II OZ 757/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 1168/12 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2015 r. umarzające postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm. zwanej dalej jako "p.p.s.a.") umorzył postępowanie w sprawie wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy. Sprzeciw od wskazanego powyżej postanowienia Referendarza wniósł R. P. podnosząc, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz że budzi ono jego niezadowolenie i oburzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., na podstawie art. 260 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2016 r. wniósł R. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 260 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Istota spornego w tej sprawie zagadnienia sprowadza się do odpowiedzi na pytanie z jaką datą wszczęto postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym w rozumieniu art. 2 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 685; dalej jako "ustawa nowelizująca"). W przepisie tym przyjęto regułę prawa międzyczasowego, zgodnie z którą przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy nowelizującej należało stosować również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Jednocześnie w zdaniu drugim postanowiono, że "W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym". Stosownie zaś do art. 3 ustawy nowelizującej, zmiany weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Mający w rozpoznawanej sprawie zastosowanie art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. stanowił że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlegała rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie wydane przez sąd przysługiwało zażalenie na zasadach ogólnych. Od 15 sierpnia 2015 r., na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, art. 260 p.p.s.a. otrzymał w § 1 następujące brzmienie: "Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy". W § 2 przyjęto natomiast, że "W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" a w § 3, że "Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym". Ponieważ art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej nie został wymieniony w zdaniu pierwszym art. 2 tej ustawy nowelizującej, zgodnie z przyjętą w zdaniu drugim zasadą działania dawnego prawa, do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie należało stosować przepis 260 p.p.s.a. "w brzmieniu dotychczasowym", tj. obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. Innymi słowy przepis powyższy w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, nie miał zastosowania "do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie". To zaś oznaczało, że jeżeli postępowanie wszczęto przed 15 sierpnia 2015 r. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlegała rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie wydane przez sąd przysługiwało zażalenie na zasadach ogólnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 260 w związku z art. 194 § 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte w dniu 2 listopada 2012 r. (data złożenia skargi na biurze podawczym SKO w Poznaniu), a więc zastosowanie ma przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowy, tj. obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.