I OZ 264/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1480/12 o oddaleniu wniosku o przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów w sprawie ze skargi [...] S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r., II SA/Gl 1480/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek spółki [...] S.A. w K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...] S.A. w K. (dalej skarżąca bądź spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując że w kolejnych latach (2010 i 2011) działalność prowadzona przez spółkę przyniosła straty (najpierw 1.100.113,73 zł, a w roku następnym 359.721,68 zł). Wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 23.000.000,00 zł, a wartość środków trwałych to 14.288.948,00 zł. Na rachunku bankowym spółki brak jest jakichkolwiek środków pieniężnych. Do druku formularza dołączono kopię rachunku zysków i strat (wariant porównawczy) za 2011 r., z treści którego wynika, że na koniec 2011 r. spółka zanotowała stratę w wysokości 359.721,68 zł. Przedstawiła szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną m. in. sprawozdania finansowe za rok 2010 i 2011 oraz dane za 11 miesięcy 2012 r. Wojewódzki Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wykazane przez skarżącą straty nie przesądzają o braku środków finansowych umożliwiających pokrycie należnych kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania obejmują wpis od skargi w kwocie 200 zł. Na poparcie swojego stanowiska wskazał, że z danych finansowych przedstawionych na dzień 30 listopada 2012 r., wynika że skarżąca posiada wierzytelność w wysokości 282.019,42 zł z tytułu pożyczki udzielonej w 2011 r. podmiotowi powiązanemu (byłemu akcjonariuszowi), ujętą w bilansie pod pozycją krótkoterminowe aktywa finansowe. Tym samym należy przyjąć, że skoro spółka nie żąda jej zwrotu, a godzi się na jej spłatę według uznania pożyczkobiorcy w dowolnym czasie, to należy wysnuć wniosek, że nie znajduje się w złej kondycji finansowej. Sąd jest zdania, że w sytuacji, gdy strona dobrowolnie pozbyła się środków, z których mogłaby pokryć ewentualne koszty postępowania, to wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bezpodstawny. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie wykazała, że boryka się groźbą niewypłacalności, nadto poza powoływaniem się na stratę, skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na ryzyko utraty płynności finansowej, nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien przewidzieć konieczność ponoszenia kosztów spraw sądowych związanych z prowadzoną działalnością i mieć wygospodarowane na ten cel środki finansowe. Wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 23.000.000,00 zł a wartość środków trwałych to 14.288.948,00 zł. Skarżąca nie wykazała, by wobec niej toczyło się jakiekolwiek postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Sądu I instancji argumentem przemawiającym za przyznanie prawa pomocy, nie może być zaległość w wypłacie wynagrodzeń radzie nadzorczej. Zażalenie od powyższego rozstrzygnięcia wniosła skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego M. M., zarzucając naruszenie art. 246 § 2 p.p.s.a. oraz art. 233 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 106 5 p.p.s.a. przez naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżąca posiada dostateczne środki na poniesienie pełnych kosztów postępowania i jest w stanie uiścić wpis sądowy od skargi z dnia 6 listopada 2012 r. Dnia 23 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odpis pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 17 kwietnia 2013 r. zatytułowanego "Cofnięcie zażalenia", z treści którego wynika, że skarżąca uiściła wpis stały od skargi z dnia 6 listopada 2012 r. w kwocie 200 zł, cofa zażalenie na postanowienie z dnia 25 lutego 2013 r., II SA/Gl 1480/12 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i wnosi o nadanie sprawie dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zwarzył, co następuje: Na podstawie art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Przepisy powyższe mają odpowiednie zastosowanie na mocy art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., do cofnięcia zażalenia. Mając powyższe na uwadze, oraz fakt, że pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. profesjonalny pełnomocnik cofnął zażalenie skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając cofnięcie zażalenia za dopuszczalne, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 i 197 § 1 i 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie zażaleniowe.