje w skardze kasacyjnej na niewłaściwą wykładnię nieprecyzyjnych przepisów prawa dokonaną przez organ wydający decyzje środowiskową (czy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy zaliczyć przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko czy także przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), okoliczność ta nie może jednak stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Burmistrza Iłży. W doktrynie i orzecznictwie panuje niebudzący wątpliwości pogląd, że powołanie się na rażące naruszenie prawa, może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów (tak w wyroku NSA z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10 dostępne na stronie www.orzeczenia.gov.pl ). Nie dotyczy to sytuacji kiedy przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wówczas wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa, nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Zatem okoliczność zastosowania w niniejszej sprawie pojęcia, którego rozumienie w oparciu o przepisy prawa wymaga wykładni nie stanowi podstawy do uznania, że organ dokonujący wykładni dopuścił się rażącego naruszenia prawa. W związku z tym, że powołane w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.