II SA/Wa 2034/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Eugeniusz Wasilewski (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia mieszkaniowego - oddala skargę - Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. W od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie odmowy przyznania wypłaty świadczenia mieszkaniowego, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż D. W., żołnierz zawodowy służby stałej, w dniu [...] czerwca 2012 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z wnioskiem o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Z wniosku wynikało, że wymieniony żołnierz w okresie od [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. został przeniesiony do dyspozycji Komendanta [...]. W dniu [...] lipca 2012 r. do organu wpłynął rozkaz dzienny nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., z którego wynika, że D. W., na swój wniosek, został zwolniony z wykonywania obowiązków służbowych od dnia [...] maja 2012 r. do [...] października 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...], mając za podstawę art. 48d ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., orzekł o odmowie przyznania wymienionemu żołnierzowi wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła błędną wykładnię powołanego w podstawie rozstrzygnięcia art. 48d ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zdaniem odwołującego się, zwolnienie z wykonywania zadań służbowych nie jest jednoznaczne ze zwolnieniem z podstawowych uprawnień i obowiązków żołnierza zawodowego, gdyż jest on nadal żołnierzem i w myśl przepisów wykonuje obowiązki służbowe żołnierza zawodowego będącego w dyspozycji Komendanta [...] w garnizonie [...]. Organ II instancji, rozpatrując ponownie merytorycznie sprawę, wskazał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (...) żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. W myśl art. 21 ust. 2 ww. ustawy prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: – przydziału kwatery (lokalu mieszkalnego) na czas pełnienia służby, – przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej, – wypłaty śwjadczenia mieszkaniowego. Natomiast art. 48d ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż świadczenie mieszkaniowe jest wypłacane w terminie do dziesiątego dnia każdego miesiąca kalendarzowego za poprzedni miesiąc, począwszy od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe przez czas wykonywania obowiązków w danym garnizonie, chyba że wcześniej nastąpiła zmiana jego uprawnień lub żołnierz zawodowy skorzystał z możliwości przydziału lokalu mieszkalnego. Jeżeli więc żołnierz zawodowy przebywa w dyspozycji i przez ten okres nie wykonuje obowiązków służbowych to należy uznać, iż nie została spełniona przesłanka wynikająca z brzmienia art. 48d ust. 2 umożliwiająca wypłatę (naliczenie) świadczenia mieszkaniowego przez czas wykonywania przez żołnierza obowiązków w danym garnizonie. W związku z powyższym nie można podzielić zarzutów strony o nieprawidłowej inerpretacji art. 48d ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. W. zarzucił powyższej decyzji: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności: – art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2010 r. nr 206 poz. 1367 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i jego niewłaściwe zastosowanie przez uznanie że świadczenie mieszkaniowe nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, który został przeniesiony do dyspozycji i zwolniony z wykonywania obowiązków służbowych; – art. 48d ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2010 r. nr 206 poz. 1367 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten reguluje zasady przyznawania prawa do świadczenia mieszkaniowego. 2) Naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności: – art. 6, 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmówienie skarżącemu prawa do świadczenia mieszkaniowego przy jednoczesnym niewskazaniu przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę do takiego rozstrzygnięcia. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stwierdził m.in., iż przepis art. 48d ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, mający charakter techniczny, określa sposób realizacji świadczenia, a więc wyznacza dyrektorowi właściwego miejscowo oddziału regionalnego WAM zasady naliczania świadczenia mieszkaniowego, tj. od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe w konkretnej jednostce wojskowej położonej na obszarze działania danego oddziału regionalnego WAM przez okres wykonywania obowiązków w danym garnizonie, tj. przez czas pełnienia służby wojskowej w danym garnizonie, czyli pozostawanie na stanowisku służbowym, rezerwie kadrowej lub dyspozycji. W ocenie skarżącego celem tego przepisu jest przede wszystkim określenie właściwości miejscowej i rzeczowej organu właściwego do wypłaty świadczenia mieszkaniowego oraz cezury czasowej obowiązywania konkretnej decyzji w stosunku do konkretnego żołnierza w garnizonie. Żaden z przepisów ustawy o zakwaterowaniu nie pozbawia skarżącego prawa do świadczenia mieszkaniowego w sytuacji przebywania w dyspozycji i zwolnienia z wykonywania obowiązków służbowych, zaś stosowanie w tym przedmiocie wykładni rozszerzającej jest niezgodne z literą prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga oceniana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie podnieść należy, że nadrzędnym celem ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 z późn. zm.) jest zapewnienie żołnierzowi odpowiednich warunków mieszkaniowych w miejscowości, w której pełni on służbę, przy wykorzystaniu zasobów lokalowych, jak i środków pieniężnych, jakimi dysponuje Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Celowi temu służą przyjęte w ustawie rozwiązania prawne. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na powyższe stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. W myśl art. 21 ust. 2 ustawy, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: – przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; – przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; – wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Zgodnie z art. 48d ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP świadczenie mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3, przysługuje żołnierzowi zawodowemu w wysokości iloczynu stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego zależnego od garnizonu. Przepis art. 48d ust. 2 stanowi, iż świadczenie mieszkaniowe jest wypłacane w terminie do dziesiątego dnia każdego miesiąca kalendarzowego za poprzedni miesiąc, począwszy od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe, przez czas wykonywania obowiązków w danym garnizonie, chyba że wcześniej nastąpiła zmiana jego uprawnień lub żołnierz zawodowy skorzystał z możliwości przydziału lokalu mieszkalnego. Analiza tego przepisu wskazuje, iż świadczenie mieszkaniowe przysługuje przez czas wykonywania obowiązków w danym garnizonie. W odniesieniu do tego świadczenia, pełnienie służby przez żołnierza zawodowego musi być dopełnione wykonywaniem obowiązków służbowych. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że przepis art. 48d ust. 2 ma jedynie charakter techniczny, bowiem jak wyżej wskazano, zawiera on przesłankę materialną – uzależnia wypłatę świadczenia od wykonywania obowiązków w danym garnizonie. Tymczasem [...] D. W., co jest bezsporne, z obowiązku wykonywania zadań służbowych został zwolniony od [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. Zgodzić się należy z organem, że obowiązki żołnierza, o jakich mowa w przepisie art. 48d ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP związane są zadaniami wynikającymi z wyznaczenia na stanowisko służbowe. Organ nie naruszył zatem wskazanych w skardze przepisów prawa. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.