I SA/Wa 2014/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant referent stażysta Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi C. K. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - drogę gminną nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] orzekł, że Gmina K. nabyła z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [..] m2. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na brak ustaleń co do prawa własności na dzień 31 grudnia 1998 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę K. prawa własności do przedmiotowej działki. W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez C. K., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż nie wykazano zajęcia działki nr [...] pod drogę publiczną oraz władztwa publicznoprawnego. Wojewoda [...], uwzględniając wskazania zawarte w decyzji, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] stwierdził nabycie, z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę K. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - gminną nr [...] ([...]), oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. W wyniku rozpatrzenia odwołania C. K., Minister Infrastruktury ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [..] z dnia [...] maja 2008 r. znak [...]. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1016/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] wskazując, iż skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi na zaskarżenie decyzji Ministra Infrastruktury. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 1861/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną C. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt 1 SA/Wa 1016/10. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r., nadanym w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2010 r., C. K. zwróciła się do Wojewody [...] o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się na załączone do niego oświadczenia A. I. z dnia [...] grudnia 2010 r., J. A. z dnia [...] grudnia 2010 r., W. K. z dnia [...] grudnia 2010 r. i A. L. z dnia [...] grudnia 2010 r., które zdaniem wnioskodawczyni potwierdzają fakt, że w dniu 31 grudnia1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie znajdowała się w granicach drogi publicznej, a zajęta została dopiero w 2000 r. w związku z przebudową i poszerzeniem drogi. Wnioskodawczyni wskazała, iż powyższe oświadczenia uzyskała dopiero w grudniu 2010 r., a zatem zachowała miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] przekazał Ministrowi Infrastruktury do rozpatrzenia, według właściwości, wniosek C. K. o wznowienie postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2011 r., stanowiącym odpowiedź strony na wezwanie organu z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] C. K. poinformowała, iż o nowych dowodach powołanych we wniosku o wznowienie, dowiedziała się w grudniu 2010 r., a tym samym został zachowany miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], wskazując, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po upływie miesięcznego terminu liczonego od dnia uzyskania przez wnioskodawczynię informacji o okolicznościach stanowiących, w jej ocenie, podstawę wznowienia postępowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy C. K. podniosła, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie winien zostać liczony od dnia otrzymania ostatniego nowego dowodu, tj. oświadczenia ostatniego świadka z dnia [...] grudnia 2010 r., który może być podstawą wznowienia. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu podał, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 kpa). Minister podkreślił, że organ obowiązany jest z urzędu badać, czy zachowany został termin określony w powołanym wyżej przepisie. Organ podał, że jako nowe okoliczności faktyczne skarżąca powołała okoliczność, że nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie znajdowała się w granicach drogi publicznej, a zajęta została dopiero w 2000 r. w związku z przebudową i poszerzeniem drogi, co potwierdzają załączone do pisma oświadczenia A. I. z dnia [...] grudnia 2010 r., J. A. z dnia [...] grudnia 2010 r., W. K. z dnia [...] grudnia 2010 r. i A. L. z dnia [...] grudnia 2010 r. Wnioskodawczyni wskazała ponadto, iż powyższe oświadczenia uzyskała dopiero w grudniu 2010 r., a zatem zachowała miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Minister podał, że powołane pisma A. l. z dnia [...] grudnia 2010 r., J. A. z dnia [...] grudnia 2010 r., W. K. z dnia [...] grudnia 2010 r. i A. L. z dnia [...] grudnia 2010 r., w których wskazano, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. droga nr [...] przebiegała przy działce nr [...], z której następnie wydzielona została działka nr [...], która weszła w skład drogi publicznej w 2000 r. na skutek przebudowy i poszerzenia drogi, są w swej treści zbieżne z oświadczeniami A. l. z dnia [...] sierpnia 2010r., W. K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. i J. A. z dnia [...] sierpnia 2010 r., które skarżąca załączyła do skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1016/10. W ocenie organu, o powyższej okoliczności strona dowiedziała się zatem najpóźniej w dniu [...] sierpnia 2010 r. (data sporządzenia skargi kasacyjnej). Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowania dopiero w dniu [...] grudnia 2010 r. (data nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej) nastąpiło po upływie miesięcznego terminu liczonego od dnia uzyskania przez wnioskodawczynię informacji o okolicznościach stanowiących, w jej ocenie, podstawę wznowienia postępowania. Postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. stało się przedmiotem skargi C. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że podstawą wznowienia są nowe okoliczności, a nie nowe dowody, art. 7 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia interesu skarżącej, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy niezgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów, art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków, art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie postanowienia. W uzasadnieniu podniosła, że nowe dowody mają fundamentalne znaczenie dla niniejszego postępowania. Podała, że w toku postępowania przed Wojewodą nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a organ nie pouczył strony, że swoje zarzuty powinna potwierdzić dowodami. Podniosła, że nie wiedziała jakimi dowodami może swoje twierdzenia poprzeć. Dowody w formie oświadczeń podważają zasadność wydanej decyzji, a ponadto potwierdzają, że nie może być mowy o nowych okolicznościach. W ocenie stronie jest prawdopodobne, że gdyby te dowody były znane organowi w dniu wydania decyzji, to jej treść byłaby inna. Nowe dowody nie były wcześniej znane organowi. Dlatego termin do złożenia wniosku powinien liczyć się od dnia kiedy strona dowiedziała się o istnieniu tego dowodu. Zarówno wcześniejsze błędnie prowadzone postępowanie, jak również oświadczenia załączone do wniosku o wznowienie postępowania, potwierdzają w ocenie strony, że Wojewoda [...] nieprawidłowo stwierdził nabycie własności przez Gminę K. Skarżąca podała, że podstawą wznowienia były nowe dowody – oświadczenia wiedzy świadków – które wnioskodawczyni otrzymała (ostatnie) w dniu [...] grudnia 2010 r. Choćby więc to ostatnie oświadczenie stanowi nowy dowód, który może być podstawą wznowienia. Inne oświadczenia wskazują natomiast, że nie tylko ten świadek może tę okoliczność potwierdzić. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo odmówił w niniejszej sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Na wstępie wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest, po pierwsze powołanie się na jedną z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po drugie zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a. lub odpowiednio w art. 145a § 2 k.p.a. i art. 145b § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca powołała się we wniosku o wznowienie postępowania na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie zaś z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania organ obowiązany jest zbadać z urzędu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminowi stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, a to z uwagi na naruszenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1164/95 (niepubl.), powoł. [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012 r., str. 577). Uchybienie zatem terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania jest podstawą do wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie (art. 149 § 3 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ zasadnie przyjął, opierając się na całości materiału, jakim dysponował, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r., złożony został po upływie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona powołując się na nowy dowód, załączyła oświadczenia złożone w dniu [...] grudnia 2010 r., w których wskazano, że droga nr [..] przebiegała przy działce nr [...] w miejscowości K., a poszerzona została po 2000 r. W sprawie jest bezsporne, że oświadczenia o tożsamej treści, jak zawarta w oświadczeniach z dnia [...] grudnia 2010 r. złożonych wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, załączone zostały już wcześniej przez skarżącą do skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucającego skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. Okoliczność, że skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił i oświadczenia te wówczas nie wywołały żadnego skutku, nie powoduje, że dowód na te same okoliczności - powołane w nowych oświadczeniach z dnia [...] grudnia 2010 r. – jest dowodem, o którym strona dowiedziała się dopiero w dniu [...] grudnia 2010 r. To, że tożsame w treści oświadczenia złożone zostały ponownie – w innej dacie – po tym, jak Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, nie może być kwalifikowane jako dowiedzenie się przez stronę o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia dopiero w dniu [..] grudnia 2010 r. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 148 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje na termin jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się "o okoliczności", stanowiącej podstawę do wznowienia. Na gruncie art. 145 k.p.a. w zw. z art. 148 k.p.a. istotne jest zatem, kiedy strona dowiedziała się o tej okoliczności. Bezsporne jest zaś, że w niniejszej sprawie strona posiadała wiedzę w tym zakresie już składając skargę kasacyjną [...] sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. Organowi nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania, w tym powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 80, art. 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W sprawie nie została naruszona ani zasada prawdy obiektywnej, ani zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, czy udzielania stronie informacji faktycznej i prawnej. Również uzasadnienie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazuje jednocześnie, że zarzuty dotyczące prawidłowości działania organu administracji publicznej w sprawie zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Sąd bowiem, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), choć nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to rozstrzyga w granicach sprawy. Wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., organ obowiązany był odmówić wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.