V SA/Wa 2661/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; - oddala skargę. Przedmiotem skargi B. M. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr. [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. B. M. złożył w dniu 24 maja 2004 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. We wniosku tym B. M. zadeklarował do płatności szesnaście działek rolnych oznaczonych we wniosku literami od A do P, położonych na dziesięciu działkach ewidencyjnych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]znajdujących się w powiecie żarskim, gminie [...], w obrębie ewidencyjnym [...],[...]. W trakcie weryfikacji wniosku stwierdzono braki polegające na tym, że wnioskodawca nie wskazał rośliny uprawianej przez niego na działkach rolnych D, H, J, L, P. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wezwał skarżącego do usunięcia braków w złożonym wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (wezwanie z dnia 9 lipca 2004 r.). W odpowiedzi na wezwanie skarżący dnia 26 lipca 2004 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] złożył korektę wniosku, w której uzupełnił brakujące nazwy roślin uprawnych poprzez wpisanie przy działkach rolnych D, H, J, L, P oznaczenia "ugór". Do przedmiotowej korekty dołączył pismo, w którym potwierdził, iż przy działkach rolnych D, H, J, L, P wpisał "ugór" zaznaczając jednocześnie, że ziemia nie jest uprawiana. W dniu [...] grudnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją Nr [...] przyznał skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 w łącznej wysokości 11032,67 zł. W dniu 5 czerwca 2012 r. do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wpłynął wniosek B. M. z dnia 28 maja 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż Kierownik ARiMR w [...] S. S., mimo, że dysponuje mapką satelitarną numer [...] z dnia [...] lutego 2008 roku ukazującą na niej prawdopodobne zakrzaczenia i zadrzewienia przy aktach sprawy w sprawie płatności na rok 2008 nie chce dokonać obowiązku wszczęcia postępowania i policzyć prawidłowych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 rok. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z/s w [...] nr [...] została wydana oparciu o przepisy prawa wspólnotowego tj. art. 67 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., art. 20 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku oraz krajowego tj. § 2 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 4, § 6 ust. 1, ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów 2 dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz.657 z póź. zm.). Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. stwierdził, że ww. decyzja nie zawiera przesłanek naruszenia prawa wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wskazał, że wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 743/09 z dnia 29 października 2009 r., II SA/Go 348/10 z dnia 30 czerwca 2010 r. II GSK 1205/10 z dnia 29 listopada 2011 r., na które powołał się skarżący odnoszą się do spraw dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2009 oraz 2010 i nie mają zastosowania w przypadku pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 z późn. zm.), który stanowi, że w zakresie udzielanej pomocy do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do 30 czerwca 2008 r., organ stwierdził, iż ww. przepis nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ przedmiotowa decyzja wydana została 4 lata przed wskazanym w nim terminem 30 czerwca 2008 r. Organ podkreślił, iż mapka z roku 2008 nie odzwierciedlała stanu faktycznego w roku 2004 w przypadku płatności ONW. Natomiast zarzut dotyczący, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wydana została bez ustalenia powierzchni czym narusza § 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej (...)" uznał za nietrafiony. Wskazał, iż przedmiotowa decyzja zawiera w swym uzasadnieniu powierzchnie 73,27 ha oraz metodykę wyliczania płatności ONW zgodnie z .§ 4 ust. 1,2 i 3 ww. rozporządzenia. Następnie skarżący zwrócił się na podstawie art. 111 § 1 Kpa z żądaniem uzupełnienia decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Skarżący wniósł o uzupełnienie ww. decyzji o rozstrzygnięcie czy przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i pominięciem naruszenia art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Dnia 3 sierpnia 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wydał postanowienie Nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w którym to stwierdził, iż uzupełnienie decyzji w zakresie wskazanym przez skarżącego jest nie dopuszczalne. W dniu 20 sierpnia 2012 r. skarżący złożył odwołanie do Prezesa ARiMR od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Zdaniem skarżącego narusza ona art. 5 ust 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał w oparciu o jakie przepisy została wydana decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...]. Podkreślił, że skarżący składając wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2004 zadeklarował działki rolne o powierzchni 73,33 ha. Z uwagi na to, że zgłoszona do płatności ONW działka rolna oznaczona we wniosku jako I nie spełniała minimalnej powierzchni działki rolnej (tj., 0,10 ha), nie została uwzględniona do przyznania płatności ONW. Podniósł, że powierzchnia zgłoszona we wniosku i kwalifikująca się do przyznania płatności wyniosła zatem 73,27 ha (73,33 ha - 0,06 ha = 73,27 ha). Wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydając decyzję o przyznaniu płatności ONW na rok 2004 przyznał płatności w łącznej wysokości 11032,67 zł. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich płatność ONW do powierzchni działek rolnych przekraczającej 50 ha jest udzielana w wysokości: 50 % stawki podstawowej - za powierzchnię od 50,01 ha do 100 ha: 25 % stawki podstawowej - za powierzchnię od 100,01 ha do 300 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. w związku z brzmieniem w/w przepisu przyznał płatność ONW w następujący sposób: 50 ha x 179 zł (100 % stawki podstawowej) = 8950,00 zł, 23,27 ha x 89,50 zł (50 % stawki podstawowej) = 2082,67 zł. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaistniała jakakolwiek przesłanka z art. 156 § 1 Kpa, skutkująca koniecznością stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji. Odnosząc się do kwestii zawartych przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności organ stwierdził, iż nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Mając na uwadze kwestię zawartą w odwołaniu od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] co do żądania uchylenia wadliwej decyzji ARiMR, LOR w [...], Nr [...], która rażąco narusza art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 22 73, z póz. zm.) w sprawie pomocy z tytułu ONW wyjaśnił, iż pomoc z tytułu ONW jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość złotych w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do 30 czerwca 2008 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest rozpatrzenie odwołania od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i w tym postępowaniu nie może zostać uwzględnione żądanie skarżącego o "uchylenie wadliwej decyzji ARiMR, LOR w [...], Nr [...]", ponieważ w tym postępowaniu jest to niemożliwe. Wskazał, że w niniejszej sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] dnia [...] grudnia 2004 r. wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, i dlatego nie można przypisać Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w [...], iż przy wydaniu ww. decyzji został przekroczony termin wynikający z art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B. M. wnosząc o uchylenie decyzji ARiMR w [...], nr. [...] z dnia [...]. października 2012 roku i decyzji ARiMR, LOR w [...], nr. [...] z dnia [...] lipca2012 roku w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 rok oraz ich poprzedzających oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zwrotu kosztu wpisu sądowego i w przypadku ustanowienia pełnomocnika również obejmujących koszt zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisu art. 170 i art. 171 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie dostosowanie się "Agencji" do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, sygnatura akt II SA/Go 162/09 z dnia 24 czerwca 2009 roku w sprawie płatności bezpośrednich na rok 2005 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, sygnatura akt II SA/Go 988/09 z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. 2) art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników " poprzez nie zbadanie, że zgodnie z prawem nie miał w roku 2004 trwałych użytków zielonych na działce w [...][...]"D" łąka trwała - 7,79 ha, działce w [...][...]"G" łąka trwała - 1,17 ha, działce w [...][...]"J" łąka trwała - 1,1 ha, działce w [...][...]"K" łąka trwała - 3,56 ha, działce w [...][...]"L" łąka trwała - 1,86 ha, działce w [...][...]."M" łąka trwała - 4,3 ha, działce w [...][...]"N" łąka trwała - 0,65 ha i działce w [...][...]"P" łąka trwała - 0,88 ha, których całkowita powierzchnia wynosi 20,66 hektara, 3) bezczynność w sprawie błędnego naliczenie płatności ONW na 2004 w wyniku nie ustalenia stanu faktycznego po otrzymaniu wiedzy, że nie ma uprawy łąk i pastwisk w wyniku kontroli na miejscu 18 października 2005 roku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m. in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że skarżący w skardze powołuje się na dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim sygnatura akt II SA/Go 162/09 z dnia 24 czerwca 2009 roku w sprawie płatności bezpośrednich na rok 2005 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, oraz sygnatura akt II SA/Go 988/09 z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 w podnosi, że organy wydając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji nie wzięły ich pod uwagę. Wyjaśnić należy, iż organ jak również Sąd rozpatrując zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, bada stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona i dlatego też organ prawidłowo nie uwzględnił ww. wyroków ponieważ dotyczyły one płatności za rok 2005, a nie jak w niniejszej sprawie za rok 2004 r. Zauważyć również należy, iż wyrok o sygn. akt II SA/Go 162/09 z dnia 24 czerwca 2009 roku dotyczył płatności bezpośrednich a nie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Podkreślenia wymaga również fakt, że płatności za kolejne lata są przyznawane odrębnymi decyzjami, a więc decyzje w sprawie płatności za 2004 r. nie są tożsame z decyzjami z dotyczącymi płatności za rok 2005 r. W związku z tym ustalenia poczynione przez organy jak i przez Sąd co do płatności za rok 2005 nie mają wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące płatności za rok 2004. Także kontrola na którą powołuje się skarżący w punkcie trzecim skargi tj. z dnia 18 października 2005 roku dotyczyła zaniechania działalności rolniczej w 2005 r. W jej wyniku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z/s w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] poinformował skarżącego o możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w związku z zaniechaniem działalności rolniczej na powierzchni 34,64 ha. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie zbadania przez organ, iż na wskazanych przez skarżącego działkach w roku 2004 nie miał łąk trwałych należy wyjaśnić, że jak wynika ze złożonego wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2004 (korekta wniosku z dnia 26 lipca 2004 r.) skarżący zadeklarował łąki, oprócz działki nr [...] D na której zadeklarował ugór. Natomiast działka nr [...]"G" nie kwalifikowała się do przyznania płatności ONW. Powyższy wniosek został zweryfikowany przez organ zgodnie przepisami krajowymi i przepisami prawa wspólnotowego. Należy wskazać, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, została wydana w oparciu przepisy prawa wspólnotowego tj. art. 67 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., art. 20 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku oraz krajowego § 2 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 4, § 6 ust. 1, ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów 2 dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz.657 z póź. zm.). Zdaniem Sądu organ wydając ww. decyzje w oparciu o ww. przepisy nie wydał jej z rażącym naruszeniem prawa na które powołuje się skarżący. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity ze zm.) orzekł jak w sentencji. ----------------------- 4