I OZ 235/13

Dnia 18 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (del.) po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 206/13 odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi U. P. na pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 206/13 odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi U.P. na pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie. U. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której wyraziła swoje niezadowolenie ze współpracy z pracownikiem socjalnym Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie. W dniu 5 marca 2013 r. wpłynęło do sądu pismo skarżącej zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Natomiast skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. U.P.złożyła bowiem skargę na pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie. Sąd wskazał, że przedmiotowa skarga, w której skarżąca kwestionuje rzetelność wykonywania zadań przez pracownika socjalnego, jest tzw. skargą powszechną, przewidzianą w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych zawartym w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał zatem, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika oczywista bezzasadność skargi U. P., która uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła U.P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W rozpoznawanej sprawie należało podzielić pogląd zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu, że złożona skarga jest oczywiście bezzasadna. Wskazać bowiem należy, że oczywista bezzasadność skargi ma miejsce wówczas, gdy z góry, bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy bezsprzeczne jest, że skarga nie może być uwzględniona, w szczególności, gdy kwalifikuje się ona do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 powołanej ustawy, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy U.P. wniosła skargę na zachowanie pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, wniesiona w tej sprawie skarga stanowi w istocie tzw. skargę powszechną, przewidzianą w art. 227 kpa, która nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego zakreślonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak było zatem podstaw do przyznawania skarżącej żądanego prawa pomocy, skoro jej skarga, spełniającą przesłanki z art. 58 § 1 powołanej ustawy, nie mogła być, z powodu braku kognicji sądów administracyjnych, w ogóle przez Sąd rozpoznawana. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.