II SA/Kr 1770/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego R.W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1770/12 Uzasadnienie Decyzją znak [...] z dnia 15 grudnia 2011 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (DZ.U. 2010/243/1623) nakazał inwestorowi R. W. oraz D. S. rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku parterowego, niepodpiwniczonego, wykonanego jako jednak bryła w systemie [...], zrealizowanego na działce nr [...] obr. [...] bez decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ podał: W piśmie z dnia 21 stycznia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wskazał, że działki, na których realizowana jest inwestycja przy ulicy [...] w K. znajdują się na terenie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, w strefie 100 metrów od starorzecza "[...] ", w bliskim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 Dębnicka - Tyniecki Obszar Łąkowy ". Inwestycja leży więc w strefie ochronnej (100 m), wyznaczonej w rozporządzeniu nr [...] Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 654 póz. 3996). Przedmiotowa inwestycja jest zatem niezgodna z § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia, a także (jak wskazuje RDOŚ) jego § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. 2004 r. Nr 220 póz. 2237) (obecnie § 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. 2011 r. Nr 237 póz. 1419)). Na podstawie oględzin ustalono, że na działce nr [...] przy ulicy [...] w K. wybudowany został budynek parterowy, niepodpiwniczony o wysokości ok. 3,50 m, długości ok. 18 m, szerokości ok. 6 m. Droga dojazdowa urządzona na działce nr [...] ma długość 90 m i jest zbudowana z gruzu i żwiru. Teren prowadzonej inwestycji jest ogrodzony. W ogrodzonej części terenu znajduje się droga dojazdowa i utwardzenie z kostki betonowej, a przed zrealizowanym obiektem budowlanym znajduje się droga dojazdowa z miejscami parkingowymi wykonanymi z betonowych elementów ażurowych. Sam obiekt wykonany jest jako jedna bryła - nie stwierdzono dylatacji. Budynek jest zaizolowany i docieplony w poziomie gruntu. Posiada liczne przeszklenia oraz jedno wejście. Wnętrze wydzielone jest czterema ścianami poprzecznymi — wydzielenie grubości 20 cm również pustakami [...]. Nad wydzieloną częścią I, III, i V wykonano żelbetowy strop, pozostałe części są odkryte i w dniu oględzin nie były zadaszone. Ściany zewnętrzne w pomieszczeniach II i IV wykonano jako przeszklenia z żelbetowymi belkami na poziomie dachu. Każde z pomieszczeń od I do V posiada własną wentylację grawitacyjną. Całość obiektu zwieńczona żelbetowym wieńcem (nad pomieszczeniami II i IV nad przeszkleniem od strony południowej i północnej przesklepienie z belki żelbetowej). Wg oświadczenia inwestora pomieszczenia II i IV nie będą zadaszone, a grunt został utwardzony żwirem. Zgodnie z oświadczeniem inwestora pomieszczenia II i IV nie posiadają odrębnych fundamentów, pod szybami wykonana jest podmurówka. W dniu oględzin budynek w stanie surowym zamkniętym. Inwestor R. W. dokonywał zgłoszeń zamiarów budowlanych: w dniu 25 stycznia 2010 r. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni 24 m2 na działce nr [...] – zgłoszenie zostało przyjęte; w dniu 9 sierpnia 2010 r. zgłosił zamiar budowy dwóch budynków gospodarczych na działce nr [...] – zgłoszenie nie zostało przyjęte, wniesiono sprzeciw; w dniu 15 września 2010 r. zgłosił zamiar budowy dwóch budynków gospodarczych na działce nr [...], każdy o powierzchni 24 m2 – zgłoszenie zostało przyjęte; w dniu 10 listopada 2010 r. zgłosił zamiar budowy 10 miejsc parkingowych - zgłoszenie nie zostało przyjęte, wniesiono sprzeciw; w dniu 10 listopada 2010 zgłosił zamiar budowy ogrodzenia działki [...], oraz utwardzenia działki – oba zgłoszenia zostały przyjęte. Wykonane roboty budowlane należy zakwalifikować jako budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane tj. " wykonywanie obiektu w nowym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego ", na którą zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymagana była ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Na przedmiotowej działce powstał jeden obiekt budowlany o powierzchni zabudowy przekraczającej znacznie zadeklarowaną w zgłoszeniach dokonanych przez inwestora. Wskutek istniejących wewnętrznych przejść pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami budynek tworzy całość funkcjonalno-użytkową. Układ pomieszczeń do których prowadzi jedno wejście z zewnątrz wskazuje na tak dalekie zintegrowanie istniejących pomieszczeń wewnątrz, iż zdaniem tut. organu tworzą one jeden obiekt, którego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonane zgłszenia nie były zatem skuteczne. W dniu 20 kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego wydał, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, postanowienie wstrzymujące budowę obiektu budowlanego, budowanego na działce [...] wraz z drogą dojazdową na działce [...] obr. [...] oraz nałożył obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów (oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 projektów budowalnych, oraz zaświadczenia o zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy), z którego to obowiązku inwestor się nie wywiązał. Skoro inwestorzy nie skorzystali z możliwości legalizacji obiektu, należało nakazać rozbiórkę budynku. Nie dopatrzono się zaś podstaw do interwencji w zakresie drogi dojazdowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. W.. Odwołujący się zarzucił, że organ wadliwie zakwalifikował obiekt jako jeden budynek. Stwierdził, że zgodnie ze zgłoszeniami wybudował [...] budynki gospodarcze w odległości 3 m, a ich "połączenie" elementami niezwiązanymi trwale z gruntem nie czyni z nich jednego obiektu. Wskazał też, że postępowanie administracyjne winno zmierzać do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Nawet przy założeniu, że stan istniejący odbiega od zakresu zgłoszeń, możliwa jest jego naprawa. Nie ma więc żadnych wskazań aby przedmiotem legalizacji być obiekt postrzegany jako całość. W piśmie z dnia 7 lutego 2012 r. R. W. poinformował organ odwoławczy o wykonaniu robót, które doprowadziły do podzielenia przedmiotowego obiektu budowlanego na trzy budynki, a które polegały na " rozebraniu żelbetowego wieńca łączącego budynki w poziomie dachu, przeszkleń między budynkami oraz obmurowania łączącego budynki w poziomie przyziemia". Decyzją z dnia 18 września 2012 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji trafnie przyjął, że inwestycja wykonywana na działce nr [...] przy ul. [...] polega w istocie na budowie jednego obiektu, a nie trzech obiektów gospodarczych. Trafności ustaleń tych nie zmienia także i fakt czasowego rozdzielenia tego budynku na trzy części, co w opinii organu jest tylko działaniem zmierzającym do wprowadzenia w błąd organów nadzoru budowlanego w celu uzyskania legalizacji w/w obiektu. Z dużym prawdopodobieństwem można się spodziewać ponownego połączenia obiektów przez inwestora w jedną całość już po ewentualnym zalegalizowaniu obiektu. Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy jednoznacznie, że inwestor miał zamiar zrealizować jeden obiekt budowlany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec jednak niemożności zabudowy działki nr [...] i otrzymywania kolejnych niekorzystnych rozstrzygnięć podjął działania zmierzające do obejścia prawa, tj. wskutek błędu urzędników WAiU UM w K. uzyskał prawo do budowy na w/w nieruchomości trzech budynków gospodarczych na podstawie dwu zgłoszeń: z dnia 15 września 2010 r. znak: [...] dotyczącego zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych o powierzchni 24 m2 każdy, oraz zgłoszenia z dnia 25 stycznia 2010 r. znak: [...] dotyczącego zamiaru budowy parterowego, wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 24 m2. W zamierzeniu natomiast inwestora budynki te miały stanowić jedną całość techniczno – organizacyjną. O powyższym świadczy jednoznacznie układ poszczególnych fragmentów budowanego obiektu, w szczególności układ komunikacyjny (układ wejść i wyjść z poszczególnych pomieszczeń), rozmieszczenie otworów okiennych, rozmieszczenie wentylacji. Wybudowany obiekt (czy też jego poszczególne części) w żadnym wypadku nie może zostać oceniony jako budynek gospodarczy. Zgodni z definicją zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. 2002 r. Nr 75 póz. 690, z późn. zm.) przez budynek gospodarczy rozumie się "budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych ". Jak wynika z powołanego przepisu, budynek gospodarczy może spełniać funkcje ułatwiania/umożliwiania korzystania z nieruchomości, głównie pełniąc szeroko pojęte funkcje składowe. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż inwestor miał zamiar wybudować budynek biurowy w celu prowadzenia w nim własnej działalności gospodarczej (w szczególności wniosek o wzizt dla w/w działki dla inwestycji obejmującej budowę budynku biurowego czy próba zgłoszenia budowy trzech budynków gospodarczych w bezpośredniej bliskości - ze "szczeliną dylatacyjną" szerokości 2 cm, a więc właściwie tworzących jedną całość techniczną -decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 26.08.2010 r., znak: [...] wniesiono sprzeciw co do zgłaszanej inwestycji). Powyższe potwierdza także charakter zmian dokonanych na działce nr [...], które w istocie przystosowały ją do wykonywania na niej działalności gospodarczej (wysypanie całej powierzchni działki żwirem i gruzem, częściowe jej utwardzenie kostką, budowa miejsc parkingowych w bezpośredniej bliskości przedmiotowego obiektu, ogrodzenie nieruchomości jako całości itp.), a także sam zamierzony (obecnie zlikwidowany) kształt obiektu (przeszklenia, duże okna, jedno wejście do "kompleksu"). Powyżej opisane fakty nie pozostawiają wątpliwości co do rzeczywistych zamiarów inwestora, a więc dążenia do obejścia przepisów prawa, zabraniających zabudowy działki nr [...] i próby budowy na niej obiektu mającego służyć prowadzeniu działalności gospodarczej pod pretekstem budowy szeregu budynków gospodarczych. W rzeczywistości inwestor nie realizował obiektów, których budowę zgłosił, lecz zupełnie inny obiekt, a zatem jego działanie należy uznać za samowolę budowlaną. Na budowę powstającego w rzeczywistości obiektu inwestor winien był uzyskać pozwolenie na budowę. Wezwany do przedłożenia stosownych dokumentów inwestor żądania organu prowadzącego postępowanie nie spełnił. Zatem w niniejszej sprawie słusznie ma zastosowanie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. R. W. zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 10, 77 § 1, 107 - art. 6 i 7 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału w przedmiocie ustalenia, iż inwestycja skarżącego stanowi budynek parterowy, mimo iż powyższe ustalenie wykracza poza granice stosowania przepisu art. 3 pkt 2 prawa budowlanego zawierającego legalną definicję budynku, poprzez dowolne przyjęcie ,,złego zamiaru" skarżącego i podejmowania przez niego prób obejścia prawa, poprzez brak przeprowadzenia niezbędnych w sprawie dowodów mających na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z prawdą obiektywną i oparcie ustaleń na domysłach organów, które nie sposób oprzeć w zgromadzonym materiale dowodowym, jak również na zasadach logiki i doświadczenia życiowego, poprzez brak uzasadnienia decyzji organów obu instancji w sposób wymagany przepisami kpa, w szczególności w zakresie wskazania przyczyn, dla których odmówił niektórym twierdzeniom skarżącego i dowodom wiarygodność i mocy dowodowej oraz faktów, które uznał za udowodnione, a to w szczególności w zakresie odmowy wiary twierdzeniom skarżącego, iż przeszklenia stanowią formę ogrodzenia, a także wskazania konkretnych faktów i dowodów przemawiających zdaniem organu za przyszłymi zamierzeniami skarżącego oraz rzekomego celu realizacji przedmiotowej budowy. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy, przyjął, że inwestycja wykonywana przez skarżącego na działce nr [...] przy ul. [...] polega w istocie na budowie jednego obiektu, a nie trzech obiektów gospodarczych, że "czasowe" rozdzielenie przez skarżącego budynków jest działaniem zmierzającym do wprowadzenia organów nadzoru budowlanego w błąd w celu uzyskania legalizacji obiektu, oraz że rzeczywisty cel realizacji obiektu jest niezgodny z celem deklarowanym w zgłoszeniach budowlanych. Skarżący podniósł też naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności art. 28 ust. 1 , art. 3 pkt 6 i art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż przedmiotowa zabudowa stanowi obiekt budowlany w rozumieniu powyższego przepisu i tym samym stwierdzenie, iż jego wzniesienie wymagało pozwolenia na budowę, a także naruszenie przepisu art. 48 ust. 1 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż zachodzi konieczność rozbiórki całego obiektu budowlanego składającego się z trzech obiektów gospodarczych wzniesionych zgodnie z odpowiednimi zgłoszeniami budowlanymi połączonych spornymi przeszkleniami, podczas gdy wystarczające było (ewentualne) nakazanie rozbiórki wyłącznie spornych przeszkleń nadto jego błędne zastosowanie w sytuacji niedopuszczalności nakazania rozbiórki w związku z uprzednim dokonaniem przez skarżącego zgłoszeń budowlanych i brakiem sprzeciwu właściwego organu, oraz art. 50, 51 ustawy prawo budowlane poprzez ich błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy w związku z zaniechaniem wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ na skutek zgłoszeń budowy zaistniała konieczność zastosowania trybu przewidzianego w powyższych przepisach. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia 18 września 2012 roku. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzuty zawarte w skardze są jedynie próbą odwrócenia uwagi organów nadzoru budowlanego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od tego, że inwestor po otrzymaniu kolejnych niekorzystnych dla siebie rozstrzygnięć podjął próbę zalegalizowania jednego obiektu budowlanego zrealizowanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jako trzech budynków gospodarczych. Postępowanie dowodowo – wyjaśniające potwierdziło, że inwestor nie realizował obiektów, których budowę zgłosił dlatego też jego działania słusznie uznane zostały przez organ I instancji jako samowola budowlana, co w konsekwencji musiało prowadzić do wydania decyzji w trybie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ przyjął, że przedmiotem wszczętego postępowania nadzorczego jest cały obiekt budowlany wzniesiony na działce nr [...] i co do tego obiektu wydał w dniu 20 kwietnia 2011 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowienie o wstrzymaniu budowy i o nałożeniu obowiązku dostarczenia wymienionych dokumentów, a więc zmierzające do legalizacji obiektu. Ustalił bowiem organ, że budynek wykonano jako "jedną bryłę" – bez dylatacji. Stanowiska tego nie zakwestionował organ odwoławczy, również przyjmując, że przedmiotem postępowania i orzeczonego nakazu rozbiórki winien być cały obiekt. Powyższe założenia, w świetle zgromadzonego materiału sprawy, uznać należy za wadliwe. Organy ustaliły, że R. W. dokonał, przed wzniesieniem obiektu, w trybie art. 30 Prawa budowlanego, dwóch skutecznych zgłoszeń dotyczących budynków: w dniu 25 stycznia 2010 r. dotyczącego jednego budynku gospodarczego, a w dniu 15 września 2010 r. kolejnych dwóch budynków gospodarczych. Organ architektoniczno- budowlanego w żadnym z w/w wypadków nie zgłosił sprzeciwu. Wobec takich ustaleń konieczne było dokładne porównanie powstałego efektu robót budowlanych ze zgłoszonymi zamiarami. To, że obiekt został wykonany "jako jedna bryła" nie musi być równoznaczne z działaniem zupełnie sprzecznym z zakresem dokonanych zgłoszeń. Z materiału poglądowego, opisu przedmiotowego obiektu, wreszcie z twierdzeń skarżącego wynika, że owa "jedna bryła" składała się z trzech dających się wyodrębnić obiektów, połączonych ze sobą usuwalnymi elementami. Istotne było więc ustalenie czy te trzy obiekty odpowiadają takim, których budowa była zgłaszana i czy możliwe jest doprowadzenie istniejącego stanu do takiego, który zgłoszeniom odpowiada. Wedle twierdzeń skarżącego (które nie zostały przez organy zweryfikowane) zgodnie ze zgłoszeniami wykonał on w miejscach wskazanych w zgłoszeniach, trzy budynki gospodarcze o parametrach w tych zgłoszeniach wskazanych. Nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczyć może tylko tego, co zostało wykonane jako samowola, choćby była to tylko część budynku. Skutkiem nakazu ma być likwidacja samowoli, a nie sanowanie ewentualnych błędów organu przyjmującego zgłoszenie bez sprzeciwu. Nakaz rozbiórki nie jest też represją wobec osoby, która dopuściła się samowoli. Nakaz taki ma charakter realny, odnosi się do rzeczy istniejącej, a nie do zamiarów czy planów inwestora. Prawdą jest, że inwestorzy nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można jednak przyjąć, aby obowiązki te nałożono prawidłowo, skoro dotyczyły one całego obiektu i sformułowano je przy założeniu, że obiekt zrealizowano poza zakresem dokonanych zgłoszeń. Opisanej, istotnej dla sprawy kwestii, organ nie rozważył należycie, choć dniu 6 lipca 2011 r. R. W. złożył pismo, w którym sam domagał się wydania decyzji nakazującej mu dokonanie rozbiórki w takim zakresie, w jakim konieczne to jest do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego ze zgłoszeniami. Ostatecznie zresztą, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu II instancji, sam takiej rozbiórki dokonał i zawiadomił o tym organ (por. pismo skarżącego z dnia 7 lutego 2012 r. wraz z opinia i zdjęciem). Organ odwoławczy zaaprobował rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji opisał co prawda pismo skarżącego z dnia 7 lutego 2012 r., ale w ogóle nie odniósł się do zawartej w nim treści. Nie dostrzegł więc, że - jak wynika z tego pisma – istotnej zmianie uległ stan faktyczny sprawy, bo obiekt w kształcie "jednej bryły" już nie istnieje. Co jeszcze istotniejsze, wyjaśniając podstawę swego rozstrzygnięcia, odniósł się przede wszystkim do domniemanego zamiaru inwestora, a nie do istniejącej rzeczywistości. Rację ma skarżący twierdząc, że podjęte rozstrzygnięcie jest wadliwe. Organy w pierwszej kolejności winny ustalić czy istniejący stan faktyczny jest zgodny z zakresem dokonanych zgłoszeń i dopiero wówczas podjąć stosowne czynności w odpowiednim trybie. Zwrócić też należy uwagę na to, że uzasadnienie decyzji winno stanowić spójną i logiczna całość. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji przywołał szereg okoliczności związanych z lokalizacją inwestycji w rejonie Parku Krajobrazowego, ale nie wskazał w ogóle czy okoliczności te mają wpływ (i jaki) na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zaś kwestie te pominął zupełnym milczeniem. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i 1 c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić decyzje organów obu instancji. O zakazie wykonywania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 w/w ustawy.