II OZ 550/13

Dnia 9 lipca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2013 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2683/12 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi A.K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2011 roku, znak: [...] w przedmiocie wycofania z obrotu produktu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek A.K. (dalej jako "skarżąca") o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie wycofania z obrotu produktu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 10 września 2012 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2011 r. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że decyzja została wysłana na adres strony, jednak skarżąca nigdy ten decyzji nie odebrała. Wyjaśniono, że spowodowane to było działaniami I.G. – matki skarżącej, która po dwukrotnej próbie samobójczej córki, niszczyła wszelkie awiza do niej przychodzące. We wniosku wyjaśniono także, że osoba ta czyniła to ze źle pojętej troski o córkę, chcąc zaoszczędzić jej dodatkowych stresów. We wniosku wskazano także, że stan zdrowia skarżącej w dniu 26 października 2010 r. był poważny. Została wysłana na leczenie psychiatryczne do szpitala, skąd została wypisana na własną prośbę z rozpoznaniem depresji przedłużonej. Skarżąca nie mając świadomości niszczenia korespondencji przez matkę, udzieliła pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi w dniu 12 marca 2012 r. (z datą 7 lutego 2012 r.). Pełnomocnictwo przesłano do organu w tym samym dniu. Skarżąca oświadczyła, że organ nie poinformował ani jej ani też jej pełnomocnika o zakończeniu postępowania. Dopiero pomimo telefonicznych próśb o udostępnienie informacji o stanie sprawy przekazano ją stronie faksem wraz z decyzją w dniu [...] września 2012 r. Odrzucając wniosek o przywrócenie terminu Sąd I instancji wskazał, że Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy wnioskodawca wniósł go w terminie siedmiodniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że analiza akt sprawy nie pozwala stwierdzić, iż wnioskodawczyni zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podaje, że pełnomocnictwo zostało mu udzielone dopiero w dniu 12 marca 2012 r. i w tej dacie przesłał przesyłką poleconą organowi administracyjnemu prowadzącemu sprawę administracyjną. Kserokopia potwierdzenia nadania przesyłki na adres Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2012 r. została załączona do wniosku o przywrócenie terminu. Jest to jedyny dokument przedstawiony w sprawie. Potwierdza on tylko datę zgłoszenia się pełnomocnika do udziału w postępowaniu administracyjnym. W żadnym razie nie wykazuje on innego terminu udzielenia upoważnienia do reprezentowania strony, niż wskazany na dokumencie pełnomocnictwa termin 7 lutego 2012 r. W ocenie Sądu I instancji, zgłoszenie się przez profesjonalnego pełnomocnika do postępowania administracyjnego w dniu 12 marca 2012 r. nie uprawdopodabnia zachowania 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten został złożony w dniu 10 września 2012 r., a więc prawie 6 miesięcy po zgłoszeniu się pełnomocnika. Zdaniem Sądu I instancji, twierdzenie pełnomocnika, że dopiero w dniu 3 września 2012 r. uzyskał informację o stanie sprawy pozostaje gołosłowne i jest niczym nieusprawiedliwione. W ocenie Sądu I instancji, pełnomocnik, który posiadał pełnomocnictwo strony skarżącej do działania w sprawie mógł przy dochowaniu należytej staranności wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w ustawowym terminie, przedstawiając w nim okoliczności wykazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi przez stronę skarżącą. Sąd I instancji uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien zostać złożony najpóźniej w dniu 19 marca 2012 r., przyjmując najkorzystniejszą datę upływu terminu tj. datę zgłoszenia udziału pełnomocnika do sprawy - 12 marca 2012 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 87 § 1 w związku z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") polegające na przyjęciu, że wnioskodawczyni nie dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, podczas gdy z akt sprawy wynika, że decyzję z dnia [...] września 2011 r. skarżąca otrzymała w dniu 3 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zasadnicze znaczenie dla oceny terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ma więc ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, przy czym to strona skarżąca zobowiązana jest wskazać, co stanowiło przeszkodę dla terminowego dokonania czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nietrafnie przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu, przyjmując, że ostatnim dniem terminu na wystąpienie z wnioskiem był dzień 19 marca 2012 r., a więc ostatni dzień siedmiodniowego terminu liczonego od zgłoszenia się pełnomocnika w sprawie – 12 marca 2012 r. Tymczasem strona skarżąca nie podnosiła, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była niemożność działania, która ustała wraz z ustanowieniem pełnomocnika. Skarżąca podniosła, że z przyczyn niezależnych od siebie (a następnie niezależnych od pełnomocnika) o stanie sprawy i treści decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 3 września 2012 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, od tej też daty powinien być liczony termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Skarżąca wniosła skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 10 września 2012 r., a więc z zachowaniem terminu na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Oczywiście odrębną kwestią jest to, czy strona (oraz jej pełnomocnik) wykazali należytą staranność w postępowaniu, a do uchybienia terminu doszło bez ich winy. Okoliczności te będą mogły być przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji dopiero na etapie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Sąd I instancji uwzględni przede wszystkim ocenę wyrażoną w niniejszym postępowaniu, a także dokumenty i oświadczenia strony złożone wraz z zażaleniem, ewentualnie wezwie skarżącą do złożenia dodatkowych wyjaśnień, mając na uwadze treść art. 6 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.