IV SA/Wa 2198/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia R. O. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] grudnia 2010r. w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce oznaczonej nr [...] w obrębie S., gmina M., w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Rozstrzygnięcie powyższe zostało oparte na art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r, poz. 647). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności stwierdzono, że zażalenie winno rozstać rozpatrzone merytorycznie, bowiem organ pierwszej instancji prawdopodobnie dopuścił się uchybień o charakterze technicznym przy doręczaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2010r. Z tego względu organ odwoławczy przyjął datę doręczenia postanowienia wydanego w dniu [...] grudnia 2010r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. wskazywaną przez inwestora tj. [...] stycznia 2012r. Dalej organ stwierdził, że ma obowiązek rozpatrzeć przedmiotową sprawę pod kątem ochrony przyrody na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania. Przedmiotowa działka zlokalizowana jest na terenie formy ochrony przyrody jaką jest obszar chronionego krajobrazu, dla którego obowiązuje rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Nieruchomość położona jest we wsi S., od północy sąsiaduje z niezabudowaną działką (nr ew. [...]), od zachodu przez drogę z niezabudowaną działką nr ew. [...], natomiast od południowego wschodu z niezabudowaną działką [...]. Jedyną zabudowaną nieruchomością, z którą działka sąsiaduje przez drogę jest działka nr [...]. Dodatkowo od granicy wnioskowanej działki na nieruchomości o nr ew. [...] znajduje się "inny zbiornik wodny". Od strony jeziora Tałty oraz w centralnej części działka jest zadrzewiona i zakrzewiona . W powołanym rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w odległości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przepis § 4 ust. 5 rozporządzenia wprowadza wyjątki od powyższego zakazu. W ocenie organu kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy zamierzenie inwestycyjne mieści się w zakresie odstępstwa zawartego w § 4 ust. 5 pkt 1, który brzmi: zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (sygn. akt Ol 827/11) stwierdził wydanie uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. Rady Miejskiej w M. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. z naruszeniem prawa. Wobec powyższego obowiązującym aktem jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 1999r.), z którego wynika, ze działka inwestora znajduje się w obszarze oznaczonym jako "Obszar IIIA osadniczo-turystyczny". W studium nie ma stwierdzenia, że na tym terenie występuje zwarta zabudowa, czy też jest planowana. Zgodnie z rozporządzeniem przesłanka dotycząca położenia terenu przeznaczonego pod inwestycję w obszarze zwartej zabudowy nie odnosi się do zespołu architektonicznego, ale wsi czyli zespołu urbanistycznego (jednostki osadniczej), w którym mogą znajdować się zespoły architektoniczne (pojedyncza zabudowa). Nieuprawnionym byłoby stosowanie odstępstwa dotyczącego położenia działki w zwartej zabudowie wsi w sytuacji położenia jej w "obszarze rozwoju i koncentracji funkcji turystyczno-wypoczynkowej". Odnośnie drugiego odstępstwa wskazanego w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia organ wskazał, że jedyną działką zabudowaną, z którą graniczy teren inwestycji poprzez drogę jest działka [...]. Zatem na sąsiednich działkach nie występuje zespół zwartej zabudowy, który wnioskowana inwestycja miałaby uzupełniać. Nie ma wobec tego możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią obowiązującą na działkach przyległych bowiem taką linię można wyznaczyć tylko w przypadku kiedy przyległe działki są zabudowane. Ponadto przez działkę przyległą należy rozumieć działkę, której granica pokrywa się z granicą działki dla której wystąpiono o warunki zabudowy. Sformułowanie użyte w rozporządzeniu wskazuje, że chodzi o wyłączenie spod zakazu terenów już zurbanizowanych tworzących pewną całość. W ocenie organu w tej sytuacji realizacja inwestycji nie jest planowana w ukształtowanym zespole zabudowy i nie stanowi jego uzupełnienia (stanowiłaby kontynuację zabudowy). W konsekwencji nie można zastosować odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora T. gdyż sporna działka nie znajduje się w granicach zwartej zabudowy we wsi S. i nie stanowi uzupełnienia tej zabudowy. Drugą przesłanką do odmowy uzgodnienia projektu decyzji jest brak gwarancji w projekcie, że zachowane zostaną na działce istniejące zadrzewienia. W § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] ustalono, że zabrania się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Ze zdjęć satelitarnych na portalu internetowym geoportal.gov.pl wynika, że na działce znajdują się zadrzewienia nadwodne i przydrożne, choć nie zostały naniesione na mapę dołączoną do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ w projekcie nie ma informacji o nakazie usuwania tej roślinności skutkuje to naruszeniem wymienionego zakazu. Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego wniósł inwestor R. O. W ocenie skarżącego planowane przedsięwzięcie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi S. w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy oraz stanowi uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej. W uzupełnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego zarzucił dodatkowo zaskarżonemu postanowieniu: naruszenie art. 7 k.p.a.. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie słusznego interesu obywatela, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy, naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o rozstrzygnięcie w innej sprawie oraz dowolną ocenę dowodów, naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia, brak przedstawienia faktów na jakich oparł się organ oraz nierzetelną argumentację, naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 oraz § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. W uzasadnieniu pisma podkreślono, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia pomija fakt, że w części graficznej studium nie ma jednoznacznie wyznaczonych granic strefy zwartej zabudowy, więc ustalenie obszaru zwartej zabudowy ma charakter ocenny. Część tekstowa studium opisuje obszar ten jako osadniczo - turystyczny, następnie w roz. III pkt 1 ppkt 13 lit. b wskazuje teren wsi S. jako priorytety w zakresie nowej zabudowy oraz tereny, które powinny zostać w pierwszej kolejności zainwestowane. Studium w części tekstowej wskazuje na możliwość ekstensywnych funkcji usługowych związanych z obsługą ruchu turystycznego i innych obiektów rekreacji i sportu nawet poza terenami zwartej zabudowy (rozdział III pkt 1 ppkt 14 lit. b). Skarżący wskazuje dalej, że na działkach sąsiednich w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora T. wybudowano duże obiekty hotelowe, duże domy jednorodzinne, zespoły domów jednorodzinnych oraz obiekty turystyczne. W jego ocenie podstawą takich decyzji było przyjęcie, że wieś jako jedna, spójna jednostka osadnicza będzie się dalej rozwijać. Zabudowa działek sąsiednich we wsi S. uzasadnia uzgodnienie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W kwestii zakazu podanego w § 4 ust. 1 pkt 3 skarżący zarzuca, że organ oparł się wyłącznie na danych uzyskanych z bazy geoportal.gov.pl, tymczasem powinien przeprowadzić oględziny działki i terenów sąsiednich. Narusza to art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Ponadto inwestor planuje wybudowanie budynków bez niszczenia zadrzewień i zakrzewień, a działka jest na tyle duża, iż będzie to w pełni możliwe. Pismo na zakończenie wskazuje, że w identycznej sprawie dotyczącej przyległej działki nr [...] wypowiedział się WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 lipca 2012r. (sygn. akt IV SA/Wa 599/12). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na terenie formy ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 647) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – odpowiednio decyzja o warunkach zabudowy, wydawana jest po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2009r, Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w art. 6 ust. 1 pkt 4) przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Stąd dla wszelkiej działalności inwestycyjnej na działce w obszarze chronionego krajobrazu konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony przyrody. Organ odmawiając uzgodnienia zasadnie, jeśli chodzi o zastosowanie przepisów, powołał się na zapisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), gdyż ten akt jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2007r. (sygn. akt II OSK 943/06, Lex 3401250) wypowiedział się, że rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ odmawiając uzgodnienia warunków zabudowy wskazał dwie równorzędne przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, mianowicie § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Wojewody [...]. Przy czym wystarczające jest, aby wystąpił w sprawie jeden z zakazów wymienionych w § 4 rozporządzenia, aby organ ochrony przyrody zakwestionował przedsięwzięcie. W § 4 ust. 1 pkt 8) wprowadzony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji trafnie powołał się na wymieniony zakaz, bowiem stan faktyczny w sprawie polega na tym, że działka objęta projektem decyzji położona jest w pasie 100 m od linii brzegowej jeziora T. Dalej dokonał prawidłowej analizy zarówno stanu faktycznego, jak również norm materialnych odnośnie tego, że nie występują odstępstwa od ustalonego zakazu zabudowy przewidziane w § 4 ust. 1 pkt 8) oraz w § 4 ust. 5 powołanego rozporządzenia Wojewody. W kontekście informacji skarżącego, że w analogicznej sprawie WSA w Warszawie uchylił postanowienie odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy także dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (sygn. akt IV SA/Wa 599/12) należy podnieść, że organy ochrony przyrody orzekały w odmiennym stanie prawnym. Mianowicie w dacie wydawania postanowienia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w tamtej sprawie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania dla gminy M. uchwalone uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. w sprawie uchwalenia zmiany studium. Tymczasem prawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 22 listopada 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 827/11) stwierdzono wydanie wymienionej wyżej uchwały z naruszeniem prawa, co oznacza, że studium to nie obowiązuje. Stwierdzenie bowiem przez sąd administracyjny w wyroku niezgodności z prawem takiej uchwały powoduje, że traci ona moc z dniem ogłoszenia orzeczenia stwierdzającego jej niezgodność z prawem (vide komentarz do art. 147 P.p.s.a. Andrzej Kabat, Lex). Tym samym argument skarżącego, że w analogicznej sprawie zapadł wyrok korzystny dla niego jest bezzasadny, bowiem w przedmiotowej sprawie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania w kształcie prawnym ustalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 1999r. Zapisy tych regulacji zostały prawidłowo przeanalizowane w zaskarżonym postanowieniu wbrew twierdzeniem skargi. Przede wszystkim nie przewidują one – w przeciwieństwie do zmienionego studium – że sporny teren stanowi obszar zwartej zabudowy wsi. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że zapis § 4 ust. 5 pkt 1) rozporządzenia przewiduje dwie niezależne od siebie okoliczności wyłączające zakaz zabudowy. Pierwsza z nich daje możliwość zabudowy terenów zagospodarowanych, zamieszkałych i stanowiących obszar zwartej zabudowy. Dla ludności zamieszkujących tamte tereny musi być zagwarantowana możliwość rozwoju w granicach tej zwartej zabudowy, niezależnie czy będzie to uzupełnienie zabudowy, czy też nie oraz czy istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Samo przeznaczenie w studium wystarcza, aby rozwijać zabudowę zgodnie z istniejącym stopniem zainwestowania, bez wykraczania poza tę uporządkowaną całość urbanistyczną. Druga natomiast, bardziej restrykcyjna przesłanka przewiduje możliwość wyjścia poza teren owej zwartej zabudowy, ale ustanawia pewne warunki. Mianowicie dotyczy uzupełnienia istniejącej już zabudowy, czyli realizuje cel skupienia zabudowy (jak ma to miejsce w przypadku zwartej zabudowy). Jednocześnie ustala, że muszą być zabudowane przynajmniej obydwie przyległe działki oraz istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Sąd podziela wywody organu, że działka przyległa to działka bezpośrednio granicząca, a nie działka znajdująca się w sąsiedztwie. Otóż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu w art. 61 ust. 1 pkt 1) posługuje się pojęciem "działka sąsiednia," jednak właśnie celowo prawodawca posłużył się w powoływanym rozporządzeniu innym terminem i nie jest możliwe naprzemienne stosowanie owych pojęć. Działka przyległa musi graniczyć bezpośrednio z terenem inwestycyjnym, jak zasadnie uznał organ w zaskarżonym postanowieniu. Sąd stoi także na stanowisku, że przynajmniej dwie przyległe działki muszą być zabudowane, aby istniała możliwość uzupełnienia zabudowy. Otóż przepis posługuje się stwierdzeniem "na działkach przyległych", co oznacza, że nie jest wystarczające, aby była zabudowana jedynie jedna przyległa działka. Przynajmniej dwie z nich muszą być zainwestowane poprzez zabudowę, aby istniała możliwość uzupełnienia. W innym wypadku miałaby miejsce kontynuacja zabudowy, co pozostawałoby w sprzeczności przywołaną normą. Ponadto wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy ma się odnosić do tego obiektu, ze względu na którego istnienie wprowadzono zakaz zabudowy. W niniejszej sprawie jest nim jezioro T. i jeśli możliwe byłoby wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, czyli wyznaczenie nieprzekraczalnych odległości to odnośnikiem podlegającym ochronie jest właśnie owo jezioro T. Przenosząc to na stan faktyczny niniejszej sprawy owa nieprzekraczalna linia zabudowy mogłaby kształtować się na działkach nr [...], gdyż one mają styczność z jeziorem T. Działką przyległą, w stosunku do której możliwe byłoby kształtowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie jest natomiast zabudowana działka nr [...], gdyż nie graniczy z chronionym obiektem, czyli jeziorem. W tej sytuacji skoro działki przyległe do terenu inwestycji tj. nr [...] i na których możliwe byłoby wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do jeziora T. nie są zabudowane, trafnie organ uznał, że ten wyjątek od zakazu zabudowy nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Szerszego omówienia – w kontekście zarzutów skargi – wymaga przesłanka zapisów w obwiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Analiza treści tego dokumentu pozwala na zaakceptowanie stanowiska organu, że przedmiotowy teren nie stanowi zwartej zabudowy. Taki bowiem zapis lub równorzędny musiałby bowiem zostać zawarty w postanowieniach studium. Zabudowa jest jedynie kierunkiem rozwoju wskazanym w studium i tego nie można zanegować. Nie oznacza jednak taki zapis jakiego charakteru zabudowa jest przewidywana. Część tekstowa studium opisuje ten teren jako obszar osadniczo-turystyczny i jako teren, który powinien zostać zainwestowany. Nie kwestionując priorytetów w rozwoju tego terenu Sąd jedynie stwierdza, że ustalony kierunek rozwoju jako rozwój zabudowy nie jest tożsamy z pojęciem wprowadzenia konkretnego rodzaju zabudowy, czyli zabudowy o charakterze zwartym. Z kolei ustalenie obszaru jako osadniczego nie decyduje o rodzaju i intensywności zabudowy tego dopuszczonego osadnictwa. W wypadku bowiem zwartości zabudowy chodzi o zintensyfikowanie, niejako zagęszczenie zabudowy. Ponieważ z pojęcia zwartej zabudowy prawodawca wywodzi dla obywateli konkretne uprawnienie, a to możliwość zainwestowania poprzez zabudowę w ramach wyjątku od ogólnego zakazu zabudowy, nie może ono podlegać wykładni i to rozszerzającej poprzez próbę podporządkowania zabudowy określonej ogólnikowo pod to właśnie pojęcie. W ocenie Sądu z tego powodu właśnie została uchwalona zmiana studium uchwałą podjętą w 2010r., aby wprowadzić do regulacji studium m.in. pojęcie zwartej zabudowy wsi jako precyzyjnie definiującej charakter intensywności tej zabudowy. Reasumując, organ trafnie ocenił, że okoliczności wyłączające zakaz zabudowy przewidziane w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nie mają miejsca w przedmiotowej sprawie. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi, że w pobliżu jeziora T. znajdują się obiekty budowlane zarówno o charakterze turystycznym, jak i indywidualnej zabudowy. Rolą organu administracji jest stosowanie i przestrzeganie prawa. W tej konkretnej sytuacji sposób zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i procesowego nie budzi wątpliwości Sądu administracyjnego. Nie można stwierdzić w jakim czasie te obiekty powstawały i jakiej treści wówczas obowiązywały przepisy, nadto czy wydane w sprawach ich dotyczących rozstrzygnięcia administracyjne były kontrolowane przez sąd administracyjny i z jakim skutkiem. Każda sprawa administracyjna jest indywidualnie badana i w obecnym postępowaniu sąd nie jest władny wypowiadać się co do legalności pozostałych inwestycji znajdujących się w pobliżu jeziora T. Jak podniesiono do podjęcia rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora wystarczające jest wystąpienie jednej przesłanki warunkującej zakaz zabudowy. Z tego względu kwestia likwidowania i niszczenia zadrzewień ma charakter wtórny. Uznając zatem, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.