III SA/Wa 2217/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. po rozpatrzeniu zażalenia M. P. (dalej “Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 11 lutego 2011r. o numerach: [...] dotyczących należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w kwocie należności głównej - 5.719 zł. (których podstawą wystawienia była decyzja administracyjna Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] grudnia 2010r. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. oraz deklaracja podatkowa - tytuł nr [...]) oraz na podstawie tytułu wykonawczego z 11 lipca 2011r. nr [...] dotyczącego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. wynikającego z deklaracji w kwocie należności głównej 3.858,10 zł. Odpisy w/w tytułów wykonawczych z 11 lutego 2011r. doręczono stronie 22 kwietnia 2011r. przy piśmie z 15 kwietnia 2011r., natomiast tytułu z 11 lipca 2011r. – 26 lipca 2011r. przy piśmie z 13 lipca 2011r. Pismem z 12 maja 2011r. Skarżący wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargę na czynności egzekucyjne, która postanowieniem z [...] sierpnia 2011r. została oddalona. Następnie pismem z 23 sierpnia 2011r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Ministra Finansów twierdząc, że jego zobowiązania finansowe zostały uregulowane wierzytelnościami od Skarbu Państwa. Minister Finansów postanowieniem z [...] lutego 2012r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia rzeczywistej woli strony oraz trybu rozpatrzenia podania z 12 maja 2011r. Wykonując polecenie Ministra Finansów zawarte w w/w postanowieniu z [...] lutego 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, pismem z 6 marca 2012r. wezwał Skarżącego do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z 12 maja 2011 r. poprzez wskazanie, czy przedmiotowym pismem strona wnosi: - skargę na czynności egzekucyjne dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niewymagalność obowiązku w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący pismem z 12 marca 2012r. poinformował, że jego pismo z 12 maja 2011r. należy potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego lub skargę na czynności egzekucyjne, przy czym oczekuje rozpatrzenia sprawy w dwóch aspektach. W piśmie tym Skarżący twierdził, że zobowiązania wymienione w tytułach wykonawczych zostały w pełni uregulowane przelewami wierzytelności, które w sposób legalny otrzymał od Pana M.S.. Zobowiązany stwierdził również, że do chwili obecnej nie została wydana przez organ państwowy żadna decyzja, która by stwierdziła, że przysługujące M. S. wierzytelności nie istnieją. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z [...] kwietnia 2012r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że nie zaszły żadne przesłanki umorzenia wskazane w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pismem z 10 maja 2012r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z prawomocnymi decyzjami organów państwowych, tj. m.in. Prezesa Naczelnej Izby Komorniczej, Głównego Inspektora Pracy i Prezesa NBP. Zobowiązany twierdził, że w zaskarżonym postanowieniu nie odniesiono się do w/w 3 prawomocnych decyzji organów państwowych, które potwierdzają istnienie wierzytelności, oraz dopuszczalny nimi obrót w sposób, w jaki czynił to zobowiązany. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany po raz kolejny stwierdził, że wszelkie zobowiązania wobec Skarbu Państwa zostały uregulowane. Zobowiązany stwierdził również, że wskazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. w zaskarżonym postanowieniu pisma z Ministerstwa Finansów i Kancelarii Prezesa Rady Ministrów nie są decyzjami i są datowane przed wydaniem 3 prawomocnych decyzji państwowych. W związku z tym wartość dowodowa pism nie mogła mieć istotnego znaczenia w przedmiocie rzeczonych wierzytelności. Znaczenie mają decyzje, które są wiążące dla organów państwowych, a nie pisma. Ponieważ stan wierzytelności został zgłoszony ponownie w oparciu o wskazane decyzje organów państwowych oświadczeniem woli nr [...] z [...] grudnia 2011 Dyrektorowi Generalnemu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, to obowiązuje określona w art. 81 kc data pewna. Czynność ta - jak dalej stwierdził zobowiązany- nie została nigdy oprotestowana, zatem w tym przypadku ma zastosowanie art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2012r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy powołując się na treść art. 59 § 1 i § 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej “u.p.e.a.") wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Dalej dodał, że istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Organ podatkowy wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona domaga się umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (tj. sytuacji, kiedy obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał), która mogłaby stanowić podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. nieistnienie obowiązku z uwagi na uregulowanie ich przelewem wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Skarżący składając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego po raz kolejny powołał się na uregulowanie zobowiązań wierzytelnościami, nie przedstawiając żadnych wiarygodnych dokumentów potwierdzających tą okoliczność Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że w swoim postanowieniu z [...] grudnia 2011r. wypowiadał się na temat nieistnienia obowiązku po stronie Skarżącego. W postanowieniu tym wskazano, iż zarzut nieistnienia zobowiązania był przedmiotem rozpatrywania w odrębnym postępowaniu podatkowym. Z akt sprawy wynikało bowiem, iż postanowieniem z [...] czerwca 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego na żądanie Skarżącego w przedmiocie m.in. spłaty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego wynikającego z PIT-37 i PIT-38 za 2007r. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż obowiązujące regulacje prawne nie dopuszczają zapłaty podatku w drodze przelewu wierzytelności, oraz że brak jest podstaw do rozpatrzenia żądania stwierdzenia zapłaty w drodze przelewu wierzytelności oraz w przedmiocie wydania poświadczenia o dokonaniu zapłaty w w/w sposób. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2008r. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej rację ma Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. stwierdzając w zaskarżonym postanowieniu, że brak jest podstaw do umorzenia egzekucji, gdyż należności podatkowe są wymagalne. Korzystając z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym stwierdził, że nie istnieją wierzytelności Skarbu Państwa przysługujące Skarżącemu, na które się powołuje. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w informacjach udzielonych przez : Dyrektora Generalnego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z 21 października 2008r., Ministerstwo Skarbu Państwa z 15 października 2008r. oraz Biuro Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości. Dyrektor Izby Skarbowej nie ma żadnych podstaw do uznania za niewiarygodne znajdujące się w aktach sprawy kopie powyższych pism, z których wynika, że Skarb Państwa nie posiada żadnych wierzytelności przysługujących Skarżącemu oraz Panu M. S., od którego rzekomo Skarżący nabył wierzytelności. Organ podatkowy podkreślił, że w toku przedmiotowego postępowania oraz w innych postępowaniach w toku egzekucji zobowiązany nie okazał żadnych dowodów potwierdzających istnienie wierzytelności Skarbu Państwa wobec niego. Biorąc pod uwagę organ podatkowy stwierdził, że ciążące na Skarżącym zobowiązania podatkowe nie zostały uregulowane i są nadal wymagalne, a zatem nie ma podstaw do uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] kwietnia 2012r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z 27 czerwca 2012 r. Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie ponawiając argumenty zawarte w zażaleniu. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił nie uwzględnienie: 1. prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego Wydział [...] Cywilny w P. z [...] grudnia 2008r. sygn. akt [...], które nie zaprzeczyło istnienia rzeczonych wierzytelności, 2. niezależnych, prawomocnych decyzji organów państwowych, tj. : - Prezesa Krajowej Izby Komorniczej z 29 sierpnia 2009r. - Głównego Inspektora Pracy z 10 października 2009r., - Prezesa NBP z dnia 28 sierpnia 2009r. nr GP-109/12/2009, W/w decyzje - jak twierdzi Skarżący - dopuszczają możliwość regulacji zobowiązań (w tym podatkowych) w sposób taki jak to uczynił podatnik tzn. przelewem wierzytelności ze wskazaniem na beneficjenta. 3. akt sprawy oznaczonej sygn. [...] z 8 września 2011r. w Ministerstwie Gospodarki 4. akt sprawy oznaczonej sygnaturą [...] z 14 lutego 2012r. Zdaniem Skarżącego, biorąc pod uwagę wskazane powyżej dowody, oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności niniejsza skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wniósł również o włączenie do materiału dowodowego w niniejszej sprawie pisma z 4 listopada 2008r. do Ministerstwa Finansów, jakie w jego imieniu złożył profesor doc.dr J. K.. Na pismo to, dotyczące przedmiotowych wierzytelności, Ministerstwo Finansów nie udzieliło żadnej odpowiedzi, co potwierdzają zeznania świadka B. O. - radcy prawnego w Ministerstwie Finansów złożone przed Sądem Rejonowym w C. w dniu 14 maja 2012r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając zatem skargę na postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na wstępie podkreślić należy, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, tj. przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję oraz wskazane zasady postępowania, Sąd uznał, że organy administracji dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest to czy ciążące na Skarżącym zobowiązania podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie należności głównej 3.858,10 zł oraz za 2008 r. w kwocie należności głównej 5.719 zł zostały uregulowane, jak twierdzi Skarżący, "wierzytelnościami od Skarbu Państwa", które "otrzymał od Marka Sikorskiego", a które wynikają "z trzech prawomocnych decyzji organów państwowych, które potwierdzają istnienie wierzytelności oraz dopuszczalny nimi obrót (...)" czy też, jak stwierdził organ w zaskarżonym postanowieniu, zobowiązania te nie zostały uregulowane i są nadal wymagalne, a w związku z tym nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego - zgodnie z art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej. Organy, uzasadniając swoje stanowisko o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdziły, że "w toku przedmiotowego postępowania oraz w innych postępowaniach w toku egzekucji zobowiązany nie okazał żadnych dowodów potwierdzających istnienie wierzytelności Skarbu Państwa wobec niego" oraz, w szczególności, że "(...) nie istnieją wierzytelności Skarbu Państwa przysługujące Skarżącemu, co wynika z informacji udzielonych przez dyrektora Generalnego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 października 2008r., Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 15 października 2008 r. oraz Biura dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości". W tym miejscu zauważenia wymaga, że Skarżący swoje uprawnienia do uregulowania wymienionych zobowiązań podatkowych w drodze przelewu przysługujących mu wierzytelności Skarbu Państwa wywodzi także z szeregu innych dokumentów, jak choćby wskazanego w trkacie postępowania prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego Wydział [...] Cywilny w P. z dnia [...].12.2008r. sygn. akt [...], prawomocnych decyzji takich organów państwowych, jak Prezesa Krajowej Izby Komorniczej z dnia [...].08.2009r. (decyzja w aktach [...] do 765 Sądu Rejonowego w C.), Głównego Inspektora Pracy z dnia [...].10.2009r. (decyzja w aktach [...] do 777 Sądu Rejonowego w C.), Prezesa NBP z dnia [...].08.2009r. nr [...] (decyzja w aktach [...], K- 2000a do 200c Sądu Rejonowego w C.). Przedstawione dokumenty – w ocenie Skarżącego - dopuszczają możliwość regulacji zobowiązań (w tym podatkowych) w sposób taki jak to uczynił podatnik, tzn. przelewem wierzytelności ze wskazaniem na beneficjenta. Ponadto, na powyższą okoliczność tj. możliwości uregulowania zobowiązań w powyższym trybie, Skarżący domagał się w trakcie prowadzonego postępowania przeprowadzenia dowodu z akt sprawy oznaczonej sygn. [...] z dnia 08.09.2011r. w Ministerstwie Gospodarki oraz akt sprawy oznaczonej sygnaturą [...] z dnia 14.02.2012r. Tymczasem organy (zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., jak i organ odwoławczy) nie tylko nie odniosły się w uzasadnieniu swoich postanowień do tych dokumentów, ale w ogóle nie włączyły ich do akt sprawy. W ten sposób, opierając swoje rozstrzygnięcie w zasadzie jedynie na wzmiankowanych wcześniej pismach dyrektora Generalnego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 października 2008r., Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 15 października 2008 r. oraz Biura dyrektora Generalnego Ministerstwa Sprawiedliwości, pominęły wskazane przez Skarżącego inne dowody, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Tym samym organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy, który umożliwiłby Sądowi pełną kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, ciążącego na organach obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy nie wypełnia lakoniczne stwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego, że "zarzut nieistnienia zobowiązania był przedmiotem rozpatrywania w odrębnym postępowaniu podatkowym" albowiem z treści takiego stwierdzenia wynika jedynie, że Skarżący – w innym postępowaniu -zakwestionował w ogóle istnienie zobowiązania podatkowego. Nadto, jak słusznie wywiedziono w skardze, organ, uzasadniając rozstrzygnięcie, odnosi się do swojego innego postanowienia na tę okoliczność z dnia [...] czerwca 2008r. i utrzymującego go w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2008 r., których także nie włączono do akt niniejszej sprawy, co również uniemożliw Sądowi nawet zweryfikowanie istoty prowadzonego postępowania i ewentualne wyprowadzenie wniosków istotnych dla rozstrzyganej sprawy. W nawiązaniu do wskazanych wyżej naruszeń Sąd zauważa, że w postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie art. 18 u.p.e.a., mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej: "K.p.a."), co powoduje obowiązek stosowania ogólnych zasad postępowania, wynikających m.in. z art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a. w zw. z art. 77, 78, 80 i 107 § 3 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne powinno być prowadzone w sposób jawny i przejrzysty, a organy egzekucyjne powinny udzielać uczestnikom tego postępowania wszelkich informacji dotyczących jego przebiegu. Przede wszystkim jednak organy winny dążyć do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zgromadzić wszystkie istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia dowody. Pominięcie oraz nieodniesienie się do dowodów wskazanych przez Skarżącego w istotny sposób narusza zarówno art. 78 K.p.a, który nakazuje uwzględnić przeprowadzenie dowodu mającego istotne znaczenie sprawy, jak i w szczególności art. 77 K.p.a., który nakłada na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy z tego obowiązku nie tylko nie wywiązały się w sposób prawidłowy, ale poprzez zaniechanie zebrania wymienionych wcześniej dowodów, uniemożliwiły także Sądowi ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Reasumując stwierdzić należało, iż zaskarżone postanowienie zostało podjęte mimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia tj. z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa oraz bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zważywszy na te uchybienia Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie uwzględnienie wskazań poczynionych przez sąd w niniejszym uzasadnieniu.