I SAB/Wa 536/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P.K. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia 1. umarza postępowanie sądowe; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego P.K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P.K., pismem z dnia 31 października 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczone grunty na rzecz W.K.. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Ministra i zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że w dniu 6 kwietnia 2011 r. złożony został do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2003 r. oraz przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] grudnia 1953 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania na rzecz W.K. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia [...] maja 2012 r. stwierdził nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2003 r. Powyższa decyzja stała się ostateczna, w związku z tym pismem z dnia 28 maja 2012 r. pełnomocnik strony wezwał organ do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953 r. Z uwagi na brak działań ze strony organu, w dniu 29 czerwca 2012 r. wezwano Ministra do usunięcia naruszenia prawa i wydania stosownej decyzji. Skarżący podkreślił, że pismem z dnia 9 lipca 2012 r. organ wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 30 października 2012 r. Do dnia złożenia skargi stosowna decyzja nie została jednakże wydana. Tym samym - w ocenie skarżącego - skarga na bezczynność jest w pełni uzasadniona. Na poparcie podnoszonych twierdzeń przytoczone zostało liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz stanowisko doktryny dotyczące bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego - o oddalenie skargi, względnie o umorzenie postępowania, a także o przeprowadzenie rozprawy. Organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania wskazując, że pismem z dnia 6 listopada 2011 r. P.K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2003 r. stwierdzającej, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] wydane zostało z naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. W wyniku wyeliminowania zaś z obrotu prawnego powyższej decyzji nadzorczej do rozpoznania pozostał wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] grudnia 1953 r. Organ podkreślił, że zawiadomieniem z dnia 9 lipca 2012 r. poinformowano strony o prowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia, pismem z dnia 31 października 2012 r. P.K. wniósł natomiast skargę na bezczynność organu, która zdaniem Ministra jest niedopuszczalna z powodu niewniesienia jej w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz z powodu niewyczerpania drogi administracyjnej. Organ zaznaczył jednocześnie, że w sprawie przygotowany został projekt rozstrzygnięcia, który podlega obecnie weryfikacji. W dniu 26 lutego 2013 r. do Sądu wpłynęło z kolei pismo Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, do którego załączona została decyzja z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], mocą której stwierdzono, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] grudnia 1953 r. wydane zostało z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniosek organu o odrzucenie skargi jest bezzasadny, nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku skarg na bezczynność organu administracji publicznej przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) nie ma zastosowania. Oczywiste również jest, że przed wniesieniem skargi P.K. wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 kpa, występując z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl natomiast art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji wydania zaś przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe. Jak wynika z analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], rozstrzygnął sprawę wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] o ustaleniu wysokości należnych kwot odszkodowania za wywłaszczone grunty na rzecz W.K., stwierdzając, że orzeczenie to wydane zostało z naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu wydanie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazanej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia. Oczywiste bowiem jest, że Minister załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe. Mając zaś na uwadze charakter i stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, a także fakt wydania przez organ decyzji rozstrzygającej niniejszą sprawę, Sąd uznał, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w kpa, bezczynność organu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 i art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.