VII SA/Wa 2855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia, na wniosek A. S., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...]: zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], w skład której wchodzą: wieża kratowa, system anten nadawczo- odbiorczych wraz z okablowaniem, kontener techniczny, zjazd, przyłącze energetyczne i ogrodzenie w Ł. przy ul. O., dz. nr ew. [...] i [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją Starosty [...] dotyczy budowy bazowej stacji nadawczo-odbiorczej. Na projektowanej wieży zostaną zainstalowane trzy anteny sektorowe Dual Band typu AS-5 pracujące w paśmie GSM/DCS, trzy anteny sektorowe typu AS-2 pracujące w paśmie DCS, cztery anteny radiolinii typu AM-1. Wyposażenie dodatkowe stanowią urządzenia zasilające, sterujące oraz aparatura nadawcza zainstalowane u podnóża wieży w specjalnym kontenerze. Organ przywołał przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 201 Or. nie narusza w sposób rażący postanowień art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestor [...] Sp. z o.o. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2010r., złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja, nie wymagała natomiast uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika bowiem, że obszar na którym zaprojektowano sporny obiekt, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r. Nr [...]; w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] grudnia 2001 r. Nr [...] poz. [...]). Inwestycja nie narusza ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z zapisami ww. uchwały dnia [...] października 2001r. Nr [...]; działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym symbolem P/U o podstawowym przeznaczeniu na działalność produkcyjną oraz składowanie i magazynowanie i usługi handlu o niskiej intensywności zagospodarowania. Na ww. terenie dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej jako uzupełniające przeznaczenie terenu (wypis z planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dotyczący terenu oznaczonego symbolem P/U, karta 32 akt organu stopnia podstawowego). Odnosząc się do argumentacji odwołania, dotyczącej niezgodności przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy do dwóch kondygnacji naziemnych, organ wskazał, że pojęcie "kondygnacji" użyte w ww. przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zostało w tym akcie zdefiniowane, a definicja legalna pojęcia "kondygnacja" zawarta w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie stanowi, że przez pojęcie kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku (..). Stacja bazowa, nie stanowi ona budynku, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i nie podlega ograniczeniom stanowionym ww. zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do postanowień art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257. poz. 2573 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego, przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymagającymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi : a) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i mogącymi wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7. z wyłączeniem radiolinii. emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki v promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organ wskazał, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę inwestor złożył dokument, co do kwalifikacji spornego przedsięwzięcia i obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzona przez mgr inż. K. K., z której wynika, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez co nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projektowane anteny typu Kathrein AS-5 emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 824 MHz do 960 MHz oraz od 1710 MHz do 1880 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi od 3732.53W do 4467.02W. Zaś, projektowane anteny typu Kathrein AS-2 emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 1920MHz do 2170MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1066.48 W. Wzdłuż osi maksymalnego promieniowania anten typu Kathrein AS-5 nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 200m od środka elektrycznego anteny, bowiem - jak wynika z rys. nr [...]. («Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...]" - karta [...] akt organu stopnia podstawowego) - wzdłuż osi maksymalnego promieniowania anten typu Kathrein AS-5 (na długości 200m) znajdują się trzy budynki położone o 19.64m. 19.67m oraz 9.87m poniżej głównej osi wiązki. Również wzdłuż osi maksymalnego promieniowania projektowanych anten typu Kathrein AS-2 nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 70 m. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto, jak wynika z kwalifikacji spornego przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - "w otoczeniu stacji przebywanie ludzi będzie podlegało ograniczeniom, przyjmując odpowiednie marginesy bezpieczeństwa, w zasięgu dla anten rozsiewczych do maksymalnie ok. 85.9 m od anten nadawczych w szczególności w głównych kierunkach ich promieniowania, generalnie od wysokości 31,05m n.p.t. do wysokości 57.45 m n.p.t. natomiast dla anteny radiolinii do maksymalnie ok. 83,25m od anteny nadawczej, generalnie od wysokości 46.75 m n.p.t. do wysokości 48.95 m n.p.t. Zasięgi tych obszarów wyznaczają przestrzeń, w której obowiązuje pełne ograniczenie przebywania ludzi niezwiązanych z obsługą stacji. Nie mniej jednak ze względu na sposób zagospodarowania terenu lokalizacji i terenów sąsiednich oraz przeznaczenia tych terenów, realizacja przedsięwzięcia nie narusza interesów osób trzecich i nie zachodzi konieczność ustanawiania odrębną decyzją ograniczeń użytkowania terenów znajdujących się w zasięgu tych obszarów. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten można stwierdzić, że przewyższają one otaczającą zabudowę". Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 201 Or. Nr [...]. znak: [...]; nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. tj. decyzja nie narusza przepisów o właściwości, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej dotyczącej naruszenia w toku niniejszego postępowania art. 7 i 77 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem w toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ bada stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Co do zasady niedopuszczalne jest uzupełnianie materiału dowodowego i orzekanie na podstawie dokumentacji, którą nie dysponował organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe decyzję wniosła A. S.. Skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 138 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. podczas gdy prawidłowym było uchylenie w całości ww. decyzji stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. ewentualnie uchylenie tej decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji; art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 32 ust. 4 raz 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 oraz § 12 uchwały nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. poprzez przyjęcie, iż powołane w uzasadnieniu zmiana planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. mogła stanowić podstawę wydania decyzji przez Starostę [...], podczas gdy stanowiła ona jedynie zmianę dotychczasowego starego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1984r., który zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przestał obowiązywać, co należy uznać za niewystarczającą przesłankę obowiązywania określonych w niej zapisów, a tym samym brak podstaw do uwzględnienia go przy wydawaniu decyzji przez Starostę [...]; art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż prawidłowo doszło do przebadania przez Starostę [...] przeznaczenia terenu wokół stacji bazowej zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ww. organ nie dokonał w tym zakresie własnych ustaleń, natomiast oszczędna analiza w powyższym zakresie zawarta w dokumencie pochodzącym od strony pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...] zawierała niezgodne z planem stwierdzenia, czym organ ten w konsekwencji, rażąco naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a., art. 156 ust. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 poprzez przyjęcie, iż w zakresie inwestycji objętej decyzją Starosty [...] nie zachodziła konieczność uprzedniego uzyskania raportu oddziaływania na środowisko; art. 156 ust. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 uchwały Rady gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...] poprzez uznanie, iż prawidłowo przyjęto w decyzji Starosty [...], iż inwestycja w postaci stacji bazowej nie naruszała ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z ww. uchwały z dnia [...] października 2001 r. nr [...], gdyż obszar, na którym zaprojektowano przedmiotową inwestycję, oznaczony symbolem P/U - tereny budownictwa produkcyjno-usługowego przewidywał jako przeznaczenie uzupełniające m.in. urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. oparcie się przy ocenie prawidłowości wydania decyzji przez Starostę [...] zaistnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności - na dokumencie, który nie stanowił akt postępowania, w oparciu o które wydano decyzją tego organu, gdyż został on przedstawiony przez wnioskodawcę już po wydaniu tej decyzji, tj . rys. nr 2 mającym wg. organu drugiej instancji, stanowić załącznik do przedstawionego przez wnioskodawcę w tamtejszym postępowaniu prywatnego dokumentu pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...]"; art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie definicji legalnej pojęcia "kondygnacja" dla interpretacji zapisów zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wprowadzonej uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. a zatem na podstawie aktu, który nie istniał w chwili formułowania zapisów ww. zmiany planu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uznaje skargę za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), było poddanie zaskarżonej decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zasadnie stwierdził, że decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad o jakiej mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zarzuty skargi nie mają uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. I tak, w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego kontrolowaną decyzją mógł mieć zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego wskazany przez organ. Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) w sprawie zmiany planów, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., należałoby przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, o ile mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu. W postępowaniu nieważnościowym, gdzie o wadliwości decyzji może decydować tylko rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa, ustalenie wady w oparciu o inną ocenę dopuszczalności zastosowania planu jest niedopuszczalne. Wada, wskazująca na potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w postępowaniu nieważnościowym, musi bowiem mieć charakter oczywistego naruszenia prawa, a nie naruszenia ustalonego w wyniku interpretacji przepisu prawa. Zdaniem Sądu, gdy zważyć na ww. wskazania, dopuszczalność inwestycji mogła zostać oceniana, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, przez pryzmat ww. planu zagospodarowania przestrzennego, a w świetle tego dokumentu była dopuszczalna. Inwestycja stanowiła formę infrastruktury technicznej i tylko wyłączenie w planie takiej inwestycji mogłoby stanowić o zakazie jej sytuowania na danym terenie. Nie ma racji skarżąca, kiedy wiąże wysokość wierzy objętej pozwoleniem z zapisem planu, co do ilości pięter budynków na tym terenie. Liczba pięter budynków w żaden sposób nie determinuje oceny dopuszczalności niniejszej inwestycji z punktu widzenia jej wysokości. Sąd w pełni podziela wywody organu. W ocenie Sądu, zasadnie w sprawie oceniono brak obowiązku inwestora w zakresie raportów oddziaływania inwestycji na środowisko. Także w tym zakresie wywody organu Sąd uznaje za w pełni wyczerpujące. Podkreślić należy, że dokument złożony przez inwertora, został sporządzony przez osobę uprawnioną i mógł być dla organu wiążący. W zakresie powyższej analizy organ, wbrew wywodom skarżącej, nie dopuścił się w niniejszym postępowaniu naruszenia zasad wynikających z przepisów art. 7, 77 k.p.a. Jak wskazywano to już wyżej, postępowanie nieważnościowe jest szczególnym trybem umożliwiającym poddanie decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami. Jednak wady, które mogłyby doprowadzić do jej wyeliminowania muszą mieć charakter wad kwalifikowanych , stanowić rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podziela argumentację organu, że kontrolowana w niniejsze sprawie decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa i jak wskazał organ nie obarcza jej także żadna inna przesłanka nieważnościowa w rozumieniu ww. przepisu k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).