II SAB/Wa 320/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie dofinansowania kosztów wypoczynku postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., zatytułowanym "wniosek o zmianę decyzji", K. J. - rencista policyjny, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zmianę decyzji w sprawie przyznania mu dopłaty do kosztów wypoczynku w kwocie [...] zł, kwestionując wysokość przyznanej kwoty i wnosząc o przyznanie mu kwoty odpowiadającej należności przysługującej funkcjonariuszowi Policji. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo, KWP w K., pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], poinformował K. J., że przyznanie świadczenia socjalnego w postaci dofinansowania do kosztów wypoczynku nie następuje na podstawie i w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komendant wyjaśnił stronie, że jej wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego w postaci dopłaty do wypoczynku z Funduszu Socjalnego Emerytów i Rencistów woj. [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. został rozpatrzony pozytywnie, a przyznane świadczenie, w wysokości [...] zł, zostało przelane na rachunek bankowy strony, zaś skargi ww. na sposób rozstrzygnięcia wniosku oraz wysokość świadczenia, skierowane do KGP oraz WSA w Warszawie, zostały rozpatrzone negatywnie. Komendant podniósł, że powyższe pokazuje, iż sprawa dopłaty do wypoczynku została ostatecznie zakończona, a sama sprawa nie była rozstrzygana w oparciu o prawo administracyjne. Po otrzymaniu przedmiotowej odpowiedzi K. J. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wniósł od niej odwołanie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem KWP w K. Strona zarzuciła KWP w K. naruszenie prawa poprzez niewydanie rozstrzygnięcia zgodnie z jego żądaniem oraz niezgodnie ze sposobem wskazanym przez zainteresowanego. Komendant Wojewódzki Policji w K., pismem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], przekazał ww. odwołanie, celem rozpatrzenia, zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Policji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. K. J. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa odnośnie rozpoznania jego odwołania z dnia [...] stycznia 2012 r. Następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2012 r. K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania w sprawie dofinansowania kosztów wypoczynku. W odpowiedzi na przedmiotową skargę organ podniósł, że sprawa wypłaty dofinansowania do wypoczynku skarżącego była już przedmiotem wielu skarg kierowanych przez ww. do KGP oraz WSA w Warszawie, a wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1667/11 WSA w Warszawie odrzucił skargę wymienionego z argumentacją, że rozstrzygnięcie kwestii związanych z dopłatą do wypoczynku emeryta policyjnego nie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.). Z treści art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że postępowanie dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w Dziale VIII K.p.a., stanowi instrument społecznej kontroli administracji, będąc zarazem realizacją przyznanego każdemu prawa do składania petycji, wniosków i skarg do organów władzy publicznej oraz organizacji i instytucji. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie stosuje się przepisów Działu II K.p.a. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, lecz czynnością materialno-techniczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 K.p.a.), które nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Stąd do skarg rozpoznawanych w trybie Działu VIII K.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Reasumując, stwierdzić należy, że, wbrew twierdzeniom skarżącego, materia dofinansowania do wypoczynku funkcjonariuszy Policji nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Postępowanie dotyczące powyższej problematyki nie kończy się bowiem wydaniem władczego rozstrzygnięcia organu. Stąd więc konsekwentnie uznać należy, że wszelkie wnioski składane przez stronę w ramach takiego postępowania (tj. nieobjętego kognicją sądów administracyjnych), również nie podlegają kontroli sądowo-administracyjnej m.in. w zakresie bezczynności organu. Z tego też względu, badaną skargę należy uznać za niedopuszczalną. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. ----------------------- 2