IV SA/Gl 565/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Centrum Integracji Społecznej w Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zaprzestania realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Centrum Integracji Społecznej w Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 13 pkt 4a ustawy z 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 225 ze zm.) zaprzestał realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego z dniem 1 czerwca 2012 r. w stosunku do J. K. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że J. K. została objęta Indywidualnym Programem Zatrudnienia Socjalnego na okres próbny od 7 listopada 2011 r. do 5 grudnia 2011 r. i została skierowana do zakładu szkoleniowego w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ś. Szpital Powiatowy Oddział Neurologiczny celem przyuczenia zawodowego oraz odbywania w Centrum Integracji Społecznej zajęć reintegracji zawodowej i społecznej. Po tym okresie zawarty został taki program na okres właściwy od 7 grudnia 2011 r. do 6 listopada 2012 r. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że w dniu 1 marca 2012 r. J. K. otrzymała naganę za trzykrotne naruszenie § 22 Regulaminu Organizacyjnego Centrum Integracji Społecznej z dnia 26 maja 2011 r. W dwóch przypadkach sporządzono notatki służbowe a w trzecim przypadku nastąpiło naruszenie regulaminu poprzez nieusprawiedliwione nieobecności w lutym 2012 r. We wskazanym miesiącu strona była nieobecna 6 razy w pracy, co skutkowało wstrzymaniem wypłaty świadczenia integracyjnego. W dniu 29 maja 2012 r. wpłynęło pismo zakładu szkoleniowego to jest Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ś., w którym poinformowano o nieodpowiednim zachowaniu J. K. oraz o nieprzestrzeganiu przez nią dyscypliny pracy. Okoliczności te uzasadniają zaprzestanie realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego. Z decyzją tą nie zgodziła się J. K., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i podkreśliła, że praca, którą wykonywała na oddziale neurologicznym, jako salowa – sprzątaczka, miała charakter szczególny, ponieważ miała styczność z odpadami medycznymi skażonymi, a jak podkreśliła nie miała odpowiedniego przeszkolenia. Prawidłowego sposobu wykonywania pracy nauczyła się w trakcie pracy od współpracowników. Podkreśliła, że oddziałowa nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do sposobu wykonywania przez nią pracy. Podkreśliła, że w dniu 23 kwietnia zachowała się dość nerwowo, jednakże została sprowokowana przez M. S. Następnie przybliżyła tło zaistniałego z M. S. konfliktu. W końcowej części skargi zauważyła, że od dnia tego konfliktu atmosfera w pracy była nie do zniesienia i z tego powodu zamierzała wystąpić z wnioskiem o odstąpienie od umowy, a przedłużający się czas zatrudnienia skutkował pogorszeniem się jej stanu zdrowia. Podsumowując zauważyła, że nie jest zdziwiona otrzymaną decyzją, jednakże podejmie wszelkie kroki, aby Centrum Integracji Społecznej oraz Szpital Powiatowy nr [...]poniósł tego konsekwencje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Integracji Społecznej w Ś. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Rozwijając argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji podkreślono, że skarżąca miała nieusprawiedliwione obecności praktycznie w każdym miesiącu realizacji Programu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności i przewlekłości postępowania organów. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 52 § 1 wyżej wymienionej ustawy skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, przywoływanej ustawy można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie natomiast do postanowień art. 52 § 4 przywoływanej ustawy w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Przedstawione powyżej zasady wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie odgrywają istotną rolę, ponieważ stosownie do postanowień art. 13 ust. 4a ustawy z 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 225 ze zm.) Kierownik Centrum Integracji Społecznej podejmuje decyzję o zaprzestaniu realizacji indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego. Po myśli art. 13 ust. 4b tej ustawy uczestnikowi takiego programu przysługuje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotową decyzję. Przywołany powyżej stan prawny pozwala stwierdzić, że w omawianym zakresie obowiązuje szczególne unormowanie odbiegające od ogólnych reguł obowiązujących na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji niezbędnym jest przeprowadzenie analizy tych rozwiązań. Jak wynika z treści art. 13 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu socjalnym od decyzji kierownika centrum integracji społecznej nie przysługuje odwołanie lecz skarga do sądu administracyjnego. Dostrzec należy, że w przepisie tym ustawodawca nie zamieścił żadnego dodatkowego unormowania wyłączającego niezbędność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zatem oznacza to, że w tym zakresie ustawodawca wprowadził rozwiązanie przewidziane treścią art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego osoba niezadowolona z otrzymanego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) obowiązana jest w pierwszej kolejności wystąpić do tego organu z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa, a dopiero po odmowie podjęcia stosownego rozstrzygnięcia lub też w przypadku bezczynności takiego organu, stronie takiej przysługiwała będzie możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W świetle przeprowadzonej analizy przyjdzie uznać, że przedmiotowa skarga wniesiona została przedwcześnie, ponieważ nie został wyczerpany tok instancji przewidziany przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem uznać należy, że w niniejszej sprawie wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej powyżej ustawy, a mianowicie – jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi nie jest możliwe. Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że skarżąca zachowała się zgodnie z pouczeniem organu administracji publicznej, ponieważ w pouczeniu zaskarżonej decyzji znajduje się stwierdzenie, że przysługuje jej prawo wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego. Na usprawiedliwienie organu administracji można jedynie podać, że ograniczył się on do literalnego odczytania treści art. 13 ust. 4b ustawy o zatrudnieniu socjalnym, natomiast pominął całkowicie treść zamieszczoną w art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że niniejsze orzeczenie nie zamyka skarżącej możliwości dochodzenia ochrony swoich praw, ponieważ po otrzymaniu tego orzeczenia skarżąca może wystąpić do Kierownika Centrum Integracji Społecznej w Ś. z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa, a w przypadku nie uwzględnienia jej wniosku przysługiwała będzie jej skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. sw