II OZ 498/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.C. i R.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 80/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.C. i R.D. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu z wyłączeniem przyłączy postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił J.C. i R.D. wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2012 r., uchylającej decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący nie podali żadnego uzasadnienia swojego wniosku, a co za tym idzie nie wykazali, aby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby stanowić przesłankę wstrzymania wykonania decyzji, określoną w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Okoliczności wskazujące na możliwość powstania takiego niebezpieczeństwa nie wynikały także z treści skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J.C. i R.D., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W zażaleniu skarżący podnieśli, iż w ich ocenie zaistnienie okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. jest tak oczywiste, iż nie wymaga dodatkowego uzasadnienia. Ponadto wskazali oni, iż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zapaść może decyzja pozwalająca na budowę inwestycji, co stanowić będzie naruszenie ich interesu prawnego, szczególnie wobec szeregu zarzutów zgłoszonych do projektu przedłożonego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających takie niebezpieczeństwo spoczywa na stronie. Złożony w przedmiotowej sprawie wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia, dlatego też Sąd I instancji ocenić mógł go jedynie w świetle zarzutów postawionych w skardze, w której wniosek ów zawarto. Dokonując takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie skarżący nie wskazali, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało powstanie niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Stanowisko to uznać trzeba za usprawiedliwione. Także zażalenie wniesione przez skarżących nie wskazywało, aby wykonanie zaskarżonego aktu mogło spowodować zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji. Okoliczności powołane w zażaleniu mają charakter czysto hipotetyczny, odnoszą się bowiem w istocie do potencjalnej możliwości wydania decyzji pozwalającej na realizację inwestycji. Obecnie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja uchylająca rozstrzygnięcie odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Znaczenia dla sprawy nie mają także zarzuty, jakie skarżący wnieśli wobec złożonego przez inwestora projektu budowlanego. Okoliczności te nie są w żadnym razie przedmiotem badania Sądu na etapie rozstrzygania o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga przy tym, iż strony w swoim zażaleniu nie zawarły żadnego zarzutu naruszenia prawa, a tylko skuteczne wykazanie naruszenia przez Sąd I instancji obowiązujących norm mogłoby doprowadzić do zmiany zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.